‫من لوک شجاع دل هستم.
‫من یه قهرمان مادرزاد بودم، ‫و کل زندگی‌‌ـم رو درگیر نبرد بودم.
‫خلا به جهان ما وارد شده بود، و ‫برای حفاظت از ارواح آینده،
‫من و دوستانم جنگیدیم.
‫جنگیدیم، جنگیدیم.
‫یعدش، یکی پس از دیگری ارواح ‫آینده رو از دست دادیم.
‫لوک، دنیا رو به تو می‌‌سپارم.
‫چینگوسمان!
‫بعد از اون،
‫یکی پس از دیگری،
‫رفیقامُ از دست دادم...
‫حرف نزن، ماگمات از دست می‌‌ره!
‫سپس، نُه سرباز تبدیل به چهار شد.
‫و فقط یک روح آینده باقی مونده که ‫ازش حفاظت کنیم.
‫نُه سربازه!
‫قهرمان افسانه‌‌ایی.
‫قهرمان، شمشیرتُ نشون‌‌ـمون بده!
‫هــه، واقعی‌‌ـه!
‫چه باحال!
‫قهرمان تخمی.
‫آره، کی قراره دیگه هر روز از ترس ‫خلاها تو سوراخ نریم.
‫منم نوازش کن!
‫من...
‫اصلاً دارم برای چی می‌‌جنگم؟
‫انگار همین یکی‌‌ـه.
‫همه‌‌ـتون اینجا بمونید.
‫به خودت سخت نگیر لوک، ‫منم باهات می‌‌آم.
‫اول می‌‌رم یه نگاهی بندازم.
‫اون چی‌‌ـه؟
‫یه کُپه مو از ناکجا پیداش شد.
‫هیروسه ناتسوکو.
‫هیروسه ناتسوکو؟
‫برو!
‫با یه انفجار کار اون لشکر ‫خلا رو تموم کرد؟
‫برووووو!
‫این دیگه چه جادویی‌‌ـه؟
‫اصلاً اون دیگه کی‌‌ـه؟
‫قسمت نهم: قهرمان
‫بُنیه‌‌ـشُ برگردوندم.
‫به‌‌نظرم دوباره برای دو سه ‫روزی بخوابه.
‫حداقل وقتی خوابه بیشتر ‫شبیه ادماست.
‫اون تکنیک احضار حتماً کل ‫انرژی‌‌ـشُ می‌‌گیره.
‫تمرینات نداشته.
‫تمرین کردن تاثیری داره؟
‫اوهم.
‫اگه این کارُ کنم...
‫مــــــم، خوش‌‌مزه‌‌ست.
‫چی‌‌ـه؟
‫نه، هیچی.
‫بیا، از این‌‌هم بخور.
‫خوبـــــه.
‫واو.
‫چقدر خوبه.
‫وقتی غذا می‌‌خوره صورت‌‌ـشُ ‫می‌‌بینم.
‫این حرکت تو تاریخ انیمیشن سازی ثبت می‌‌شه، ‫فیتیله پیچِ اژدها!
‫ایول!
‫وایسا، واقعاً دارم می‌‌خندم؟
‫دارم با یه خلا می‌‌جنگم، ‫چرا باید بخندم؟
‫اصلاً تو کَتم نمی‌‌ره.
‫هنوزم دیدن صورت‌‌ـش از کنار سخته...
‫پس اگه اینطوری‌‌ـش کنم که مثل روح آینده ‫از تمام زوایا دیده بشه...
‫نمی‌‌تونم طراحی کنم.
‫شاید اون‌‌هم مشکلات خودشُ داره.
‫خوشمزه‌‌ست.
‫شایدهم نداره.
‫این چی‌‌ـه؟ مزه‌‌ـش حرف نداره.
‫مهم‌‌ترین چیز این‌‌ـه روتین خوبی برای ‫موها داشته باشی.
‫مثل همیشه خوشگلی.
‫مِمِلِن، جریان این مدل موها چی‌‌ـه؟
‫تو روتین داری؟
‫ببخشید؟
‫داری چیکار می‌‌کنی؟
‫ناتسوکو به‌‌زودی بیدار می‌‌‌‌شه، باید ‫براش سوبا درست کنم.
‫سوبا؟
‫یه نوع غذا از پادشاهیِ واقعیت‌‌ـه، ناتسوکو ‫چندباری گفت دلش می‌‌خواد بخوره.
‫آها.
‫چه خوبه!
‫هیچ‌‌وقت فکرشُ نمی‌‌کردم تو شهر ‫پایانی سوبا بخورم.
‫حرف نداره.
‫لوک سان، عاشق شدید...
‫ها؟
‫عاشق اینکه مردم رو در حال خوردن غذای ‫مورد علاقه‌‌ـشون نگاه کنی.
‫واقعاً خوشمزه‌‌ست، صبر کن. ‫کاش می‌‌شد یکم واسابی هم می‌‌خوردم.
‫پس عاشق نگاه کردن مردمم وقتی غذای ‫مورد علاقه‌‌ـشونُ می‌‌خورن؟
‫خوشمزه‌‌ست!
‫این چی هست؟ ‫تاحالا همچین چیزی نخوردم!
‫نه، فقط این نیست.
‫این احساسات چی هستن؟
‫مهم تر از اون...
‫برای ناتسوکو...
‫می‌‌تونم کل اوقات نگاهش کنم.
‫چشمام همیشه دنبالش می‌‌کنه.
‫اگه نزدیکم نباشه به‌‌هم می‌‌ریزم.
‫هربار به‌‌نظر به کسی نزدیک می‌‌شه...
‫من جا می‌‌خورم.
‫لعنتی، تو چته هیروسه ناتسوکو؟
‫هیروسه ناتسوکو!
‫فردا با ریحان کیک درست می‌‌کنم، ‫ناتسوکو دوسش داره.
‫دارم چه غلطی می‌‌کنم؟
‫مهم نیست چیکار کنم، ‫نمی‌‌تونم بهش فکر نکنم.
آخه...
‫تو چته؟!
‫هیروسه ناتسوکو؟!
‫من تورو دوست دارم.
‫ها؟
‫چشمه آب گرم؟ ‫پس اسم‌‌ـش چشمه آب گرمه؟
‫چطوری ببرمش اونجا؟
‫نمی‌‌تونم که از یونیو بخوام.
‫هـــــم...
‫فکر کنم قبلاً همچین تجربه‌‌ایی داشتم.
‫عشق اول.
‫عشق اول؟
‫هــم؟ اشتباه می‌‌کنم؟
‫خب، اصلاً نمی‌‌دونم.
‫تاحالا همچین حسی نسبت به ‫کسی نداشتم.
‫عشق اول؟
‫تو پیدات شد...
‫و دنیا تغییر کرد.
‫چرا دارم می‌‌جنگم؟
‫همه‌‌ـش برای توئه!
‫فقط برای توئه...
‫که خلا هارو شکست می‌‌دم!
‫جانم...
‫هیروسه ناتسوکو!
‫عاشقتم!
‫این عشق اول من‌‌ـه.
‫لوک عاشق منه؟
‫من...
‫صبح بخیر.
‫صـ صـ صـ صبح بخیر.
‫چیزه.
‫هـــه!
‫بیا بازم بریم بیرون،
‫فقط خودمون دوتا.
‫درک می‌‌کنم.
‫چقدر شگفت‌‌انگیز.
‫آم، نـ نه، من...
‫لوک، تو قول دادی که امروز با من می‌‌آی ‫مهمونی، یادت رفته؟
‫عه، اصلاً همچین قولی ندادم.
‫هی، باید با من بیای، کلی دختر ‫خوشگل اونجا هست!
‫نخیر، اصلاً نگفتم.
‫نوچ، تو دیگه قول دادی!
‫ولی تو که همیشه تنها می‌‌ری.
‫من تنها نمی‌‌رم.
‫بیخیال.
‫من فقط با تو می‌‌رم لوک!
‫واقعاً؟
‫ار باور کن همیشه با تو می‌‌رم، ‫حالا باهام می‌‌آی؟
‫ناتسوکو سان، چیزی نمی‌‌خورید؟
‫یکم دیگه می‌‌خوابم.
‫نمی‌‌شه، باید «نیکوجاگا» درست کنم.
‫«نیکوجاگا» دیگه چه کوفتی‌‌ـه؟
‫با اجازه.
‫باید یه چیزی بخوری.
‫برات یکم میوه تازه آوردم.
‫برای ‫ناتسوکو ‫هیروسه
‫کامِتارو ‫سوریاما
‫ممنونم.
‫برای ‫ناتسوکو ‫هیروسه
‫کامِتارو ‫سوریاما
‫برای ‫ناتسوکو ‫هیروسه
‫کامِتارو ‫سوریاما
‫برای ‫ناتسوکو ‫هیروسه
‫کامِتارو ‫سوریاما
‫برای ‫ناتسوکو ‫هیروسه
‫کامِتارو ‫سوریاما
‫برای ‫ناتسوکو ‫هیروسه
‫کامِتارو ‫سوریاما
‫برای ‫ناتسوکو ‫هیروسه
‫کامِتارو ‫سوریاما
‫برای ‫ناتسوکو ‫هیروسه
‫کامِتارو ‫سوریاما
‫منظورش از سرنوشت لوک چی بود؟
‫اون پرنده گفت: ‫پایان بندیِ فیلم محاله تغییر کنه.
‫منظورش چی بود؟
‫امروز هوا آفتابی‌‌ـه.
‫احتما بارندگی صفره.
‫من تو تحلیل آب و هوا خیلی خوبم.
‫اگه چیزی در آینده تو رو می‌‌ترسونه، ‫من شاید بتونم کمک کوچیکی باشم.
‫اگه چیزی ذهنتُ درگیر کرده، ‫همه‌‌ـشُ تنهایی به دوش نکش.
‫این دنیا...
‫فیلمِ «افسانه‌‌ی مرگ»ـه.
‫و در اون فیلم،
‫یونیو می‌‌میره.
‫ها؟
‫وقتی اون لشکر خلا شهر ‫رو محاصره کردن...
‫توی فیلم، یونیو با یه طلسم خود نابودی، ‫خودشُ فدا می‌‌کنه.
‫لوک افسرده می‌‌شه، ‫ولی دِستنی رو ملاقات می‌‌کنه،
‫و قلبش، یواش یواش ترمیم ‫پیدا می‌‌کنه.
‫اما دِستنی رو برای صلاح بچه‌‌ها، .‫به سرمایه دار شوهرش میدن
‫و بعد از یه نبرد لوک مِمِلِن رو می‌‌کشه، ‫چون خودش رو میزبان خلا بی‌‌پایان کرده بود.
‫بله؟
‫چی؟ یونیو می‌‌میره؟
‫و بعدش، دِستنی...
‫هم، می‌‌کشه؟
‫عه؟
‫لوک مِمِلِنُ می‌‌کشه؟
‫مِمِلِن از دنیا خسته می‌‌شه، ‫و سعی می‌‌کنه نابودش کنه.
‫ولی... آخه...
‫لوک که یکی از نُه سرباز رو کشته.
‫دِستنی که قهرمان بزرگ اغواش کرده...
‫از چشم همه توی شهر می‌‌افتن.
‫اونا رو محاصره کردند.
‫نـ نجاتم بدید.
‫دِستنی، تو ادامه بده.
‫لوک!
‫مامانی؟!
‫دِستنی!
‫دِستنی؟
‫لطفاً، از روح آینده... ‫حفاظت کن...
‫خلا دِستنی رو کشت.
‫همه‌‌ـش برای حفاظت از این ‫چیز مزخرف؟
‫چرا همه باید برای ‫اون بمیرند؟
‫همه‌‌ـش تقصیر توئه!
‫در اصل، لوک خودش خلا بی‌‌پایان بود.
‫بعدش، دنیا نابود شد.
‫نه...
‫این «افسانه‌‌ی مرگ»ی‌‌ـه که من دیدم.
‫همونطور که کارگردان گفت...
‫برای ‫ناتسوکو ‫هیروسه
‫کامِتارو ‫سوریاما
‫پایان بندی محاله تغییر کنه...
‫برای ‫ناتسوکو ‫هیروسه
‫کامِتارو ‫سوریاما
‫اما اون آینده‌‌ی دنیایی‌‌ـه که تو ‫داخلش نیستی، درسته؟
‫از وقتی شما اومدید لوک خیلی تغییر کرده.
‫هیچ‌‌وقت اینجوری ندیدمش.
‫می‌‌دونی ناتسوکو سان، شاید تو بتونی آینده ‫رو هم تغییر بدی؟
‫اینطوری فکر میکنی؟
‫درسته.
‫احتمال آینده‌‌ی شاد،
‫پیکو پیکو پیکو، ‫صد درصده!
‫ایول!
‫چه نورانی.
‫همه چیز خوب می‌‌شه، ‫ناتسوکو سان.
‫آره، ممنونم کیوجِ.
‫آه، لطفاً یه راز بین ‫خودمون بمونه.
‫البته، این راز بین منُ ‫ناتسوکو سان می‌‌مونه..
‫آها راستی، تو اون آینده چه بلایی ‫سر من می‌‌آد؟
‫تو تنها فرد از نُه سرباز هستی ‫که در آخر زنده می‌‌مونه.
‫ها، من آخریم بازمانده‌‌ـم؟
‫یعنی که دنیا بهرحال به پایان می‌‌رسه...
‫اصلاً بیخیال، همچین آینده‌‌ایی که ‫قرار نیست بیاد!
‫گمونم اینطور باشه.
‫تشخیص خلا! تشخیص خلا!
‫اون...
‫قبلاً دیدمش.
‫ها؟
‫وای! شهر!
‫تُف توش، یه گونه جدیده؟
‫لوک!
‫اونا دیگه چی‌‌ـن؟!
‫مثل اونایی هستن که ناتسوکو کشیده.
‫امکان نداره!
‫اول حساب اون دوتا رو می‌‌رسم.
‫ناتسوکو، یونیو، مِمِلِن، شهر رو ‫از حمله هوایی حفاظت کنید.
‫اطاعت!
‫کیوجِ، تا ناتسوکو از طلسم احظارش استفاده می‌‌کنه، ‫ازشون پشتیبانی کن.
‫متوجه شدم.
‫ناتسوکو!
‫ها؟
‫تو خوبی؟
‫اوهم.
‫بزن بریم.
‫یعنی چی؟
‫خلا چیزهایی که من کشیدمُ ‫کپی کرده؟
‫بِکش، باید طراحی کنی ناتسوکو!
‫خودم می‌‌دونم!
‫چیکار کنم! چیکار کنم!
‫نبرد هوایی... ‫نبرد هوایی...
‫آه، خودشه، ‫یه جت جنگی!
‫یه جت جنگی می‌‌کشم!
‫چیزی که هیچکسی نتونه کپی کنه.
‫چیزی که هیچکسی نتونه تقلید کنه.
‫ناتسوکو سان خیلی مونده؟ ‫من دیگه به حد خودم رسیدم!
‫یونیو!
‫«شیگیدورو نوتیماگیا کافیو»...
‫طلسم خود نابودی؟
‫ولی-
‫چیکار کنم؟ چیکار کنم؟
‫همه می‌‌میرن!
‫بی‌‌فایده‌‌ست.
‫اَه، بسته!
‫ها؟
‫یونیو!
‫باید یه چیز جدید بکشم.
‫چیزی که هیچکسی نتونه کپی کنه.
‫حتی اگه بخوای کل فیلم رو از نو بنویسی، ‫باز فایده نداره!
‫چی؟
‫ناتسوکو سان!
‫آخ.
‫میزم!
‫ناتسوکو سان.
‫یه پایان خوش برامون بساز.
‫مطمئنم که تو می‌‌تونی آینده رو عوض کنی.
‫کیوجِ!
‫کیوجِ؟
‫کیوجـــــــــــِ !!
‫ناتسوکو!
‫تقصیر منه.
‫همه‌‌ـش...
‫تقصیر منه!
‫Episode 10: CHAOS