‫دیگه با این چشم‌ها چیزی رو نمی‌بینم.
‫اما هنوز قبل از مرگ باید یه‌چیزی رو ببینم.
‫رساله‌ی اخیرت واقعاً شگفت‌زده‌م کرد.
‫پرفسور! باعث افتخارمه.
‫۲۰ سال می‌شه که اومدی اینجا.
‫شاید دیگه وقتشه.
‫کیهانم رو می‌سپرم بهت.
‫این...
‫این خزانه‌ی بایگانیمه.
‫فقط من اجازه دارم واردش بشم.
‫بی‌نظیره.
‫اینو ببین.
‫این مدل کیهانه که طراحی و تصحیح کردم.
‫فلک تدویر دوتایی. عالیه.
‫دقتش بی‌عیبه، و حرکات دورانی هم یک‌دستن.
‫بله.
‫تو تمام تاریخچه‌ی بشریت،
‫کسی جز من به این دقت نرسیده.
‫این کیهان تو شکل اصلیشه.
‫تمام احتمالات دیگه، گزینه‌های ‫دیگه و فرصت‌های دیگه رو فدا کردم،
‫و زندگیم رو صرف تصحیح این مدل کردم.
‫هرگز نیازی به همکار نداشتم.
‫معتقد بودم خداوند فقط یک نفر رو برای رسیدن به حقیقت برگزیده،
‫و قسم خوردم تا تکمیل نشه، به کسی نگم.
‫پس چرا به من گفتید؟
‫چون اون یک نفر،
‫شاید تو باشی، و نه من.
‫وقتی به اندازه‌ی من تحقیقات انجام بدی،
‫چیزهای زیادی برات واضح می‌شن.
‫از نظر رصد، تئوری، محاسبات و قوه‌ی تخیل،
‫تو هر زمینه الان بهتر از منی.
‫مسیر منتهی به حقیقت، به‌طور خطرناکی باریکه.
‫ولی شاید تو بتونی به انتهاش برسی.
‫من هرگز...
‫تکمیل کردن کیهان فراتر از منه.
‫نمی‌گم درجا شروع کنی.
‫اگه علاقه‌مند بودی، بهم خبر بده.
‫فلک تدویر دوتایی...
‫دنیا تو شکل اصلیش؟
‫می‌تونم واقعاً... همچین وظیفه‌ای رو به ارث ببرم؟
‫از چی ترسیدم؟
‫بی‌پروایی مگه مهم نبود؟
‫درسته! باید پرجرئت باشم!
‫کیهان پرفسور رو تکمیل می‌کنـ-
‫اون... چی بود؟
‫همچین خطای دیدی...
‫حتماً خستمه.
‫نگران نباش. واقعاً گام نهاییش نبوده.
‫پرفسور، یه لحظه وقت دارید؟
‫راجع به تکمیل‌سازی مدلتونه.
‫اوه، بهش فکر کردی؟
‫آره. ایده‌هاتون بی‌نظیرن.
‫و فراتر از اون، می‌تونن تاریخ رو عوض کنن.
‫اما،
‫فکر نمی‌کنم مناسبش باشم.
‫نمی‌تونم بار تکمیل کردن کیهان رو به دوش بکشم.
‫واقعاً؟
‫اگه نظرت عوض شد بیا سراغم.
‫ولی وقتی خودم لب مرز تکمیل کردنشم، دیگه دیره ها.
‫پرفسور.
‫بدن خودم رو می‌شناسم.
‫وقت زیادی ندارم.
‫تمام این مدت می‌دونستم،
‫ولی هرگز جرئت نداشتم ازت درخواست کنم.
‫پنج سال پیش، وقتی روم رو زمین زدی،
‫دلیلش این بود که به تئوریم شک داشتی؟
‫اصلاً اینطور نیست! واقعاً تئوری بی‌نظیریه!
‫تاحالا همچین مدل دقیقی ندیدم!
‫دقیقاً.
‫زیباست.
‫دقیقه، والاـست،
‫و مطابق ارسطو، و کتاب الهیه.
‫حتی یک‌بار هم به این شک نکردم.
‫اما...
‫هرگز کامل نمی‌شه!
‫فرقی نداره چقدر روش کار کنم!
‫با توانایی‌های من،
‫همیشه اشکالاتی وجود دارن که نمی‌شه ازشون چشم‌پوشی کرد.
‫حتی بعد از صرف کل زندگیم، نتونستم به هدفم برسم.
‫نه، ایکاش همه‌ش همین بود.
‫چیزی که بیشتر از همه منو به وحشت وا می‌داره
‫اینه که فرضیه‌ی من
‫ممکنه از پایه، کاملاً غلط باشه.
‫و اگه اینطوریه،
‫عجب زندگی بیهوده‌ای داشتم!
‫نه.
‫عمراً اینطور باشه.
‫نتونستید مدل رو تکمیل کنید،
‫چون توانش رو نداشتید.
‫ولی به این معنی نیست که تحقیقتون غلط بوده!
‫زندگی‌ای که وقفش کردید اشتباه نبوده!
‫روزی...
‫یه‌ روزی، وقتی همو تو بهشت دیدیم بهم بگید.
‫حقیقت رو.
‫می‌گم، پرفسور...
‫رفتن.
‫بقیه‌شو می‌سپرم به تو.
‫من می‌رم تو آزمایشگاه.
‫ها؟
‫چیکار؟
‫تا کیهان رو تکمیل کنم.
‫از آخرین‌بار که همو دیدیم، انقدر سخاوتمند بودم
‫که تئوری مسخره‌تونو درنظر گرفتم.
‫تصمیم گرفتم اجازه بدم گزارشاتم رو ببینین.
‫واقعاً؟
‫ولی، یه شرط دارم.
‫باید اشتباه‌تون رو ثابت کنین.
‫دقیقاً یعنی چی؟
‫خیلی وقت پیش،
‫یه‌چیزی دیدم.
‫نه، اشتباهاً چیزی دیدم.
‫معلومه، همچین اشتباهی،
‫الان دیگه نگرانم نمی‌کنه.
‫ولی همون یه‌بار خطای دید،
‫باعث کاشت بذر شک در ثمره‌ی زندگیم شد.
‫برای همین می‌خوام از این فرصت استفاده کنم
‫تا مطمئن بشم اشتباه می‌کردم.
‫چی دارید می‌گید؟
‫چی دیدید؟
‫زهره رو، توی گام نهاییش.
‫یک گام سیاره‌ای ((به انگلیسی: Planetary phase))، بخشی از سطح روشن یک سیاره (یا کره) است که نور خورشید را؛ ‫ از دیدگاه یک نقطهٔ مشخص، (در خارج از آن سیاره) و نیز در دورهٔ زمانی؛ که این بازتاب در آن رخ می‌دهد، منعکس می‌کند.
‫چی؟
‫و ـ ولی اینـ-
‫زهره تو گام نهاییش؟ یعنی چی؟
‫زمین تو مرکز مدل زمین مرکزیه،
‫پس معلومه زهره هم دور زمین می‌چرخه.
‫که یعنی زهره،
‫فقط از زاویه‌ی خاصی می‌تونه توسط خورشید روشن بشه،
‫و شکلش همیشه ناقص دیده می‌شه.
‫برای دیدن گام نهایی زهره،
‫نیازه بعد از رفتن به پشت خورشید، روشن بشه.
‫و اگه اینطوریه،
‫منطقی‌تره فکر کنیم سیارات دور خورشید می‌چرخن.
‫و به این معنیه که
‫مدل فعلی که زمین رو مرکز قرار می‌ده،
‫غیرممکن می‌شه.
‫درسته.
‫ولی برعکسش هم ممکنه.
‫اگه نتونین زهره‌ای که کامل می‌شه رو ببینین،
‫خورشید مرکزی غیرممکن می‌شه.
‫اگه فرضیه‌ی ابلهانه‌تون درسته،
‫پس امروز، وقتی که زهره کوچیک و در دورترین ‫نقطه‌ست، باید کامل ظاهر بشه.
‫امشب، این مسئله رو برای آخرین‌بار حل می‌کنیم.
‫ولی اول، باید بیناییتو بسنجم.
‫یه شکل به کوچیکی مردمک چشم انسان رو اون تخته کشیدم.
‫باید بهم بگی مربعه یا دایره.
‫این‌کار رو بکن، و قبول می‌کنم بیناییت به خوبی جوونی منه.
‫عمراً از این فاصله چیزی به اون کوچیکی ببینم.
‫امتحان کردنش هم بی‌باکانه‌ست.
‫خب، می‌بینی مربعه یا دایره؟
‫نه.
‫ها؟
‫هیچکدوم نیست.
‫یه نیم‌دایره‌ست، و سمت راستش نیست.
‫خب... بد نیستی.
‫برمی‌گردم اتاقم.
‫وقتی زهره پیداش شد صدام بزنین.
‫ببخشید.
‫ها؟
‫اگه...
‫اگه نتونم زهره رو توی گام نهاییش ببینم،
‫به این معنیه که زمین مرکز جهانه،
‫و ته همه‌چیز قرار داره، درسته؟
‫نگرانم.
‫یه‌طورایی، هنوز حس می‌کنم
‫که احتمالاً اینطور باشه.
‫دلیلش اینه دنیایی که تجربه کردی
‫پر از عذاب بوده؟
‫بله.
‫می‌دونم چه حسی داری.
‫منم فکر نمی‌کردم روی زمین رستگاری‌ای باشه.
‫بهمون یاد دادن وظیفه‌مون عروج از این سرزمین فاسد،
‫و رسیدن به بهشته.
‫با این‌حال، همیشه اذیتم می‌کرده.
‫دنیامون،
‫برای اینکه بخواد همچین جای کریه‌ای باشه، زیادی خوشگله.
‫طبیعت ددمنش،
‫حیوانات ساده،
‫و انسان‌های گناه‌کار...
‫حتی ثمره‌ی همچین مصیبت‌هایی
‫به‌ نوبه‌ خودشون زیبان.
‫حتماً دلیلی داره.
‫و اونم اینه که زمین حرکت می‌کنه.
‫اگه زمین و آسمان یکی‌ان،
‫پس مهم نیست دنیامون چقدر فاسده، ‫چون هرگز بی‌نور نمی‌مونه.
‫وقتشه.
‫زهره فقط به‌مدت سه‌ساعت قابل مشاهده‌ست.
‫بادنی-سان.
‫ها؟
‫یه سوال دارم.
‫حتی اگه بگم زهره کامل پدیدار می‌شه،
‫کنت پیست نمی‌تونن صرفاً قبولش نکنن؟
‫چرا.
‫ولی اگه اینطور بشه هم،
‫حدأقلش حقیقت رو می‌دونم.
‫نگرانی؟
‫البته.
‫مهم نیست نتیجه چیه،
‫چیزی که امروز اینجا می‌بینم، شکل کیهان رو عوض می‌کنه.
‫چطور ممکنه حس نکنم تحت فشارم؟
‫راستش، من زیاد... ‫چیزهایی که می‌گین، ‫یا انجام می‌دین رو درک نمی‌کنم.
‫حتی بیشتر هم نمی‌فهمم چطور قراره رو ایمانم تأثیر بذاره.
‫یا درواقع، صرفاً قاطی این چیزا شدم.
‫هیچوقت قصد تغییر دنیا رو نداشتم.
‫صرفاً می‌خواستم برم بهشت.
‫اصلاً نمی‌دونم چرا اینجام، و چرا دارم این‌کارا رو می‌کنم.
‫این روزهای اخیر،
‫پیچیده‌ترین روزهای زندگیم بودن.
‫با تمام این‌ها، چیزی که درکش برام سخت‌تره...
‫اینه که الان، می‌خوام گام نهایی زهره رو ببینم.
‫اگه اینطوریه،
‫کار دیگه‌ای برات ازمون بر نمیاد.
‫نه.
‫ولی اگه مشکلی نیست،
‫لطفاً اُمید داشته باشین.
‫ببینش.
‫کامل باش.
‫باید ببینمش.
‫باید کامل باشه.
‫ببینش!
‫کامله.
‫چقدر مرمور.
‫همون آسمونیه که همیشه می‌بینم،
‫ولی الان فرق داره.
‫مطمئنم همینه.
‫ها؟
‫مطمئنم، فهمیدن چیزی... اینطوریه.
‫گوی.
‫و کنت پیست،
‫از اونجایی که زهره کاملـ-
‫خوبید؟
‫قبولش نمی‌کنم.
‫ممکن نیست.
‫یه دروغه که سرهم کردین.
‫می‌خواین گولم بزنین.
‫هرگز!
‫نه، الان که بهش فکر می‌کنم،
‫حتی اگه زهره کامل پدیدار بشه،
‫صرفاً مدرک اینه که زهره دور خورشید می‌چرخه.
‫مدرک این نیست که زمین حرکت می‌کنه.
‫مدل من هنوزم درسته!
‫بله. درست می‌گید.
‫می‌شه اینطور بهش فکر کرد.
‫ولی دنیایی که از همچین طرز فکری متولد می‌شه،
‫محصول طبیعیه خداونده،
‫و یا محصول لجاجت بشریت؟
‫به نظر شما کدومه؟
‫ابله‌های جوونی مثل شما عمراً بفهمن!
‫تاریخچه‌ی من، تاریخچه‌ی بشریت،
‫و سال‌ها تحقیق انباشته شده نباید انقدر راحت تکذیب بشه!
‫پس چی می‌شه اگه...
‫چیز قدرتمندی وجود داشته باشه، که می‌تونه ‫ درجا همچین تحقیق‌های انباشته‌ای رو تکذیب کنه؟
‫چیزی فراتر از نیازهای شخصی یا اراده.
‫چیزی که بی‌رحمانه و بی‌تبعیض عمل می‌کنه.
‫اگه همچین چیزی وجود داشت،
‫به‌نظرتون بهش چی می‌گفتن؟
‫من بهش می‌گفتم...
‫روزی...
‫یه‌ روزی، وقتی همو تو بهشت دیدیم بهم بگید.
‫اسمشو می‌ذاشتم...
‫حقیقت.
‫این کلید خزانه‌ی بایگانیه.
‫همه‌چی اونجا ذخیره شده.
‫ازتون ممنونم.
‫قبولش می‌کنیم.
‫ببخشید...
‫چقدر...
‫به‌نظرت این کلید...
‫نمایانگر چندین سال زندگیه؟
‫دو هزار سال.
‫اگه تمام اون‌ سال‌ها به جوابی نرسیدن،
‫پس شاید حقیقت هرگز بهمون نیازی نداشته.
‫هرچند، حتی اگه اشتباه می‌کردیم،
‫چیزی که نوشتیم، برای تاریخ معنادار خواهد بود.
‫دعا می‌کنم که اینطور باشه.
‫چطور بود؟
‫بی‌نظیر.
‫با وجود اینا می‌تونم کامل روی تحقیق تمرکز کنم.
‫فعلاً،
‫اوکجی-کون، لطفاً اسنادی که نیاز داریم رو به روستا ببر.
‫چی؟
‫اگه عضو این سازمان نباشیم، نمی‌تونیم اینجا کار کنیم.
‫اوه، درسته.
‫و تو، یولنتا-سان...
‫تصمیمش رو می‌ذارم به عهده‌ی خودت،
‫ولی ترجیح می‌دم بیش از این قاطی‌مون نشی.
‫می‌خوام تنها کار کنم.
‫خیلی‌خب.
‫بعدشم، فکر نکنم منِ الان دیگه ‫بیشتر از این بتونم کمک کنم.
‫ولی بازم، کمک بزرگی بودی.
‫کم پیش میاد همچین حرفی بزنم،
‫ولی اگه بشه، می‌خوام برات جبران کنم.
‫اگه اینطوریه، لطفاً مدل خورشید مرکزی رو کامل کنید.
‫باشه. قول می‌دم.
‫یه‌چیز دیگه.
‫اگه در آینده دستگیر شدیم،
‫تظاهر کن چیزی نمی‌دونی.
‫برای خودت، و خورشید مرکزی، این بهترین کاره.
‫خب دیگه راه میوفتم.
‫اوکجی-کون، اسناد با خودت.
‫عا، بله.
‫ازت ممنونم.
‫منم دیگه می‌رم.
‫ببخشید!
‫می‌شه یه‌چیزی بپرسم؟
‫بله؟
‫چه حسی داره که...
‫بتونی بخونی؟
‫عا چیزه، می‌دونم برای همه‌تون چیز واضحیه،
‫ولی تا همین چندوقت پیش، تنها کسی که ‫ خوندن بلد بود و می‌شناختمش،
‫سنپایم تو انجمن بود.
‫قول می‌دی چیزی که می‌گم رو به کسی نگی؟
‫ها؟ عا، بله.
‫به‌عنوان یکی از پیروهای کلیسا،
‫می‌دونم نباید همینطوری از این کلمات استفاده کنم.
‫ولی نمی‌تونم جور دیگه‌ای بیانش کنم.
‫خوندن و نوشتن... مثل معجزه‌ست.
‫البته، منظورم نیست مثل همون معجزاتی‌ان که توسط ‫ناجی‌مون اجرا می‌شده!
‫ولی بازم، خوندن و نوشتن عالیه.
‫استفاده ازشون، باعث می‌شه فراتر از زمان و فضا بریم.
‫ممکنه با خوندن اخبار ۲۰۰ سال پیش گریه‌م بگیره،
‫و یا به شایعات هزار سال پیش بخندم.
‫باورت می‌شه؟
‫زندگی ما،
‫تو این دوره زمونه گیر افتاده ‫و کاری ازمون بر نمیاد.
‫ ولی وقتی می‌خونم،
‫اشخاص برجسته‌ی گذشته، باهام صحبت می‌کنن.
‫و اون لحظه، می‌تونم از حال فرار کنم.
‫افکاری که تو نوشتن گذاشته می‌شن، ‫بعد از مرگ‌مون هم باقی می‌مونن،
‫و ممکنه کسی رو در آینده‌ای دور به ‫حرکت بازدارن.
‫به‌جز معجزه‌...
‫چطوری می‌شه خطابش کرد؟
‫یعنی... انقدر خوبه؟
‫آره. همینقدر.
‫بالأخره... بالأخره می‌تونم بهتون بگم.
‫حقیقت رو.
‫قسمت نهم
مطمئنم، فهمیدن چیزی اینطوریه
‫پشت هم فریاد می‌زنم
‫حتی اگه در این شب...
‫تاریک، یه هیولا بشم
‫می‌خوام اینو همینجا باقی بذارم...
‫این راز رو
‫کم کم، می‌خورم
‫ستاره‌های سرخ و آبی، از آینده به گذشته
‫یکی یکی می‌خورم
‫اگه چندین بار لهشون کنم،
‫وقتی آب شدن می‌نوشمشون
‫هنگامی که از بالای تبه به ستاره‌ها می‌نگرم
‫من نیز این تنهایی رو حس می‌کنم
‫هنگام طلوع...
‫وقتی که دستانم لکه‌دار شدن، دیگه...
‫فراموش کرده‌ام
‫این دنیا به‌طرز راحتی ناقصه
‫برای همین می‌خوام بدونم
‫ولی اگه مثل یه هیولا، به دورِ دور فریاد بکشم
‫باز هم ناپدید می‌شه
‫
N
a
n
d
o
‫
d
e
‫
m
o
‫Nando
‫de
‫mo
‫
N
a
n
d
o
‫
d
e
‫
m
o
‫
s
a
‫
k
e
‫
b
u
‫
K
o
‫
n
o
‫
k
u
r
a
i
‫
y
o
‫
K
o
‫
k
o
‫
n
i
‫
n
o
‫
k
o
‫
s
h
i
‫
t
e
‫
o
‫
k
i
‫
t
a
‫
i
‫
n
‫
d
a
‫
y
o
K
o
n
o
h
i
m
i
t
s
u
o
‫Nando
‫de
‫mo
‫sa
‫ke
‫bu
‫Ko
‫no
‫kurai
‫yo
‫Ko
‫ko
‫ni
‫no
‫ko
‫shi
‫te
‫o
‫ki
‫ta
‫i
‫n
‫da
‫yo
Ko
no
hi
mi
tsu
o
‫
r
u
‫
n
o
‫
k
a
i
j
u
‫
n
i
‫
n
a
t
e
‫
m
o
‫ru
‫no
‫kaijuu
‫ni
‫natte
‫mo
A
k
a
t
o
a
o
n
o
h
o
s
h
i
b
o
s
h
i
m
i
r
a
i
k
a
r
a
k
a
k
o
Aka
to
ao
no
ho
shi
bo
shi
mirai
ka
ra
ka
ko
o
N
a
n
j
u
k
a
i
m
o
k
a
m
i
t
s
u
b
u
s
h
i
t
o
k
e
t
a
n
a
r
a
n
o
m
o
u
O
k
a
n
o
u
e
d
e
h
o
s
h
i
o
m
i
r
u
t
o
K
a
n
j
i
r
u
k
o
n
o
s
a
b
i
s
h
i
s
a
m
o
T
e
g
a
s
o
m
a
r
u
k
o
r
o
n
i
w
a
m
o
u
K
o
n
o
s
e
k
a
i
w
a
k
o
u
t
o
u
g
o
u
n
i
m
i
k
a
n
s
e
i
D
a
k
a
r
a
s
h
i
r
i
t
a
i
n
d
a
D
e
m
o
k
a
i
j
u
m
i
t
a
i
n
i
t
o
k
u
t
o
k
u
s
a
k
e
n
d
e
m
o
Nanjukkai
mo
ka
mi
tsu
bu
shi
to
ke
ta
na
ra
nomou
Oka
no
ue
de
ho
shi
o
mi
ru
to
Ka
n
ji
ru
ko
no
sa
bi
shi
sa
mo
Te
ga
so
ma
ru
ko
ro
ni
wa
mou
Ko
no
sekai
wa
kou
tou
gou
ni
mikansei
Da
ka
ra
shi
ri
tai
nda
De
mo
kaijuu
mi
tai
ni
too
ku
too
ku
sa
ke
n
de
mo