‫مهم نیست کِی تماشا کنم،
‫ولی آسمان شب همیشه زیباست.
‫پس چرا...
‫چرا دنیامون باید همچین جای کریه‌ای باشه؟
‫به‌خاطر اینه که زمین تو مرکز کیهانه.
‫ولی این باعث نمی‌شه که خاص بشه؟
‫مرکز بودن،
‫برابر با ته بودنه.
‫تو تک تک نقاط زمین،
‫اشیاء سنگین به پایین میوفتن.
‫به‌خاطر اینه که مرکز زمین،
‫پایین‌ترین نکته‌ی کیهانه.
‫خدا اینطوری خلقش کرده.
‫ولی چرا؟
‫خداوند زمین رو تبدیل به یه مکان پست و پر از فساد کرده،
‫تا یادآورمون بشه که بشریت بدبخت و گناه‌کاره.
‫آسمون بالاسرمون به‌نظر زیبا میاد،
‫چون از این سرزمین گندیده بهش زل می‌زنیم.
‫اگه زمین تَه کیهانه،
‫پس چرا ستاره‌ها از آسمون نمیوفتن؟
‫نمی‌دونم.
‫ما انسان‌ها فقط سرزمینی که داخلش زندگی می‌کنیم رو درک می‌کنیم.
‫آسمان‌ها والا، پرجلال،
‫الهی و برجسته‌ان.
‫با زمین پست قابل مقایسه نیستن.
‫اوکجی-کون، ببخشید، معطل شدی؟
‫اصلاً، گِرس-سان.
‫تو همچین شب صافی، ستاره‌ها خیلی خوشگلن.
‫همیشه باعث می‌شه شگفت‌زده بشم!
‫هرشب، ستاره‌ها درخشش غنی و ‫باشکوه‌شون رو بهمون نشون می‌دن.
‫تو نمی‌خوای ببینی؟
‫با اون چشمات، مطمئنم ستاره‌ها برات درخشان باشن.
‫نه، چیزه... من...
‫خوشم نمیاد به آسمون زل بزنم.
‫صحیح.
‫عه راستی!
‫امروز دقیقاً می‌شه ۱ سال که به این بخش منتقل شدی.
‫وقتی کارمون تموم شد، بیا جشن بگیریم.
‫البته، مهمون خودم.
‫اوه، عه... ممنونم.
‫خب دیگه. بریم سرکار.
مرجع دانلود فیلم و سریال .:: SERMOVIE ::.
‫من می‌رم.
‫ممنون.
‫ماها اعضای نگهبانان غیرنظامیان‌ـیم.
‫من قراره این‌سری شاهد باشم.
‫لطفاً اجازه بدید ماسک بذاریم،
‫تا از هرگونه انتقام شخصی جلوگیری بشه.
‫خب، شروع کنیم.
‫آغاز دوئل.
‫و ـ وایسا!
‫من درخواست مبارزه با کنت ناتسولا رو دادم!
‫چرا کسی با جایگاه من باید با شما رعیتا بجنگه؟
‫کنت ناتسولا ما رو استخدام کردن
‫تا به‌عنوان مبارزشون بجنگیم.
‫فکر می‌کنم خودتم قبولش کردی.
‫و ـ ولی من...
‫اگه ببازم، می‌میرم!
‫درسته. روشش همینطوریه.
‫دخلت اومده!
‫نـ ـ‌ نه...
‫نمی‌خوام بمیرم.
‫فهمیدم! پول دارم!
‫بیا یه معامله کنیم!
‫تو که ازم کینه نداری، نه؟
‫قتل گناه سنگینیه!
‫تو که دلت نمی‌خواد این‌کارو کنی، نه؟
‫خب...
‫راستشو بگم، نه واقعاً.
‫پـ ـ پس...
‫ولی کارم همینه.
‫تـ ـ توی...
‫جهنم...
‫بسوز.
‫جسدو تحویل دادم.
‫کار امشبم تمومه.
‫ولی بازم، واکنشات مثل همیشه عالیه.
‫واقعاً چشمای خوبی داری.
‫ها؟ خوبی؟
‫بـ ـ به‌نظرت رفت بهشت؟
‫نگرانی؟
‫نگرانم.
‫تو این شغل، دیدم آدمای زیادی با مرگ یهویی روبه‌رو بشن.
‫ولی حتی یه‌دونه‌شونم با رضایت نمرده.
‫همه‌شون با وحشت مردن.
‫یه‌طوری که انگار ورودی جهنمو دیدن.
‫نکنه تعداد معدودی می‌رن بهشت؟
‫اگه اینطوریه، قاتلی مثل من عمراً بتونه.
‫اوکجی-کون.
‫از چیِ دنیامون خوشت میاد؟
‫چرا اینو می‌پرسی؟
‫دوست داشتن چیزی راجع به این دنیای گند کرده درست نیست.
‫بیخیال، اینطورم نیست!
‫لذت بردن که بد نیست.
‫اگه چشم انتظار چیزی نباشیم،
‫روح‌مون درجا تو تاریکی غرق می‌شه.
‫چیزایی مثل عشق، آرزو، امید
‫چیزایی‌ان که نباید رونده بشن!
‫بدم نمی‌گی.
‫باید زاویه دیدمو عوض کنم.
‫اوه، ببخشید.
‫الکی نگرانت کردم.
‫صادق باش، و بگو واقعاً چه فکری می‌کنی.
‫ولی... نظر من مهم نیست.
‫انقدر خجالتی نباش!
‫یه‌ساله همو می‌شناسیم!
‫تعارف نکن!
‫باور دارم انتظارات مقدر به اینن که بهشون خیانت بشه.
‫اگه از همون اول تسلیم بشی، کم‌تر آسیب می‌بینی.
‫یا درواقع، درهرصورت تو زندگی چیز لذت‌بخشی پیش نمیاد.
‫تنها کسایی که می‌تونن شاد باشن،
‫تعداد معدودی‌ هستن که با مزایا متولد شدن.
‫کسایی که منتخب نیستن، حتی تلاششون ‫برای شاد شدنم بیهوده‌ست.
‫دنیامون مریضه.
‫و برای همین،
‫تنها اُمید، بهشته.
‫بهشت جای بی‌نظیریه.
‫می‌خوام همین الان برم.
‫شوخی بود.
‫یعنی،
‫چون هیچ‌چیز بی‌نقص و ابدی‌ای اینجا نیست،
‫نمی‌تونی به چیزی اعتماد کنی؟
‫نه، اینطو...
‫فهمیدم!
‫راستش،
‫منم تا همین چندوقت پیش همین بودم.
‫ولی بعد پیداش کردم.
‫چیزی که لایق اُمید مطلقه.
‫می‌خوای بدونی چیه؟
‫نه راستش.
‫الان باید تظاهر کنی کنجکاوی.
‫می‌خوام بدونم.
‫هوی، اونا...
‫آره، آدم‌کشن.
‫خب.
‫لطفاً دو لیوان شراب بدین!
‫ها؟
‫اینجا مغازه‌ایه که اشراف داخلش رفت‌آمد دارن.
‫دوئل‌کننده‌هایی مثل شما توش جایی ندارن.
‫ببخشید اگه بی‌احترامی کردیم.
‫ولی، این میخونه برای ما اعضای انجمن هم هست.
‫پس اُمیدوارم بذارید بمونیم.
‫گِرس-سان، اشتباه فهمیدی.
‫عه؟
‫با اینطور افراد باید واضح‌تر برخورد کنی.
‫ببخشید متولد شدم!
‫بـ ـ بس کن! کافیه!
‫ببخشید متولد شدم!
‫دیدی؟ اگه از صمیم قلب معذرت بخوای، می‌بخشنت.
‫آها...
‫فک کنم ممنون.
‫خب، بیا ادامه بدیم.
‫ادامه؟
‫ها؟ می‌دونی که!
‫داشتم اُمیدی که پیدا کردمو می‌گفتم!
‫عا آره. یادمه.
‫اینجاست.
‫شامل مشاهداتم از مریخه.
‫مریخ؟
‫چی هست؟
‫پس قراره از این شروع کنیم؟
‫می‌دونی صورت‌های فلکی...
‫همیشه به‌ یه‌شکل چیده شدن، نه؟
‫ظاهرشون هرگز تغییر نمی‌کنه،
‫و هرشب، از شرق به غرب می‌رن،
‫تا صبح فرا برسه.
‫ولی یه‌روزی،
‫وقتی بی‌هدف داشتم ستاره‌ها رو نگاه می‌کردم،
‫متوجه یه‌چیز بی‌نظیر شدم.
‫میان صورت‌های فلکی ثابتی که تو آسمونن،
‫یه‌سری از ستاره‌ها حرکت می‌کنن!
‫تو یه شب، خیلی کم حرکت می‌کنن.
‫ولی اگه چندین روز به تماشا بشینی،
‫جایگاهشون کاملاً عوض می‌شه!
‫خیلی مجذوبش شده بودم،
‫برای همین از یه راهب پرسیدم.
‫اون ستاره‌های متحرک اسمشون «سیاره‌»ـست.
‫و شنیدم تو آسمون پنج‌تا ازشون هست.
‫اونی که پیدا کردم حرکتش از همه‌شون واضح‌تر بود.
‫یه سیاره به اسم مریخه و یه درخشش قرمز آتیشی داره.
‫از اون روز،
‫تصمیم گرفتم مسیر حرکتشو ثبت کنم.
‫و چی فهمیدم؟
‫مریخ تو یه مسیر مدور از بین صورت‌های فلکی می‌گذره!
‫برای یه ماه، شش ماه و حتی یه‌سال،
‫بدون هیچ خطایی، دوران دایره‌ایش ادامه داره.
‫لرزش چمن، جریان رود، موج شعله...
‫تو طبیعت چیزهای زیادی متحرکن،
‫ولی هیچ‌کدوم انقدر مداوم نیستن.
‫کاملاً بی‌نقصه!
‫و بعد یه‌چیزی فهمیدم.
‫دنیا بدون شک فاسد و بی‌نظمه.
‫هرگز نمی‌تونه مثل آسمون بی‌نقص بشه.
‫ولی بازم، می‌تونیم به اون بی‌نقصی چشم بدوزیم!
‫بشریت توان شناخت چیزهای بی‌نقص رو داره.
‫و برخلاف خورشید، می‌تونیم مستقیم مریخ رو نگاه کنیم.
‫زمین بهترین جا برای ستاره‌بینی بهمون می‌ده.
‫و اگه به این چشم ببینیمش، بشریت و زمین اونقدرا هم بد نیستن.
‫و به‌خاطر اینکه اینو فهمیدم، نسبت به همه‌چی دیدم مثبت شده!
‫و الان، بعد از ۲ سال مشاهده،
‫دوران دایره‌ای مریخ قراره کامل بشه.
‫وقت پایان باشکوه رسیده!
‫عا؟ آها.
‫چقدر طولانی بود.
‫حتماً نیاز به اراده‌ی قوی‌ای داره.
‫مسیر دایره‌ای کامل مریخ؟
‫به شما رعیتا و احمقانیتتون حسادت می‌کنم.
‫ببخشید دوباره توجه‌تونو جلب کردم،
‫ولی هرچیزی هم بگید، نظرم عوض نمی‌شه.
‫هرچقدر می‌خواید بخندید.
‫نه، ببخشید مزاحم شدم.
‫از بحثتون لذت ببرید.
‫ولی زمان بدی برای مشاهده انتخاب کردی.
‫وگرنه، زودتر متوجه می‌شدی.
‫حالا هرچی.
‫بـ ـ بیخیال!
‫چی شده؟
‫هرروز...
‫تو این ۲ سال، هرروز تکون می‌خورد.
‫اخیراً،
‫حس کردم حرکاتش کندتر شدن.
‫ولی امروز...
‫مریخ کامل ثابت موند.
‫از دیروز یه‌ذره هم جابه‌جا نشده.
‫چطوری ممکنه؟
‫۲ سال منتظر موندم، و کم مونده بود یه دایره‌ی کامل بسازه.
‫چرا؟
‫هوی اوکجی!
‫کارت تموم شده؟
‫نه، دارم می‌رم سراغش.
‫حتماً سختته...
‫با غیرعادی‌ای مثل گِرس افتادی.
‫اصلاً.
‫خیلی فرد مثبت‌نگریه.
‫و مشکل همینه!
‫گِرس قبلاً...
‫یه مرد حدوداً عادی بود.
‫به‌اندازه‌ی بقیه غر می‌زد.
‫ولی یهویی،
‫کل خانواده‌ش به‌خاطر طاعون مردن.
‫اون‌موقع بود که...
‫تمام اُمیدشو از دست داد و سعی کرد جون خودشو بگیره.
‫ز ـ زندگیش انقدر غم‌انگیز بود؟
‫غمگین‌ترین بخشش این بود که نتونست بمیره.
‫کلیسا بابت اون گناه بخشیدش،
‫ولی راستش پشیمون بود که زنده مونده.
‫می‌گفت «این واقعاً سرنوشت منه؟»
‫ولی تو این یکی دوسال، خیلی سرحال و شاداب شده.
‫وقتی ازش پرسیدم دلیلش چیه،
‫گفت ستاره‌بینی می‌کنه.
‫می‌گفت «ستاره‌ها پیغامی از طرف خانواده‌م تو بهشتن.»
‫مواظب باش.
‫آدمای بی‌ثباتی مثل اون، غیرقابل پیشبینی‌ان.
‫چیزایی مثل عشق، آرزو، امید
‫چیزایی‌ان که نباید رونده بشن!
‫خم شد.
‫تو جهت مخالف.
‫دایره‌ی کامل شکسته شده.
‫به‌طرز وحشتناکی تاب خورد.
‫این واقعاً...
‫سرنوشت منه؟
‫عصر بخیر.
‫سلام. بریم؟
‫امشب خبری از ستاره‌بینی نیست؟
‫خب...
‫همونطور که گفتی،
‫احتمالاً اینکه به‌نسبت بهشت، از این دنیا انتظاری داشتم، اشتباه بود.
‫بگذریم، کار امروزمون...
‫چه عجب.
‫باید از یه مرتد درحال انتقال محافظت کنیم.
‫مرتد؟!
‫ممکنه با شیطان حرف بزنه.
‫حواست باشه ها!
‫ها؟
‫اعضای نگهبانان غیرنظامیان‌ـین؟
‫من دامیانم، یه بازپرس.
‫اعضای نگهبانان غیرنظامیان رسیدن.
‫نوواک-سان، بیاید بریم.
‫به چی نگاه می‌کنی؟؟
‫طلسم شانس.
‫خب شیفت مسخره‌مون شروع شد.
‫مشکلی نیست ماسکتو برداری؟
‫چیزی نمی‌شه یه مرتدی که لب گوره ببینتم.
‫عه؟
‫چقدر بده بارون گرفته.
‫که یعنی نمی‌تونم ستاره‌ها رو ببینم.
‫شما دوتا به آسمون شب علاقه‌ای ندارین؟
‫ستاره‌بینی خیلی آرامش‌بخشه.
‫اجازه نداریم باهات حرف بزنیم.
‫می‌شه ساکت بمونی؟
‫اگه ساکت نشم، می‌زنینم؟
‫راستش انقدر دلم برات می‌سوزه که نمی‌تونم بزنمت.
‫چرا از کلیسایی که برات رستگاری به‌ ارمغان میاره سرپیچی کردی؟
‫چرا از جایگاهت در بهشت دست کشیدی؟
‫بد به‌حالت، اعدام اجتناب ناپذیره.
‫ولی می‌تونی قبل از مرگت بازم نظرتو عوض کنی و توبه کنی.
‫چقدر دل‌رحم.
‫ولی شماها باید نظرتونو عوض کنین.
‫کلیسا واقعاً باعث رستگاری‌تون می‌شه؟
‫اصلاً، بهشتی که می‌گن وجود داره؟
‫مرتدی مثل تو عمراً درک کنه.
‫و تو چی رو درک می‌کنی؟
‫کورکورانه به بهشت رو میارین
‫تا از بی‌اُمیدی این دنیا فرار کنین.
‫می‌دونیم می‌خوای چیکار کنی.
‫اینطوری بهمون اضطراب می‌دی،
‫تا بتونی نااُمیدمون کنی.
‫نه.
‫شماهایین که دارین نااُمیدی رو پس می‌زنین.
‫فلاسفه‌ی امروزه...
‫زمانی به‌وجود اومد که یه آتنی پیر از یه جام مسموم ‫۲۰۰۰ سال پیش نوشید.
‫کلیسای امروزی، به‌خاطر غم مرد جوونی که ۱۵۰۰ سال پیش
‫به صلیب کشیده شد، به‌وجود اومد.
‫بشریت عادت داره از خاکسترهای غم، اُمید جدیدی به‌بار بیاره.
‫تسکین موقتی درد، واقعیتو عوض نمی‌کنه.
‫ولی، عذاب نخستین، درماندگی خروشان،
‫و حتی نااُمیدی خودت...
‫می‌تونه تبدیل به اُمید بشه.
‫ولی بازم، چشماتونو به اون نااُمیدی می‌بندین
‫و به تضمین زندگی پس از مرگی که ‫یه شخص دیگه بهتون داده رو میارین.
‫اُمید عمراً به کسایی مثل تو لبخند بزنه.
‫انقدر یاوه‌گویی نکن!
‫تو هیچی نمی‌دونی!
‫گِرس-سان، آروم باش!
‫تو تله‌ی این مرتد نیوفت!
‫«مرتد»، نه؟
‫خوب می‌دونم چرا همه‌تون از افرادی که اینطور ‫صدا زده می‌شن وحشت دارین.
‫به‌خاطر این نیست که درکم نمی‌کنین.
‫دقیقاً برعکسشه.
‫در اعماق وجودتون،
‫خودتونم کامل به بهشت اعتقاد ندارین.
‫حق نداری از طرف من حرف بزنی.
‫در حقیقت، بهشتی درکار نیست، و مرگ پایان همه‌چیزه.
‫همچین فکری نمی‌کنی؟
‫نه.
‫می‌فهمم چرا نگرانی.
‫از دست دادن جایگاهت در زندگی پسین سخته.
‫بیشتر از این حرف نزن.
‫ولی درواقع، تو...
‫نه، تمام بشریت، باید با این احتمال روبه‌رو بشن.
‫بس کن.
‫احتمال ساده‌ی اینکه...
‫بهشت زیباتون وجود نداره!
‫خواهش کردم بس کنی!
‫و تازه بدتر از همه‌ش، به این حقیقت که این دنیا زیباتر ‫از بهشته اهمیت نمی‌دین.
‫چی داری می‌گـ-
‫تو هم می‌خوای باورش کنی، نه؟
‫این دنیا، دنیای زیبایی برای زندگیه.
‫بیخیالش شو. کافیه.
‫مسخره‌ست.
‫اگه آروم شیم و منطقی فکر کنیم، همه‌ش ‫یه‌مشت حرف بی‌پایه‌ست.
‫مدرک دارم.
‫واقعاً؟
‫خب، الان که باهات نیست.
‫نه، همینجاست.
‫روی اون کوهیه که می‌بینی.
‫تمام مدارک،
‫تو یه صندوقچه‌ی سنگیِ مخفی تو کوهپایه‌ست.
‫می‌فهمین تو چه جایگاهی هستین؟
‫تو این شب، به شما دوتا...
‫فرصت لحظه‌ای داده شده...
‫تا برای اولین‌بار زندگی‌تونو عوض کنین.
‫به آرامش ترک‌ نفس ابدی می‌چسبین؟
‫یا همه‌چیز رو برای خودپذیری به خطر میندازین؟
‫تصمیمش با شماست.
‫کدومو انتخاب می‌کنین؟
‫عـ ـ عمراً...
‫ها؟
‫لطفاً.
‫قسمت چهارم
به این حقیقت که این دنیا زیباتر ‫از بهشته اهمیت نمی‌دین