سرمووی مرجع دانلود فیلم و سریال .:: SERMOVIE ::.
کاپیتان کوروتسوچی بود، آره؟
‫بله... البته با شناختی که ازش دارم، باید حالش خوب باشه.
‫درسته...
‫مشکل بزرگتر اینجاست که...
‫... ریاتسوی محیط به حدی پایین اومده که...
می‌شه نوسانات رو از فاصله‌ی خیلی دور حس کرد، نه؟ ...
‫گول‌زنکه...
‫اصلاً نمی‌شه فهمید که دشمن از کجا ما رو هدف گرفته.
‫ولی اگه بخوایم از سرعتمون کم کنیم، ‫مثل اینه که خودمونو در اختیارشون گذاشتیم.
حتماً وحشت کردن، درسته؟
‫البته که ترسیدن... ‫منم بودم می‌ترسیدم.
‫هیچ ایده‌ای ندارن که از کجا هدف قرار می‌گیرن،
‫تازه دارن آدماشونو یکی یکی از دست می‌دن...
‫اونم از یه فاصله‌ی دور.
آخه چطور ممکنه که یکی از این وضع نترسه؟
‫خب، در هر صورت...
‫ما هنوز بعد از دادن این همه زخمی و کشته ‫هیچ سرنخی از دشمن نداریم.
‫اگه یکی تو اون دسته نترسیده باشه...
‫یا خیلی احمقه...
‫من که می‌گم وقتشه که حرکت بعدی رو بزنیم.
‫یا یه بازنده‌ست که حقشه جا بمونه!
‫گاگول! همین الان گفتم که کم‌کردن سرعت ‫ما رو می‌ده لای کار!
دیدمـــــــــــ
‫مهم نیست که یه دسته چقدر زیبا متحد شده باشه...
‫کافیه یه احمق حماقت به خرج بده تا دسته سقوط کنه.
‫من از این دسته‌ها خیلی دیدم.
‫امیدوار بودم که شما شینیگامیا اینجوری نباشین، ولی...
‫بو...
‫دی...
‫دارما...
چی شد...؟
‫سُــــ...
از کجا میاد؟
‫ـقوط...
‫کرد!
‫انعطافو برم... ‫عجیب سریعیا...
‫ولی...
‫سلاحتو باختی.
‫حالا نوبت جونته که ببازی.
‫چی شد؟!
یهو چی شد؟
کل این مسافتو بدون اینکه بذاره حسش کنم طی کرد
چطوری اینقدر سریع خودشو به پشت سرم رسوند؟
نگو که تا حالا بازیِ «بودی‌دارما سقوط کرد»ـو بازی نکرده بودی؟
چی سقوط کرده؟
‫آه... حدس می‌زدم...
‫انگار با همدیگه تفاوت فرهنگی داریم...
‫راستی، تحت تأثیر قرار گرفتم که تونستی پا به پام بیای...
‫نانائو-چان.
‫این حرفت به نظرم خیلی شبیه تعریف نبود.
‫این سری قضیه خطریه، ‫برو برگرد پیش بقیه.
‫درخواستتو رد می‌کنم.
‫پس لااقل به بقیه بگو که بدون ما برن.
‫متوجه شدم، می‌گم و برمی‌گردم.
‫کاپیتان!
‫اگه تا برمی‌گردم، مرده باشی...
‫پشمای سینه‌ی جسدتو می‌تراشم.
‫تو رو خدا این کارو نکن... ‫اونجوری کسی منو نمیشناسه.
‫ما رو باش...
‫داره بیشتر و بیشتر شبیه لیسا-چان می‌شه.
فیلمتون تموم شد؟
نامردو ببین، مگه چیکار کردیم؟
‫ما اطلاعات تمام نبرداتونو داریم.
‫قدرت زانپاکتوی تو هم...
‫اینه که بازیای بچگونه رو به واقعیت تبدیل کنه.
این حرکتت هم از اون بازیا بود؟
‫هوم.
‫بودی‌دارما سقوط کرد، بازی‌ایه که گرگ بازی، بعد از اینکه ‫ با چشم بسته شعرو می‌خونه، به عقب نگاه می‌کنه.
‫اگه کسی رو در حال حرکت ببینه، اونو می‌گیره.
‫سه تا قانون هم داره.
‫اولیش...
گرگ بازی باید تو موقعیتی باشه که
‫بقیه بتونن به صورت واضح ببیننش.
‫دومیش...
‫اگه بقیه تکون بخورن و گرگ بازی اونا رو بگیره،
‫می‌بازن.
‫سومیش...
‫اگه بقیه بتونن گرگ بازی رو قبل از اینکه گرفتار شن، بگیرن...
‫برنده می‌شن.
فهمیدم... همون شوکولات اینگلسه، ها؟
‫ای بابا... پس شمام یه بازی مشابه دارین.
‫الکی توضیح دادم پس.
‫وقتی شروع کردی به بازی...
‫ریاتسوی آزادشده توسط گرگ بازی تو اون حمله...
‫همیشه برای تو قابل دیدنه.
‫اینجوری تونستی کوتاه‌ترین مسیرو به سمت اون ریاتسو طی کنی
‫تا به گرگ بازی برسی و قبل از اینکه تو رو ببینه لمسش کنی.
‫در همون حال، گرگ مجبوره که یه تصویر خیالی از تو ببینه.
درست گفتم؟
‫این قوانین تو نگاه اول خیلی به نفع تو هستن،
‫ولی اگه گرفتار بشی، می‌بازی.
‫اگه تصویر خیالیتو تشخیص بدم...
‫و خود واقعیتو بگیرم...
‫تو خواهی مرد.
‫باریکلا به تو... خوشم میاد که داستانو زود می‌گیری.
‫خوشت میاد...؟ اشتباه کردی که قانونشو بهم توضیح دادی.
‫دیگه نمی‌تونی این بازی رو بکنی.
‫این حرفو نزن بابا.
‫تا وقتی که دوطرف قوانینو ندونن که نمی‌شه بازی کرد.
‫راستی، اینم هست...
‫اون تصویر خیالی که یکم قبل دیدی واقعاً خیالی نبود.
‫در واقع خود منو دیدی.
چی؟
‫ما به صورت ناخودآگاه به حواس بینایی ‫و ریکاکو برای دیدن اطرافمون تکیه می‌کنیم.
‫تا وقتی که تمرکزمون روی نبرد باشه،
‫بیشترِ بارو می‌سپاریم به ریکاکو و کمتر از بینایی استفاده می‌کنیم.
برای همین ریاتسومو مستحکم و منجمد کردم
‫و اونجا جاش گذاشتم تا منو با خود واقعیم اشتباه بگیری.
مزخرفه... من هیچ‌وقت همچین اشتباهیــــ
‫اشتباه که کردی.
تو فکر کردی من کیم؟
‫با کاپیتان ارشد جوخه‌های 13 گانه طرفی، کیوراکو شونسویی.
‫کاپیتان ارشد ازمون خواست که ادامه بدیم.
‫خیله‌خب! پس بدون اون می‌ریم.
‫درسته! ما باید برگردیم و کاپیتان کیوراکو رو نجات بدیم...!
‫عه؟!
کاپیتان! واقعاً قرار نیست بهش کمک کنیم؟
‫همینجوریشم وقت کم داریم.
‫خب اون که درسته، ولی...
خود تو چی؟
نظر تو چیه، نانائو-چان؟
‫من برمی‌گردم، شما می‌تونین برین.
‫جدی می‌گی؟ ‫پس یه سؤال دیگه...
اگه اوکیتاکه اینجا بود، به نظرت چی می‌گفت؟
‫اگه کیوراکو بگه خوبم، پس خوبه.
‫کارو بسپارین به خودش.
‫اینم از جوابت.
‫حالا که گرفتی، راه بیفت.
‫آه، یه چیز دیگه حالا که به این موضوع رسیدیم...
‫اگه اون پیرمرده گنریوسای پشت سر می‌موند...
اونم بدون شک می‌گفت که بدون من برین، نه؟
‫کاپیتان ارشد بودن یعنی همین.
‫اونا باید محافظ جون افسراشون باشن.
‫بو... دی... دارما...
‫اینجایی.
‫گفتم که... دیگه نمی‌تونی بازی کنی.
‫باریکلا!
‫این اولین بار بود که یکی کاگه‌اونی منو جاخالی داده...
‫اونم تو اولین حرکت!
‫اینم بهت گفتم...
‫ما اطلاعات تمام نبرداتونو داریم.
‫در ضمن...
‫شماها هیچ اطلاعاتی از ما ندارین.
‫فکر کردم جاخالی دادما...
این نامردی نبود که بهم نگفتی؟
‫من هیچ قصدی برای بازی جوانمردانه ندارم.
‫فکر هم نمی‌کنم که گفتنش مردونگی حساب بشه، ولی...
‫به هر صورت بهت می‌گم.
‫اشترن ریتر «ایکس».
‫دِ ایکس اکسیس، لیجه بارو.
‫قدرت من همه‌چی رو سوراخ می‌کنه.
‫جایی برای مفهوم «جاخالی» برای دوری از اون وجود نداره.
سایه دیدی جونم؟
‫اون قیافه داره داد می‌زنه که «چطوری جاخالی دادی»؟
‫ولی نگران نباش... همونطور که گفتی جاخالی ندادم.
‫تو صرفاً به یه ردّ تصویر شلیک کردی.
‫بهش می‌گن «کاگه اوکوری».
‫با خیره شدن به اندازه کافی به سایه یکدیگر، شونسویی یا حریفش می توانند پس از آن را در مکان دیگری ‫به نمایش بگذارند. هر چه ریکاکوی حریف آنها بالاتر باشد، ردّ تصویر واقعی تر به نظر می رسد.
‫یه بازیه که باید سایه‌ای که بهش زل زدی رو یه‌جای دیگه ایجاد کنی.
‫وقتی با اون ریکاکوی قدرتمندت بهش خیره شی،
‫ردّ تصویر برجسته‌تری از خودش به جا می‌ذاره.
‫بخش ترسناک بازیای بچگونه اینه...
‫تو هیچ‌وقت نمی‌دونی که کی و کجا قراره شروع شن.
‫مهم هم نیست که چقدر بی‌علاقگی نشون بدی،
‫وقتی که دستتو بگیرن، کار از کار گذشته.
‫باید باهاشون بازی کنی تا جونت در بره.
‫دست تو رو هم که گرفتن از قضا...
پس بیا بازی کنیم تا جونمون در بره، باشه؟
‫حواسپرتی...
فکر کرده بودی اگه بهم نزدیک شی، می‌تونی منو ببُری؟
‫آره. راستش...
‫تو الانشم بریده شدی.
‫فکر کردم دستتم قطع کردم.
‫انگار به اندازۀ کافی نزدیک نشدم.
‫عه...
‫دیاگرام.
‫این تفنگ، کمان منه. ‫از ریشی درست شده.
‫که اینطور...
‫پس برای همین حتی بدون لوله هم می‌تونی باهاش شلیک کنی،
‫و اگه خراب شه، بازسازیش کنی.
‫ولی به همین زودی ‫قوانین رو فراموش کردی.
‫اگه حتی یه لحظه از من چشم برداری
‫و نگاهت به سایه‌م بیفته،
‫هرچیزی که چشمات می‌بینن ‫سایه‌نماهای من میشن.
‫خاطراتتو زنده می‌کنه، ها؟
‫که وقتی که بچه بودی،
‫یه سایه بود که همه‌جا دنبالت می‌کرد
‫و تا حد مرگ می‌ترسوندت!
‫اوه، نه...
‫این دفعۀ سومه.
‫من فقط وقتی دوتا چشمام بازن می‌تونم ‫عنصر پنجم «دِ ایکس-اکسیس» رو اجرا کنم.
‫به عبارت دیگه...
‫تیرهای من بدنت رو سوراخ می‌کنن
‫و بدنم شمشیرت رو سوراخ می‌کنه.
‫که اینطور.
‫میگی که اگه هردو چشمت باز باشن،
‫قوانین من دیگه صدق نمی‌کنن.
‫درسته.
‫در این لحظه، هیچ اسلحه‌ای توی ‫این دنیا نیست که بتونه منو بکشه.
‫وقتی که توی مبارزه در خطرم،
‫فقط برای یه لحظۀ کوتاه می‌تونم چشمام رو باز کنم.
‫اگه در طول کل مبارزه چشمام رو باز نگه دارم، ‫در حق گناه‌کاران نامردی میشه.
‫اوه، جدی؟ ‫پس می‌تونی زود اون چشمتو ببندی؟
‫ولی وقتی که سه بار توی مبارزه ‫چشمام رو باز کنم،
‫فقط اون موقع مجازم که با هر دو چشم باز ‫به مبارزه ادامه بدم.
‫من اولین کوئینسی‌ای هستم که ‫اعلی‌حضرت قدرتش رو بهش اعطا کرده.
‫من شاهکار اعلی‌حضرتم.
‫کسی که از همه به خدا نزدیک‌تره.
‫این که مجبور شم سه بار چشمام رو باز کنم...
‫مطلقاً غیرقابل قبوله!
‫زیلیل.
‫نمی‌تونم تکون بخورم...
‫ولی خدایی...
‫به عنوان کسی که این‌همه مصدومیت داره، خوب می‌تونم بدوم.
‫اگه در لحظه مرده بودم، همه‌چی راحت‌تر بود.
‫کاش اینقدر خرزور نبودم.
‫حتی نمی‌تونم بی‌هوش بشم، ‫چه برسه بیفتم بمیرم.
‫وقتی نانائو-چان اینجا نیست که یکم حرف حساب توی مُخم فرو کنه
‫غر زدن فایده‌ای نداره.
‫نزدیک بود، نزدیک بود!
‫علیرغم زخم‌هات، خوب تکون می‌خوری...
‫ولی...
‫فکر کردی می‌تونی از دست من فرار کنی؟
‫حرفمو واضح نزدم؟
‫هیچ اسلحه‌ای نیست که بتونه منو بکشه.
‫شنیدم.
‫ولی یه تیغۀ کیدویی چطور؟
‫فن 78 هادو: زانگِرین
‫برای همین نمی‌خواستم باهات شاخ به شاخ بشم، کوروساکی ایچیگو.
‫تو مدتی رو توی کاخ سلطنتی گذروندی، مگه نه؟
‫احیاناً اون یارو اوشو بهت تمرینات یا تکنیک‌های عجیبی نداد؟
‫خب که چی که داده باشه؟
‫می‌دونستم. ‫البته، البته.
‫تعجبی نداره که مسمومیت ریشی رو تجربه نمی‌کنی.
‫ولی،
‫حالا که می‌دونم، فقط باید مزه رو تنظیم کنم.
‫چی زِرزِر می‌کنی؟
‫زِرزِر نمی‌کردم. ‫دارم میگم کُشنده‌ست.
‫وای...
‫انتظار هم نداشتم که کیدو بخواد ‫آسیب خاصی وارد کنه...
‫ولی حتی خراشم برنداشت؟
‫پس به آخر خط رسیدن که میگن اینه.
‫و برگشتم به جایی که اول به کاخ سلطنتی رسیدیم...
‫فقط امیدوارم همه تا الان به اندازۀ کافی دور شده باشن.
‫نانائو-چان هم...
‫ببخشید تو رو قاطی این قضایا کردم.
‫وقتشه که از آخر خط...
‫حرکت بعدی رو بزنم.
‫بانکای
‫کاتنکیوکوتسو کاراماتسو شینجو
‫این ریاتسو...
‫کیوراکو-سانه؟
‫این احساس عجیب چیه؟
‫پس بالأخره خودتو نشون دادی.
‫ببخشید که منتظرت گذاشتم.
‫میشه نظرتو بپرسم؟
‫دنیا الان به نظرت چه ظاهری داره؟
‫تاریک و متروکه؟ ‫پر از یأس و ناامیدیه؟
‫که اینطور. پس این کار توئه.
‫این چیزیه که اسمشو بانکای می‌ذارید؟
‫آره، بانکایه.
‫رنگ‌آمیزی دنیا با قبل فرق کرده،
‫ولی اغراقه که اسمشو ناامیدی گذاشت.
‫برای این که...
‫پیامبر خدا هیچوقت احساس ناامیدی نمی‌کنه.
‫ما داده‌ای از توانایی بانکایت نداریم...
‫ولی یه چیزی هست که به قطع می‌دونم.
‫اگه مالک شمشیر بمیره، این بانکای ناپدید میشه.
‫این چیه؟
‫پرده‌ی اول: تامه‌رایکیزو نو واکاچیای
‫زخم‌هایی که روی بدن حریفت باشن...
‫جوری که انگار به اشتراک می‌ذاریشون، ‫روی بدن خودت هم نمایان میشن.
‫ولی متأسفانه... با اون زخم‌ها نمیشه مرد.
‫درمورد چی حرف می‌زنی؟ ‫چه خبره؟!
‫بهت که گفتم. ‫این چیزیه که اسمشو بانکای گذاشتیم.
‫کاتنکیوکوتسو کاراماتسو شینجو.
‫حرف زدن بین پرده‌ها کافیه.
‫لطفاً در طول اجرا سکوت رو رعایت کن.
‫میریم برای پرده‌ی دوم.
‫زانکی نو شیتونه
‫مردی که از زخمی‌کردن دشمنش پشیمون میشه
‫از شرم و خجالت به زمین می‌افته ‫و مبتلا به یه بیماری لاعلاج میشه.
‫و قبل از این که شستت خبردار شه، پرده‌ی سوم...
‫دانگیو نو فوچی
‫اونا که تقدیرشون رو می‌پذیرن...
‫خودشونو به درون آبی که در حال بالا اومدنه می‌اندازن
‫تا این که ریاتسوشون تخلیه شه.
‫نه...
‫...محاله...
‫هرچقدر محکم هم بال می‌زنم...
‫سطح آب ازم دورتر و دورتر میشه.
‫البته که میشه.
‫ما خودمونو انداختیم توی آب، یادته؟
‫هرچقدر دلت می‌خواد بال بزن، ‫ولی دیگه کاریه که شده.
‫ولی اینطورم نیست که نفهمم چه حسی داری.
‫پرت کردن خودت به آب یخ ‫می‌تونه عزمت رو بسنجه.
‫ولی این فقط خودخواهی توئه.
‫چقدر می‌تونی شرم‌آور باشی؟
‫رسوایی مردی که به او قسم وفاداری خورده بود.
‫تنها ترحم او را به آن مرد و این دنیا پیوند زده.
‫اینطور نیست؟
‫ساکورانوسکه.
‫خیلی وقته ندیدمت، اوهانا.
‫اوهانا؟ واقعاً؟
‫خیلی دل و جرأت داری که منو با اون اسم صدا می‌کنی
‫وقتی فقط هر از گاهی باهام بازی می‌کنی.
‫بی‌خیال، اینجوری نباش. ‫متأسفم، اوهانا.
‫می‌بینم که کیمونوت پاره شده.
‫وقتی هنوز کیمونوی یه زن دیگه رو می‌پوشی، ‫همین نصیبت میشه.
‫حقته.
‫مثل همیشه بدجنسی.
‫شاید بدجنس باشم، ولی هنوزم شمشیرتم.
‫تو منو با خوبی و بدیام پذیرفتی...
‫و قسم خوردیم که با هم می‌میریم، مگه نه؟
‫با کی حرف می‌زنی؟
‫فکر کردی این نبرد رو بردی؟
‫فکر کردی می‌تونی منو بکشی؟
‫فکر نکن بانکای یه شینیگامی حقیر می‌تونه منو بکشه!
‫ترحم یه زن واقعاً بی‌رحمه.
‫گوشش رو در اختیار یه مرد شرم‌آور نمی‌ذاره.
‫دور گلوی مردی که عاشقشه...
‫یه نخ سفید خیس از پشیمونی هست.
‫حداقل اجازه بده اون نخ پشیمونی ناجور درهم‌تنیده رو قطع کنم.
‫با این، پرده‌ی آخر رو تقدیمتون می‌کنم...
‫ایتوکیریباسامی چیزومه نو نودوبوئه
‫اگه بتونم سرمو روی پای تو بذارم
‫هر از گاهی بانکای زدن هم همچین بدک نیست.
‫وا!
‫کوتاه بیا.
‫این تنها چشمیه که برام مونده.
‫درست مثل من. چه طعنه‌آمیز...
‫دست تقدیر خوب بلده چطور با یه شینیگامی و شمشیرش بازی کنه.
‫به‌هرحال، خوشحالم که بردی.
‫هی، چت شده؟
‫امروز بدجور مهربون شدی.
‫ساکت، نزدیک بود بمیری.
‫اوهانا...
‫من...
An ache upon an unsatisfying grayscale
My confidence vanishes
I turned regret into lies
I ignored our chipped blades
I worked overtime just for maintenance
But I knew all along
that this faded color was an irreversible law
So I might as well pray
There's no turning back now
I thought I had made up my mind
but I'm still haunted by doubt and anxiety
A bundle of emotions torn to shreds
with nothing left for me to gain
What's more important than one's life
is to shoulder that burden to sever this monochrome
I keep searching for the answer to an unsolvable thesis
while making choices until I die
Then I remember where we came from
and the lives that could never interact
No one is allowed to use the scale since it falls apart in an instant
So, what can I measure ourselves against?
Instead, I hold onto your words
that gave my heart meaning
It's always a paradox
The moon waxes with each regret and sadness
The massive, unconquerable foe is the darkness that dwells within me
I forsook my pride and joy
but I am still confounded by this flock of imperfection
Beyond that white and resentful midnight sun
awaits an illusion etched in black
‫دست کودک دلبندم... چه گمگشته
حیران شده در پیِ من روان گشته
چه نزدیک و چه دور، دستت را خواهم گرفت
با هم قدم زنان رو به پایان می‌رویم
دستامو کنار هم می‌ذارم و راز و نیاز می‌کنم
ای خدای بزرگ، چرا تقدیرت اینقدر ظالمانه‌ست؟
اراده‌م برای زدن نقاب شجاعت در آستانه‌ی شکسته
دست به هرکاری که می‌زنم انگار اشتباهه، می‌دونی؟
آروم باش، من هنوز بهت ایمان دارم
حتی اگه از هم جدا افتاده باشیم
حتی اگه روزی منو به باد فراموشی بسپاری
Ah
آه، ما برای درک همدیگه به واژه نیاز نداریم
ارتباط ما فراتر از این چیزاست
خدای بزرگ، شرمنده ولی تو داری دروغ می‌گی
پس بیا نقاب شجاعت بزنیم و با خنده ردش کنیم
‫با تو، فکر کنم بتونیم تقدیرو بپیچونیم
‫بپیچونیم ‫بتونیم تقدیرو ‫ فکر کنم ‫با تو،
‫با تو، فکر کنم بتونیم تقدیرو بپیچونیم
تو شبای تنهایی که هوای گریه دارم
با تو راز و نیاز می‌کنم
پس بدون که من تنهات نمی‌ذارم
Te to te o awasete oinori o suru yo
Kamisama anata wa hinekure mono
Tsuyogaru kokoro ga mou sugu oresou
Nani o yattemo dame ni naru shina
Nante ussee, shinjiteru yo
Kimi to hanarebanare demo
Itsuka boku o wasureta to shite mo
Kotoba wa mou hitsuyou nai sa
Sore ijou ni tsuujiatte ru
Kamisama gomen, omae usokusai
Tsuyogari de nee warai tobashite
Kimi to shukumei o nejimakete ikesou da
Nakitai kurai sabishii yoru ni
Oinori o suru yo
Kodoku ni shinai to
Type Setting: Lazier
Te
to
te
o
awasete
oinori
o
suru
yo
Kami
sama
anata
wa
hinekure
mono
Tsuyogaru
kokoro
ga
mou
sugu
oresou
Nani
o
yattemo
dame
ni
naru
shina
Nante
ussee,
shinjiteru
yo
Kimi
to
hanarebanare
demo
Itsuka
boku
o
wasureta
to
shite
mo
Kotoba
wa
mou
hitsuyou
nai
sa
Sore
ijou
ni
tsuujiatte
ru
Kami
sama
gomen,
omae
usokusai
Tsuyogari
de
nee
warai
tobashite
Kimi
to
shukumei
o
nejimakete
ikesou
da
Nakitai
kurai
sabishii
yoru
ni
Oinori
o
suru
yo
Kodoku
ni
shinai
to
Te
to
te
o
a
wa
se
te
o
i
no
ri
o
su
ru
yo
Ka
mi
sa
ma
a
na
ta
wa
hi
ne
ku
re
mo
no
Tsu
yo
ga
ru
ko
ro
ga
mo
u
su
gu
o
re
so
u
Na
ni
o
yat
te
mo
da
me
ni
na
ru
shi
na
Nan
te
us
see,
shin
ji
te
ru
yo
Ki
mi
to
ha
na
re
ba
na
re
de
mo
It
su
ka
bo
ku
o
wa
su
re
ta
to
shi
te
mo
Ko
to
ba
wa
mo
u
hit
su
yo
u
nai
sa
So
re
i
jou
ni
tsu
u
ji
at
te
ru
Ka
mi
sa
ma
go
men,
o
ma
e
u
so
ku
sai
Tsu
yo
ga
ri
de
nee
wa
ra
i
to
ba
shi
te
Ki
mi
to
shu
ku
mei
o
ne
ji
ma
ke
te
i
ke
sou
da
Na
ki
ta
i
ku
rai
sa
bi
shii
yo
ru
ni
O
i
no
ri
o
su
ru
yo
Ko
do
ku
ni
shi
na
i
to