‫لیه بارو...
‫جرارد والکیری...
‫پرنیدا پارنکاجاس...
‫آسکین ناک له وار.
‫و تو... اوریو.
‫به شینیگامی‌هایی که به وار ولت ما تجاوز کردن...
‫خوش‌آمدگویی گرم من رو ابلاغ کنین.
‫خون اون‌ها رو در جام می‌ریزیم...
‫و به میمَنَت تولد این ولت خواهیم نوشید.
‫چشم!
‫خودمونیم...
‫اون عجب قلعۀ کت و کلفتیه.
‫قصر و قلعه رو می‌سازن که قدرتشونو به رخ حریف بکشن.
‫الکی که کت و کلفت نمی‌سازنش.
‫گمونم همینطوره...
‫هرچی که هست، دارن ازمون دعوت می‌کنن.
‫بی‌ادبیه اگه منتظر بذاریمشون.
‫راستی...
‫ما هیچ قصدی نداریم که با شما کار کنیم یا ازتون دستور بگیریم.
‫از اینجا راهمون جدا می‌شه.
‫راست می‌گی...
‫بسیار خب... رفقا...!
‫راه میفتیم!
‫چشم!
حسش کردی؟
‫ریاتسوشون به سمت اون قلعه سرازیر شده.
‫ما هم باید راه بیفتیم.
‫آره!
چی شد؟
کاپیتان کوروتسوچی کجا تشریف برد؟
‫جونم...؟!
‫بستن دروازه...
‫بعدش بازکردنش با کج‌کردن محور...
‫خیلی کارو برای حرکت خودت حتی تو قصر سلطنتی آسون می‌کنه.
الان که فهمیدن من باهاشون نیستم، حتماً وحشت کردن، نه؟
‫در هر صورت...
‫حالا که اون بی‌ذوقا مزاحمم نمی‌شن...
‫می‌تونم هرچقدر که دلم می‌خواد ثمره‌ی تحقیقاتمو تست کنم.
‫راست می‌گی.
ز-زاراکی!! عوضی، تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫خب... من یه سر رفتم دستشویی و دیدم قالم گذاشتن.
‫واقعاً نجاتم دادی که دوباره دروازه رو باز کردی.
راست می‌گم یا نه، یامادا؟
‫بله...
آخه چرا اون موقع پا شدم رفتم دستشویی؟
‫ولی اینجوری که خیلی بهتر شد.
‫اینجوری دیگه نیازی نیست که نگران باشم که...
‫مبادا یه‌وقت تصادفی یکی از خودیا رو تیکه‌پاره کنم.
‫الان دیگه می‌تازم و جر می‌دم.
‫تو هم که سگ‌جون‌تر از این حرفایی...
‫که بخوای با برش اشتباهیِ من بمیری.
‫فهمیدم...
‫و حالا که بقیه اینجا مزاحمم نیستن...
‫به نظرم وقت خوبیه که از شر مزاحمای نکبت خلاص شم.
اینو الان با کی بودی؟
خودت فکر می‌کنی با کی بودم؟
‫بیخیال!!
‫آخه من چرا تو اون موقعیت رفتم دستشویی؟!
‫آروم آروم... گریه نکن بچه‌جون.
‫اینقدر نق نزن بچه... جا می‌مونیا!
شما حس خاصی نداری در این مورد؟
‫من اصلاً احساس نمی‌کنم.
‫خیله‌خب... بجنبین!
‫چشم!
‫اوووووووووووو!
‫بیا ما هم راه خودمونو بریم، نمو.
‫چشم، مایوری-ساما...
ای کاش بشه که با کوچیکی-سان یا رنجی-کون بهم برسیم، نه؟
‫آره... ولی... برای رسیدن به اونا...
‫نه می‌تونیم جاپا درست کنیم، نه از گوشی روحی استفاده کنیم.
‫چاره‌ای نیست که با زور راه خودمونو باز کنیم.
‫همه دنبال یه دشمنیم.
‫مطمئنم که جلوتر به هم می‌رسیم.
‫همین‌طوره که تو می‌گی.
‫نیازی نیست به اونا ملحق شیم.
‫هرچی تعدادمون بیشتر شه، حرکتمون کندتر می‌شه.
‫یه مشت جسد می‌شن که سربارمونن.
‫گریمجو!
‫بی‌فایده‌ست... من جلوتر می‌رم!
‫وایسا! یکی اونجاست!
عه؟ ای بابا! باید ترتیب کوروساکی ایچیگو رو بدم؟
‫بدشانسما... اوی...
‫ها؟ هی، وایسا... اوی!
‫لعنتی! سرخود واسه خودش وارد عمل می‌شه!
‫هیچکس اینجا نیست...
‫پرنده پر نمی‌زنه، دشمن که بماند.
‫شینیگامیا، گوش کنین! ‫من همین‌جا منتظرم!
‫همه‌تون با هم بیاین جلو!
‫نمای شهر تغییر کرده...
‫ولی هرطوری که بوده خودمونو رسوندیم به نزدیک سیلبرن.
‫ما برگشتیم!
‫خودمون باید این مسئله رو حل کنیم.
‫با یوهاباخ... همینطور...
‫با هاشوالت!
‫اولی رو خوابوندم.
‫گریمجو...! عوضی واسه چی سرخود حمله می‌کنی؟!
‫خفه بابا...
‫خفه‌خون بگیر، کوروساکی! ‫من از تو دستور نمی‌گیــــــــــــ
گذاشتی در بره؟
‫مگه نگفتم خفه‌خون بگیر؟!
‫اوی!
‫وایسا، عوضی!
‫اگه وایسم، قول می‌دی نکشیم؟!
‫من که نگفتم قراره بکشمت!
‫می‌خوای وارد جزئیات شی؟!
‫اگه تو ضعیف‌تر از من باشی، ‫در هر صورت، آخرش سقط می‌شی.
‫دیدی بهت گفتم! ‫عمراً وای نمیسم!
وایسا بینم... تو مگه نیومدی بجنگی؟
پس چرا در می‌ری، عوضی؟
‫من نیومدم بجنگم...! ‫اومدم شماها رو بکشم!
‫اگه با مکر و حیله این‌کارو بکنم که چه بهتر!
‫راستی ببینم... تو از کجا پیدات شد یهو؟ ‫اصلاً کی‌ای تو؟
‫من؟ من که دشمن کوروساکیم.
‫شوخی می‌کنی؟!
‫پس اینجوری که یارِ غارِ همیم که!
‫بیا باهم دخل کوروساکی رو بیاریم.
تو خیال خفه‌شدن نداری، نه؟
‫ولش کن... همینجوری سگ‌دو بزن.
‫الان می‌گیرمت و دخلتو میارم!
‫اصلاً دود شدن رفتن تو هوا!
‫فکرشم نمی‌کردم که با همچین‌ سرعتی در برن...
‫گریمجوی لعنتی...
‫در هر صورت... باید جدا شیم و بگردیم.
‫باشه.
‫آخیش... انگار گمشون کردم...
‫هم گروه کوروساکی رو...
‫هم اون یارو پشت‌مو وحشیه رو...
‫فکر کنم بهتره یه استراحتی بکنم و یه شیرقهوه‌ای بزنم بر بدن...
‫نمی‌ذارم در بری!
‫بابا، این‌دفعه رو بیخیال شو!
‫سر به سرم نذار!
‫بیخیال! اینو بهت می‌دم...
‫هدیه‌ست، بابا! ‫بفرما، خدمت شما!
‫هدیه؟ من گول این‌چیزا رو...
‫نمی‌خورم، مسخره!
این دیگه... چی بود...؟
‫اینجا رو باش...
‫منظورم توپ هدیه بود... ‫یه توپ پر از سم.
‫ولی تو به عنوان یه بچه...
مگه نباید به خودت می‌گفتی که از غریبه‌ها چیزی نگیری؟
‫اینکه به حرف مامانت گوش نکنی، ‫همیشه اشتباه مرگباریه.
‫صفشون کم‌کم داره از هم می‌پاشه.
‫استقامت هرکدومشون و قابلیت سازگاریشون...
‫با محیط قصر سلطنتی که محیطش حاوی ریشی تراکم‌بالاست،
‫و میزان جراحاتشون...
‫تمام این فاکتورا داره گله‌شونو از هم می‌پاشونه.
‫در ضمن...
‫هیساگی!
‫ستوان هیساگی!
‫تمام موجوداتی که از گله جا می‌مونن، محکوم به مرگن.
‫من فقط باید براشون صبر کنم...
‫تا یکی یکی از گله جا بمونن.
‫ما رو هدف گرفتن!
‫توقف نکنین! حرکت کنین!
هنوزم فکر می‌کنن که میشه از دست من در برن؟
‫آدمای خاطی...
‫این ریاتسو...
‫نعره بزن...
‫یو... کوئینسی...!
‫انگار اون شنل جدید بهت اومده.
‫فقط محض احتیاط می‌پرسم...
تو که نیومدی اینجا تورلیدر من باشی، ها؟
‫اون بالا... هیچ آینده‌ای انتظار شینیگامیا رو نمی‌کشه.
‫جواب سؤالمو ندادی...
‫دارم می‌گم که نمی‌تونین اعلی‌حضرتو شکست بدین...
‫اونم حالا که پادشاه ارواحو جذب کرده و تمام قدرتشو گرفته.
پادشاه ارواحو جذب کرده؟
‫از این وار ولت، یه دنیای جدید پا می‌گیره...
‫یه دنیا برای کوئینسیا و اعلی‌حضرت.
‫یه سؤال دیگه دارم...
تو ایچیگو رو دیدی؟
‫کشتمش...
‫یا اینطوری فکر می‌کردم.
‫یادم رفته بود که چقدر سمجه.
‫سری بعد، حتماً می‌کشمش.
‫جدی؟ خوب شد که شنیدم...
‫قراره اون قلعه رو نابود کنم و دخل رئیس کوئینسیا رو بیارم!
بانکای
‫سوئو زابیمارو
اون بانکای... جدیده؟
‫زازِکّا
اوروچیون
‫این سماجت همیشگیت برای استفاده از زورِ خالی از مد افتاده.
‫اشکالش چیه؟!
لیخت ریگن
هیهیو
‫نمی‌تونی در ری!
سوئو زابیمارو، زاگا تپّو
‫چی شد؟!
فکر کردی فقط خودت قوی‌تر شدی؟
‫لعنتی!
هیهیتنشو
‫این باید یه مدت نگهت داره...
‫بهم گفتن 20 ثانیه لازمه.
‫خوبه... بالاخره داری باهاش اُخت می‌شی.
‫وقتی اسم واقعیشو بگی، همچین حسی داره.
‫اگرچه... به زحمت می‌تونی فرمشو حفظ کنی.
‫با این وضعیت، سه‌سوته تکنیکو خنثی می‌کنن.
‫باید بازم بیشتر به زابیمارو ریاتسو بدی...
‫البته اگه امیدواری که دشمنتو شکست بدی.
بازم بیشتر؟
‫با قدرت فعلیت... 20 ثانیه باید کافی باشه.
سوئو زابیمارو
زاگائی زکّو
‫انگار بقیه حسابی مشغولن.
‫منظورت اینه که مشغول نبردن ‫اونم بدون اینکه ذره‌ای از ریاتسوشون دانش داشته باشن؟
مگه بی‌اهمیت‌تر از اینم هست؟
‫اوه... عوضی... ‫تو هم که یکی از همون قماشی.
اووو؟
‫در این صورت، باید یه دشمن خیلی بادانش و جالب‌تر، همینجا باشه.
‫اگه کسی تو این مسیر مزاحممون نشه،
باید زودتر از بقیه به تخت بشینیم، نه؟
یا نکنه ترجیح می‌دی، کیفِ وقتی که داری رو ببری؟
‫بابا گفتم که... ‫باید کوروساکی رو با هم می‌کشتیم.
اونجوری... تو احتمالاً نمی‌مردی، می‌دونی؟
‫خفه شو...
‫هم کوروساکی رو... هم توی عوضی رو... می‌کشم.
‫اگه به خاطر جونت التماس می‌کردی، ‫شاید نظرم عوض می‌شد.
‫انتخاب کلماتت... سرتو برد باد می‌ده‌ها.
‫کار به اونجا نمی‌کشه.
‫اینو نذار پای کینه...
‫ناشی‌بازی در آوردی.
اینو از کوروساکی یاد گرفتی...؟
‫یا شایدم...
اسکلاوه رای
فدر زوئینگر
‫چی؟!
‫فدر زوئینگر می‌تونه ریاتسوی هرچیزی که داخلشه رو استخراج کنه.
‫تا وقتی که داخل اون محفظه‌ی بسته هستی...
‫توانایی من برای استخراج ریشی، تو رو از هستی ساقط می‌کنه.
‫وقتی تمام ریاتسوتو کشیدم...
‫هم بانکای و هم شیکایت، قدرتشونو از دست می‌دن.
‫بانکای تو به ته خط رسیده.
‫یه‌جوری حرف نزن انگار بانکایو میشناسی، کوئینسی...!
بانکای
‫الکی که بهش نمی‌گن سوئو!
دو پادشاه، ها؟
هیکوتسو تایهو
‫تو شکست خوردی.
‫سه تا دلیل برای شکستت وجود داره.
‫به صورت ناخودآگاه قصدِ جونمو نداشتی.
‫تو از قدرتای من خبر نداشتی.
‫درضمن، تو... کسی هستی که ازش بیزارم، یه شینیگامی.
فقط تو هستی
خدای خودت باش
دستامو کنار هم می‌ذارم و راز و نیاز می‌کنم
ای خدای بزرگ، چرا تقدیرت اینقدر ظالمانه‌ست؟
اراده‌م برای زدن نقاب شجاعت در آستانه‌ی شکسته
دست به هرکاری که می‌زنم انگار اشتباهه، می‌دونی؟
آروم باش، من هنوز بهت ایمان دارم
حتی اگه از هم جدا افتاده باشیم
حتی اگه روزی منو به باد فراموشی بسپاری
Ah
آه، ما برای درک همدیگه به واژه نیاز نداریم
ارتباط ما فراتر از این چیزاست
خدای بزرگ، شرمنده ولی تو داری دروغ می‌گی
پس بیا نقاب شجاعت بزنیم و با خنده ردش کنیم
‫با تو، فکر کنم بتونیم تقدیرو بپیچونیم
‫بپیچونیم ‫بتونیم تقدیرو ‫ فکر کنم ‫با تو،
‫با تو، فکر کنم بتونیم تقدیرو بپیچونیم
تو شبای تنهایی که هوای گریه دارم
با تو راز و نیاز می‌کنم
پس بدون که من تنهات نمی‌ذارم
Te to te o awasete oinori o suru yo
Kamisama anata wa hinekure mono
Tsuyogaru kokoro ga mou sugu oresou
Nani o yattemo dame ni naru shina
Nante ussee, shinjiteru yo
Kimi to hanarebanare demo
Itsuka boku o wasureta to shite mo
Kotoba wa mou hitsuyou nai sa
Sore ijou ni tsuujiatte ru
Kamisama gomen, omae usokusai
Tsuyogari de nee warai tobashite
Kimi to shukumei o nejimakete ikesou da
Nakitai kurai sabishii yoru ni
Oinori o suru yo
Kodoku ni shinai to
Type Setting: Lazier
Te
to
te
o
awasete
oinori
o
suru
yo
Kami
sama
anata
wa
hinekure
mono
Tsuyogaru
kokoro
ga
mou
sugu
oresou
Nani
o
yattemo
dame
ni
naru
shina
Nante
ussee,
shinjiteru
yo
Kimi
to
hanarebanare
demo
Itsuka
boku
o
wasureta
to
shite
mo
Kotoba
wa
mou
hitsuyou
nai
sa
Sore
ijou
ni
tsuujiatte
ru
Kami
sama
gomen,
omae
usokusai
Tsuyogari
de
nee
warai
tobashite
Kimi
to
shukumei
o
nejimakete
ikesou
da
Nakitai
kurai
sabishii
yoru
ni
Oinori
o
suru
yo
Kodoku
ni
shinai
to
Te
to
te
o
a
wa
se
te
o
i
no
ri
o
su
ru
yo
Ka
mi
sa
ma
a
na
ta
wa
hi
ne
ku
re
mo
no
Tsu
yo
ga
ru
ko
ro
ga
mo
u
su
gu
o
re
so
u
Na
ni
o
yat
te
mo
da
me
ni
na
ru
shi
na
Nan
te
us
see,
shin
ji
te
ru
yo
Ki
mi
to
ha
na
re
ba
na
re
de
mo
It
su
ka
bo
ku
o
wa
su
re
ta
to
shi
te
mo
Ko
to
ba
wa
mo
u
hit
su
yo
u
nai
sa
So
re
i
jou
ni
tsu
u
ji
at
te
ru
Ka
mi
sa
ma
go
men,
o
ma
e
u
so
ku
sai
Tsu
yo
ga
ri
de
nee
wa
ra
i
to
ba
shi
te
Ki
mi
to
shu
ku
mei
o
ne
ji
ma
ke
te
i
ke
sou
da
Na
ki
ta
i
ku
rai
sa
bi
shii
yo
ru
ni
O
i
no
ri
o
su
ru
yo
Ko
do
ku
ni
shi
na
i
to
An ache upon an unsatisfying grayscale
My confidence vanishes
I turned regret into lies
I ignored our chipped blades
I worked overtime just for maintenance
But I knew all along
that this faded color was an irreversible law
So I might as well pray
There's no turning back now
I thought I had made up my mind
but I'm still haunted by doubt and anxiety
A bundle of emotions torn to shreds
with nothing left for me to gain
What's more important than one's life
is to shoulder that burden to sever this monochrome
I keep searching for the answer to an unsolvable thesis
while making choices until I die
Then I remember where we came from
and the lives that could never interact
No one is allowed to use the scale since it falls apart in an instant
So, what can I measure ourselves against?
Instead, I hold onto your words
that gave my heart meaning
It's always a paradox
The moon waxes with each regret and sadness
The massive, unconquerable foe is the darkness that dwells within me
I forsook my pride and joy
but I am still confounded by this flock of imperfection
Beyond that white and resentful midnight sun
awaits an illusion etched in black