‫آنچه گذشت...
‫شرمنده‌ام. ‫چاره دیگه‌ای نداره.
‫اینجا کجاست؟ ‫- اینجا شهر کمدن تو ایالت مینه.
‫بزن به چاک. ‫مگه کری؟ گفتم بزن بـ...
‫اون رو از کجا آوردی؟
‫شما پدر ویکتورین.
‫می‌رم دنبال زنم بگردم.
‫یکی باید حواسش باشه ‫جیم صحیح و سالم برگرده.
‫من تجربه از دست دادن ‫والد تو این شهر رو دارم...
‫و دست رو دست نمی‌ذارم ‫که جولی و ایتان...
‫جفت والدینشون رو ‫تو یه هفته از دست بدن.
‫«صحبت به زبان کانتونی»
‫مامان...
‫قول بده مواظب باشی.
‫این دیگه چه وضعشه؟
‫ظاهرا مستحکمن.
‫می‌تونیم صبح از همین‌جا حرکت کنیم.
‫- یه لحظه وایستا دیگه. ‫- زود باش!
‫چند وقته دلم خیلی درد می‌کنه.
‫الان دیگه غذایی جز این حیوانات نداریم.
‫منبع غذاییمونن. ‫باید تو همه‌چی صرفه‌جویی کنیم!
‫گاوها تو خیابون پخش شدن!
‫اون حیوانات کوچک‌تر رو ‫ببرین تو طویله!
‫- آلما بیرونه! ‫- نه! برو! ایتان، فرار کن!
‫- جولی! ‫- بدو!
‫هیس!
‫- بریم! ‫- بیاین!
‫نه، نه، نه! تو برگرد!
‫با هم می‌بریمش!
‫نه!
‫بوید!
‫خیال کردی اینجا ‫تو رو از پا درنمیاره؟
‫خواهیم دید.
‫این دیگه چه کاریه؟!
‫نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه!
‫نه، نه، نه، نه، نه، نه! ‫می‌دونم، می‌دونم، می‌دونم!
‫می‌دونم! می‌دونم! می‌دونم!
‫نرو.
‫[روغن موتور باکیفیت]
‫یکی باید بره ‫ببینه چه خبره.
‫وای خدا. وای خدا، نه.
‫بوید؟
‫بوید! آروم باش، آروم باش! ‫آروم باش!
‫کلید.
‫ببین، ببین، ببین بوید.
‫کلیدش کجاست؟
‫تو جیبمه.
‫کلیدش رو تو جیبم گذاشتن.
‫شرمنده‌ام! خیلی شرمنده‌ام.
‫خیلی شرمنده‌ام!
‫شرمـ...
‫خیلی شرمنده‌ام!
‫خواهش می‌کنم...
‫کنی!
‫نه. نه.
‫باید بیای این پایین!
‫مترجمان: «کیارش نعمت گرگانی و حامی مغیثی» ‫در تلگرام: realKiarashNg@ و Timelordsubs@
‫اینجا رو باش.
‫دسته‌ای دور دریاچه دراومدن.
‫می‌شه با این‌ها ‫شکم کل شهر رو سیر کرد.
‫ببین.
‫«منشأ» ‫«فصل سوم، قسمت دوم: وقتی برویم»
‫♪ وقتی پسرکی کم سن و سال بودم، ♪
‫♪ از پدرم پرسیدم: ♪
‫♪ «من چه‌کاره می‌شم؟» ♪
‫♪ «خوش‌تیپ می‌شم؟» ♪
‫♪ «ثروتمند می‌شم؟» ♪
‫♪ اون هم بهم گفت: ♪
‫♪ «که سرا، سرا» ♪
‫♪ «هرچی بشه، همون می‌شه» ♪
‫♪ «ما نمی‌تونیم آینده رو ببینیم» ♪
‫♪ که سرا، سرا ♪
‫♪ هرچی بشه، همون می‌شه ♪
‫♪ حالا خودم ♪ ‫♪ بچه‌دار شدم ♪
‫♪ از پدرشون می‌پرسن: ♪
‫♪ «من چه‌کاره می‌شم؟» ♪
‫♪ «خوشگل می‌شم؟» ♪
‫♪ «ثروتمند می‌شم؟» ♪
‫♪ من هم مهرآمیز بهشون می‌گم: ♪
‫♪ که سرا، سرا ♪
‫♪ هرچی بشه، همون می‌شه ♪
‫♪ ما نمی‌تونیم آینده رو ببینیم ♪
‫♪ که سرا، سرا ♪
‫♪ هرچی بشه، همون می‌شه ♪
‫♪ که سرا، سرا ♪
‫چی شد؟
‫نه بابا. چیزی نیست.
‫اِم...
‫رو ایوان خونه‌ام از هوش رفتی.
‫شاید... ‫شاید بهتر باشه من...
‫بهتره بشینی.
‫باشه. باشه. ‫ببخشید. ببخشید.
‫یهو اومدی دم خونه من...
‫و ظرف غذایی ‫که پسرم خیلی وقت پیش...
‫باهاش رفته بود ‫دستت بود.
‫در نتیجه، باید بهم بگی ‫از کجا پیداش کردی،
‫باید همین الان بهم بگی.
‫خیلی‌خب.
‫باشه.
‫خیلی‌خب. اِم...
‫اسم من تابیتا متیوزه.
‫خودم و خانواده‌ام ‫رفته بودیم سفر...
‫که به فامیل‌هامون ‫تو کلرادو سر بزنیم،
‫ولی مجبور شدیم از بزرگراه خارج بشیم.
‫یه درخت عظیم وسط جاده افتاده بود،
‫واسه همین با خودمون گفتیم ‫دورش می‌زنیم؛
‫ولی اصلا به جاده برنگشتیم.
‫همین‌جوری رفتیم ‫تا به شهری رسیدیم...
‫که نمی‌تونستیم ازش خارج بشیم؛
‫ولی کلی آدم اونجا بودن...
‫و بعضی‌هاشون مدت زیادی ‫اونجا مونده بودن.
‫نمی‌دونم چند وقت اونجا بـ...
‫نه، نه! ‫اون ظرف غذا رو از کجا آوردی؟
‫خب، می‌خوام همین رو بهتون بگم.
‫تو جایی که ازش سر درآورده بودیم،
‫عده‌ای بودن که از سال‌ها پیش...
‫اون ظرف غذا رو از کجا آوردی؟!
‫- خودش بهم داد! ‫- کی؟
‫پسرتون. ویکتور. ‫خـ... خودش بهم داد.
‫آها. خودش بهت داد.
‫آره.
‫کی؟
‫اِم...
‫سه... چهار... چهار روز پیش.
‫ویکتور زنده است. ‫این همه سال...
‫تو همون شهری که گفتم گیر افتاده.
‫باشه، خیلی‌خب. اگه...
‫اگه با من حرف نمی‌زنی، ‫شاید با پلیس‌ها حرف بزنی.
‫نه آقا. خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم. ‫نباید خبرشون کنین.
‫نباید بهشون بگم کی هستم.
‫اگه بخوام این ماجراها رو براشون توضیح بدم، ‫خیال می‌کنن دیوانه‌ام.
‫وقتی ازم بپرسن خانواده‌ام کجان...
‫چی می‌خوام بهشون بگم؟ ‫نمی...
‫نمی‌دونم کجان.
‫خواهش می‌کنم آقا، ‫باید حرفم رو باور کنین.
‫- خواهش می‌کنم پلیس خبر نکنین. ‫- خب تابیتا،
‫من ۲۰ دقیقه پیش ‫پلیس خبر کردم.
‫به احتمال زیاد الان‌ها می‌رسن.
‫در نتیجه، ما همین‌جا کنار هم می‌شینیم...
‫تا از راه برسن.
‫می‌دونم چه‌جوری ثابت کنم ‫دروغ نمی‌گم.
‫[دبیرستان]
‫نه‌خیر. حق نداری بیای اینجا. ‫فهمیدی؟
‫شاید بوید با کارهات مشکلی نداشته باشه،
‫ولی اگه با خودت خیال کردی...
‫تیان‌چن مرده.
‫چی؟
‫دیشب یه اتفاقی افتاد. ‫حیوانات...
‫رفته بودن وسط خیابون ‫و اون...
‫نمی... با خودم گفتم ‫احتمالا بخوای بدونی...
‫و مطمئن نبودم کسی بهت خبر...
‫تسلیت می‌گم.
‫کریستی؟ کی بود؟
‫عزیز دلم؟
‫عزیزم، چی شده؟
‫اِم...
‫چیه؟
‫اِم، مامان کنی مرد.
‫چی؟
‫بریم اونجا.
‫باشه.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب...
‫بیا. خیلی‌خب.
‫بـ... باید... اِم...
‫اِم...
‫باید حواسمون باشه حتما ‫کنار شوهرش خاک می‌شه.
‫دلش می‌خواست کنار هم باشن.
‫نمی...
‫اِم... خیلی‌خب.
‫- آره دیگه. ‫- بوید...
‫چیه؟
‫تو با خودش و اون جونورها ‫تو طویله بودی.
‫آره.
‫چرا خودت هنوز زنده‌ای؟
‫می‌خواستن تماشا کنم.
‫می‌خواستن...
‫آره دیگه.
‫نه! ولم کنین!
‫بوید!
‫راست می‌گن؟
‫وای، تف به این زندگی.
‫می‌خوام برم ببینمش.
‫اصلا... گمون نکنم الان فکر خوبی باشه، خب؟
‫خوب می‌شه، مگه نه؟ ‫کریستی می‌تونه خوبش کنه.
‫ایتان...
‫باید پتوش رو براش ببریم.
‫اگه پتوش پیشش باشه راحت‌تره.
‫- ببین، ببین... ‫- می‌خوام برم ببینمش.
‫چیزی نیست.
‫بهش بگو باید بریم پیش تیان‌چن!
‫بگو باید کمک کنیم!
‫ممنون می‌شم یه کم کمکم کنی.
‫نه. باید برم.
‫- بـ... باید بری؟ ‫- آره، باید برم.
‫- وایستا، وایستا! با توئم! ‫- باید برم!
‫وایستا! کجا می‌ری؟
‫- دیگه نمی‌تونم اینجا بمونم. ‫- چرا؟
‫- چون که زیرا! ‫- باید کمکش کنیم!
‫نمی‌تونیم کمکش کنیم! مرده!
‫مرده ایتان!
‫همه اینجا می‌میرن!
‫من که بهت گفته بودم! ‫قصه نیست!
‫بهت گفته بودم اینجا اتفاقات بدی می‌افته!
‫به من چه که گوشت بدهکار نبود؟!
‫باید برم.
‫چیزی نیست.
‫[همچنان به دنبال خانواده متیوز هستند]
‫می‌تونین افراد دیگه‌ای رو ‫هم بررسی کنین.
‫بوید استیونز. ‫خانواده‌اش گم شده بودن.
‫اِم... دانا. اِم، دانا...
‫اِم، خیلی‌خب.
‫لیو! لیو! ‫تیان‌چن و کنی لیو!
‫خانواده اون‌ها... ‫خانواده اون‌ها هم اون‌جاست.
‫[همچنان به دنبال خانواده متیوز هستند]
‫دروغ می‌گی، نـ...
‫نمی‌دونم چطوری این کار رو کردی، ‫ولی دروغ می‌گی.
‫نه، نه. ‫نه، نه، نه، نه، نه.
‫قسم می‌خورم دروغ نمی‌گم.
‫به جون بچه‌هام قسم می‌خورم.
‫خانواده خودم اونجا گیر افتاده، ‫ویکتور هم اونجا گیر افتاده.
‫پس چه‌جوری اومدی اینجا، ها؟
‫می‌خوای باور کنم ‫تو تنها کسی هستی...
‫که تونستی یه‌جوری ‫از این شهر وحشتناک فرار کنی؟
‫ببینین، خودم هم نمی‌فهمم، ‫ولی آره، آره.
‫ویکتور هم کمکم کرده بود.
‫نه، بس کن...
‫خواهش می‌کنم.
‫ویکتور آدم خوبیه.
‫ناز و مهربونه ‫و پسرم خیلی دوستش داره.
‫دخترم هم... ‫جون دخترم رو نجات داده.
‫خیال می‌کردم...
‫اگه بچه‌های اسیر تو برج رو نجات بدم، ‫بعدش...
‫یه‌جوری از بلایی که داشت سرش می‌اومد ‫نجاتش می‌دم...
‫وایستا، وایستا، وایستا ببینم. ‫چی گفتی؟
‫خب، وقتی تو شهر بودم، ‫یه سری بچه می‌دیدم...
‫یا حداقل خیال می‌کردم می‌بینم.
‫خیلی وحشتناک بودن.
‫ویکتور گفته بود یه سری بچه ‫تو برج اسیر شدن...
‫و شاید اگه نجاتشون بدم ‫بتونم...
‫بتونم مشکل دخترم رو حل کنم،
‫الان هم نمی‌دونم ‫کمکش کردم یا نه...
‫از کلانتری اومدیم!
‫خواهش می‌کنم. ‫راهشون ندین. خواهش می‌کنم.
‫- اِم... ‫- خواهش می‌کنم!
‫دروغ نمی‌گم. ‫دروغ نمی‌گم.
‫هنری! ‫هنری، خونه‌ای؟
‫سلام داداش.
‫اشتباه کردم داداش. ‫خیال می‌کردم دزد اومده،
‫ولی معلوم شد قلاده یه سگ باز شده بود.
‫صاحبش برگشت و...
‫ببین، من کلی مدیونتم، خب؟ ‫شرمنده‌ام.
‫خیلی‌خب هنری. ‫مواظب خودت باش.
‫باشه، تو هم مواظب باش. ‫آره دیگه، شرمنده.
‫مرسی.
‫اِم، تقریبا ۴۰ سال پیش، ‫چند سال بعد از...
‫گم شدن خانواده‌ام خریدمش.
‫حتی یه بار هم جرئت نکردم پرش کنم، ‫چه برسه به...
‫برات غذا درست می‌کنم.
‫کمین کرده بودن.
‫می‌دونستن می‌ریم دنبال حیوانات.
‫جونورهای کثافت آغل رو باز کردن...
‫و منتظرمون موندن ‫تا با پای خودمون بریم تو.
‫چندتاشون رو نجات دادین؟
‫چنـ... چی؟
‫حیوانات رو می‌گم.
‫چندتاشون رو نجات دادین؟ ‫می‌ارزید؟
‫جون همه رو به خطر انداختی ‫که چی بشه؟
‫یه بز بیشتر داشته باشیم؟ ‫یه گاو بیشتر داشته باشیم؟
‫الان وضعمون چقدر بهتر از دیروزه؟
‫وایستا، وایستا ببینم.
‫منظورت اینه که حق انتخاب داشتم؟
‫ما چیزی جز اون حیوانات نداریم!
‫نه‌خیر بوید! ‫ما چیزی جز همدیگه نداریم!
‫خودمون! همین آدم‌ها! ‫همین خانواده!
‫چیزی جز اون‌ها نداریم ‫و الان یکیشون کم شده!
‫خب، خیر سـ... ‫خیر سرم می‌خواستم چیکار کنم؟!
‫باید دست رو دست می‌ذاشتم...
‫که تنها منابع غذاییمون ‫برن تو دل جنگل؟
‫اون‌جوری از گرسنگی می‌مردیم!
‫یه راه‌حل دیگه پیدا می‌کردیم!
‫دیروز چیزی نمونده بود ‫با دیدن محصولات گندیده...
‫خودت رو زنده به گور کنی!
‫حالا تو چشم من نگاه می‌کنی و می‌گی...
‫یه راه‌حل دیگه پیدا می‌کردیم؟!
‫می‌گی باید دست رو دسـ... ‫باید...
‫می‌گی باید دسـ... ‫بزن به چاک بابا!
‫- خیر سرم باید چـ... ‫- نه، خیلی‌خب، نه، راست می‌گی.
‫راست می‌گی. ‫مجبور بودی همون کار رو بکنی.
‫کار دیگه‌ای از دستت برنمی‌اومد؛
‫ولی شکست خوردی...
‫آخه تو این بازی تقلب می‌کنن.
‫هر دستی هم که بازی کنیم، ‫شکست می‌خوریم.
‫دانا. دانا...
‫نه، نه، نه.
‫از دست تو عصبانی نیستم بوید.
‫جدی می‌گم.
‫از دست خودم عصبانی‌ام.
‫از دست خودم عصبانی‌ام...
‫آخه بهمون گفته بودی ‫یه روزی می‌ریم خونه...
‫و اون‌قدر احمق بودم ‫که باور کرده بودم.
‫- من... ‫- ولم کن!
‫وای!
‫باید تا گوشت گاوه نگندیده، ‫پوستش رو بکنیم.
‫ببین. ‫چند وقتیه اون تویی.
‫خوبی؟
‫- آره، چیزیم نیست. ‫- ببین، داشتم با خودم می‌گفتم...
‫شاید بهتر باشه جهت احتیاط ‫یه سری به کریستی بزنیم.
‫آخ.
‫ببین، لازم نیست.
‫تهوع بارداریه دیگه.
‫می‌شه حداقل در رو باز کنی؟
‫یه لحظه وایستا!
‫ببین، نظرت چیه ‫برم ببینم کریستی...
‫می‌تونه بیاد اینجا یا نه ‫که خودت اینجا بمونی؟
‫ببین، من که گفتم چیزیم نیست!
‫لازم نیست همه...
‫به نظرم نباید این‌جوری باشه.
‫نمی‌خوابی. ‫تقریبا هیچی نمی‌خوری.
‫فاطمه؟
‫فاطمه؟ ببین، اذیت نکن دیگه. ‫چی شده؟
‫فاطمه، داری می‌ترسونیم‌ها. ‫یه چیزی بگو.
‫لطف می‌کنی در رو باز کنی؟
‫اِم، گمون کنم راست می‌گی. ‫شاید بهتر باشه یه سری به کریستی بزنیم.
‫[دبیرستان]
‫کریستی؟ هستی؟
‫همین‌جا بمون.
‫آهای؟
‫اومدم.
‫- سلام. ‫- کریستی هست؟
‫اِم، رفته... ‫رفته تو شهر.
‫از درگذشت تیان‌چن خیلی ناراحت شده.
‫ببین، می‌تونیم صبر کنیم.
‫- زن بیچاره... ‫- نه، واقعا نمی‌شه صبر کرد.
‫بیاین تو. ‫من معاینه‌ات می‌کنم.
‫می‌دونی چیه؟ ‫شاید بهتر باشه صبر کنیم کریستی بیاد.
‫کریستی الان خیلی تحت فشاره.
‫آره، ولی...
‫ببین، بی‌احترامی نباشه. ‫تو که دکتر نیستی.
‫ولی پرستار اطفالم.
‫در نتیجه، تقریبا مرحله‌ای...
‫از بارداری نیست ‫که ندیده باشم.
‫بیاین دیگه. بیاین.
‫هوا یه کم واسه شنا سرده.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫یهو متوجه شدم...
‫حتی یادم نمیاد این وانت مال کی بود.
‫از بس آدم اینجا...
‫مال دنی بود.
‫مال دنی و... اِم... ‫دوست‌دخترش شی بود.
‫راست می‌گی.
‫دنی و شی.
‫بچه‌های خوبی بودن، آره.
‫ماجرای دیشب، تـ...
‫تقصیر تو نبود.
‫ببین، احترامت واجبه کریستی،
‫ولی... من نیومدم اینجا ‫یکی بهم قوت قلب بده.
‫احترامت واجبه بوید، ‫ولی اصلا برام مهم نیست.
‫ببین، بعد از جریان سارا...
‫که به ایتان حمله کرده بود،
‫خودت تو اون غذاخوری پیم نشستی...
‫و بهم گفتی تقصیر من نیست،
‫گفتی تقصیر اینجاست،
‫گفتی من جون خیلی‌ها رو نجات دادم ‫و تا این ماجراها...
‫تموم بشه، جون خیلی‌های دیگه رو ‫هم نجات می‌دم.
‫یعنی داشتی چرت و پرت می‌گفتی...
‫که حال من بهتر بشه ‫یا از ته دلت گفته بودی؟
‫ببین. تقصیر تو نیست. خب؟
‫حالا بیا. ‫بریم آبی به دست و صورتت بزن.
‫بچه‌ها!
‫سلام! غذا پیدا کردیم!
‫اینجا رو! اینجا رو!
‫یه... یه دریاچه وسط جنگله ‫که همه‌چی داره.
‫کلی تره‌بار داره...
‫غذا پیدا کردیم!
‫خیلی‌خب.
‫اِم... سیب‌زمینی داره.
‫حتی شاید تو آبش ماهی باشه!
‫جریان چیه؟
‫بچه‌هام کجان؟
‫سالمن.
‫حالـ... ‫حالشون خوبه.
‫خون کیه؟
‫کنی...
‫مـ...
‫وایستین ببینم. مامـ...
‫مامانم کجاست؟
‫کنی، شاید بهتر باشه بریم تو.
‫کنی!
‫مامان؟
‫مامان!
‫«صحبت به زبان کانتونی»
‫- ببین کنی... ‫- بس کن! نه، نه، نه، نه، نه.
‫«صحبت به زبان کانتونی»
‫- ببین رفیق. کن؟ ‫- نه، حرف نزن!
‫- رفیق، من... ‫- نه.
‫- خیلی تسلـ... ‫- حرف نزن، حرف نزن. نه! نه، نه!
‫- ببین، تسلیـ... ‫- نه، نه! حرف نزن! هیـ... هیچی نگو.
‫باشه.
‫باشه؟
‫باشه. خیلی‌خب.
‫من می‌رم.
‫اینجا رو باش.
‫کافیه؟
‫خیلی تسلیت می‌گم. خیلی...
‫خیلی تسلیت می‌گم.
‫کنی.
‫چیزی نیست. چیزی نیست. ‫چیزی نیست. چیزیم نیست.
‫چیزیم نیست. چیزیم نیست.
‫چیزیم نیست.
‫الان کجاست؟
‫تو کلیسا.
‫فقط، عه...
‫اگه اشکالی نداره می‌خوام ‫چند لحظه اینجا بشینم.
‫خب؟
‫نه، چه اشکالی؟
‫آخرین بار کی غذا خوردی؟
‫عه، سه یا چهار روز پیش بود؟
‫نمی‌تونه غذا رو قورت بده.
‫سعی کردم.
‫ولی حتی با بوی غذا...
‫اصلا...
‫نفس عمیق بکش.
‫ببین، مطمئنی بهتر نیست ‫بریم به کریستی بگیم؟
‫- الیس، فقط... ‫- حالت از وقتی که...
‫همون جریان...
‫کدوم جریان؟
‫منظورت از وقتیه که ترک کردم،
‫یا از وقتی که این شهر ‫کل ذهن و روانم رو به هم ریخته؟
‫ببین، می‌دونم براتون ترسناکه،
‫اگه حرفم ذره‌ای آرومتون می‌کنه،
‫باید بگم همه کارها رو ‫مو به مو درست انجام دادین.
‫طبق سنت هر مردی ‫که واسه اولین بار پدر می‌شه،
‫قطعا زهره‌ترک شدی و...
‫هر سوالی که تو ذهنت میاد رو می‌پرسی.
‫جنابعالی هم شدیدا سوء تغذیه داری.
‫جای تعجب داره که فقط ‫یکی از دندون‌هات افتاده.
‫تازه احتمالا درگیر یه بیماری ‫به اسم هیپرامزیس گراویداروم شدی.
‫چی هست؟ چیز بدیه؟
‫عملا مثل حالت تهوع شدید دم صبحه.
‫واقعا باید دوباره تغذیه مقوی داشته باشی.
‫شما هم که گیر بدغذاترین آدم دنیا افتادین.
‫می‌گردم ببینم چیزی هست...
‫که معده‌ات رو بهتر کنه یا نه.
‫ولی در مورد بچه چطور؟
‫- مشکلی نداره؟ ‫- تا جایی که من تشخیص دادم نه.
‫حالش خوبه.
‫زود برمی‌گردم.
‫دیدی؟ گفته بودم.
‫- همه‌چی روبه‌راهه. ‫- تو این رو گفتی؟
‫- آره. ‫- این حرف رو... تو زدی؟
‫آره دیگه، پس کی زده؟
‫آروم و خونسرد و هواس‌جمعم.
‫آره. لابد من اشتباه دیدم.
‫صداش رو می‌شنوی؟ ‫همه‌چی درست می‌شه.
‫هر موقع اوضاع اینجا خراب می‌شد...
‫همیشه می‌گفت...
‫«مهم نیست زندگی چقدر سخت بشه،»
‫«همین یک روز عمر هم غنیمته.»
‫انقدر این حرف رو تکرار می‌کرد...
‫تا مطمئن بشه تو کله‌ام رفته.
‫زیاد...
‫زیاد درد کشید؟
‫- کنی... ‫- نه، آخه...
‫اشکال نداره. لازم نیست جواب بدی.
‫خودت دیدیش؟
‫دیدی باهاش چیکار کردن؟
‫نه، هنوز ندیدمش.
‫هر موقع که به بابام فکر می‌کنم...
‫نمی‌تونم...
‫تنها تصورم ازش همون حالتیه ‫که تو زیرزمین افتاده بود.
‫امکان نداره بهش فکر کنم ‫و یاد اون لحظه نیفتم.
‫دلم نمی‌خواد چنین تصوری ‫از مامانم تو ذهنم بمونه.
‫می‌شه یه لطفی بکنی؟
‫آره، هر چی باشه.
‫می‌شه...
‫می‌شه یه کار کنی...
‫می‌شه یه کار کنی شبیه خودش باشه؟
‫یه کاری می‌کنی خوشگل بشه؟
‫اگه وقتی می‌بینمش شبیه خودش نباشه،
‫خیلی...
‫خیلی دلش می‌شکنه.
‫آره. معلومه که انجام می‌دم.
‫ممنون.
‫دستت درد نکنه.
‫تو هم، اِم... ‫اگه چیزی خواستی...
‫هر چیزی که بود یه نفر رو بفرست ‫بیاد به من بگه، خب؟
‫باشه. باشه.
‫باشه.
‫♪ بیا که وقت جشن و پایکوبیه! ♪
‫♪ وقت مهمونیه! ♪
‫♪ - بیا که وقت... ♪ ‫- بس کن.
‫♪ - جشن و پایکوبیه! ♪ ‫- بسه.
‫♪ وقت مهمونیه! ♪
‫♪ اینجا مهمونی راه انداختیم. ♪
‫♪ آخرین جشنیه... ♪
‫- بسه! ‫♪ - که تو سال برگزار می‌کنیم! ♪
‫♪ خفه شو دیگه! خفه‌خون بگیر! ♪
‫♪ بخند که قراره... ♪
‫بسه! خفه شو!
‫♪ با همدیگه مهمونیت رو بترکونیم. ♪
‫♪ بیا که وقت... ♪
‫بامابین، مرجع هرآنچه نمی‌یابید
‫برگشتی؟
‫آره.
‫تیان‌چن مرد.
‫شنیدم.
‫ایتان طبقه بالاست.
‫- جولی... ‫- نه.
‫شروع نکن. خواهشا نکن.
‫جولی، هر حسی که الان داری...
‫هیچ اشکالی نداره.
‫خیلی هم اشکال داره.
‫معلوم هست چه مرگته؟
‫اون شب نزدیک بود ایتان هم بمیره.
‫این هم شنیده بودی؟
‫باید پیشمونی می‌موندی بابا.
‫من... دیگه در توانم نیست. ‫تحمل اون روزها رو ندارم.
‫این چه حرفیه؟ منظورت چیه؟
‫من نمی‌تونم وقتی دیوانه می‌شی ‫وظیفه جنابعالی رو انجام بدم.
‫رفته بودم مامانت رو پیدا کنم.
‫مامان مرده! خب؟ تموم شد و رفت!
‫از تو یه درخت رد شد، ‫حالا هم که مرده!
‫هنوز که معلوم نیست.
‫بابا... خیلی از آدم‌ها بدون طلسم ‫حتی چند ساعت هم...
‫تو شب زنده نمی‌مونن.
‫مامان چهار روزه رفته. می‌دونم...
‫می‌دونم عذاب وجدان داری ‫که جلوش رو نگرفتی، ولی من هم...
‫تو و مامان بعد از مرگ توماس ‫از هم فاصله گرفتین،
‫واسه همین هیچ‌کس ‫بالا سر من و ایتان نبود.
‫اون‌موقع پونزده سالم بود.
‫دیگه تحمل اون روزها رو ندارم.
‫واقعا ندارم. این بار نمی‌تونم.
‫پس ازت انتظار دارم ‫خودت رو جمع و جور کنی، خب؟
‫باشه.
‫معمولا زیاد برام مهمون نمیاد.
‫حداقل اینطوری خیالم راحته ‫که از هوش نمی‌ری.
‫خانمم میراندا... ‫قبل اینکه غیبش بزنه...
‫صداهایی تو سرش می‌شنید.
‫می‌گفت صدای چند تا بچه بود، ‫داشتن صداش می‌زدن...
‫بهش می‌گفتن که...
‫تو یه برجی گیر افتادن و...
‫با گریه ازش می‌خواستن نجاتشون بده.
‫خانمم ازشون وحشت داشت.
‫تنها کسی که این حرف‌ها رو بهش زدم...
‫کارآگاه پرونده بود که اون هم...
‫بیست سال پیش فوت شد.
‫غذات رو که خوردی ‫می‌خوام یه چیزی نشونت بدم.
‫چشم.
‫می‌خوام یه نگاه به این اتاق بندازی.
‫اینجا اتاق‌خواب بچه‌هام بود.
‫تخت پسر کوچولو و...
‫دختر کوچولومه.
‫چشم و چراغ زندگیم بودن.
‫وقتی غیبشون زد...
‫روح و روانم تیکه‌تیکه شد.
‫تهمت و افتراهاشون برام مهم نبود.
‫ذره‌ای مهم نبود که همه ‫فکر می‌کردن کار من بوده.
‫ولی...
‫تنها چیزی که تو سرم بود، ‫تنها چیزی که... یادم می‌اومد،
‫یا حتی الان یادمه...
‫آخرین حرفی بود که به بچه‌هام زدم.
‫«اگه اتاقتون رو مرتب نکنید ‫از تلویزیون خبری نیست.»
‫بعد سر کار رفتم.
‫برگشتم دیدم... نیستن.
‫چرا این‌ها رو نشونم دادین؟
‫نمی‌دونم از کجا در مورد بچه‌هایی...
‫که خانمم صداشون رو می‌شنید، خبر داری.
‫اصلا نمی‌دونم ظرف غذای پسرم ‫از کجا دست تو افتاده، یا...
‫یا اینکه اصلا چطور می‌شه اخبار ‫اون سایت‌های اخبار رو جعل کرد.
‫تنها توضیحی که می‌تونم...
‫تو ذهنم براش بسازم...
‫اینه که تو واقعا...
‫داری راستش رو می‌گی. ‫که یعنی پسرم هنوز زنده است.
‫این...
‫حتما معنی خاصی داره. ‫اصلا زبانم...
‫از بیان این حالم قاصره.
‫پس اگه تو... ‫اگه این جریان دروغ باشه...
‫ازت می‌خوام همین الان اعتراف کنی.
‫اگه صرفا به قصد تحقیقات ‫چنین کار ظالمانه‌ای می‌کنین...
‫نه، نه، نه، نه، نه. ‫به جون شما اینطوری نیست.
‫گمونم علت اینکه من رو بیرون فرستادن...
‫این بود که شما رو پیدا کنم.
‫نه.
‫گمونم به خاطر چیزی که تو زیرزمینه اومدی.
‫نمی‌خواستم تنها باشه.
‫همیشه برام چای درست می‌کرد.
‫می‌رم که... راحت باشی.
‫وایستا!
‫باید...
‫قبل اینکه کنی ببیندش بهش برسم...
‫ولی بلد نیستم باید چیکار کنم.
‫یعنی تا حالا...
‫مسئول کفن و دفن نبودم.
‫آروم، آروم، آروم.
‫- نمی... ‫- آروم باش. بذار کمکت کنم.
‫سرگرمیم تو بچگی این بود ‫کلی لباس تنم کنم.
‫از پسش بر میایم، خب؟
‫چیزی نمونده.
‫خیلی‌خب، بریم داخل که... ‫عه...
‫تو هم غذا بخوری.
‫ببینیم اکسیر جادویی ماریل ‫اثر می‌کنه یا نه، خب؟
‫می‌خوای یه سر به بابات بزنی؟
‫من که خودم می‌تونم برم دراز بکشم.
‫بابات امروز خیلی اذیت شده.
‫مطمئنی؟
‫آره، برو. خیالت راحت. ‫دوستت دارم.
‫من هم دوستت دارم.
‫اِم، بیا.
‫- عه. ‫- زود برمی‌گردم.
‫سلامم رو بهش برسون، خب؟
‫چشم.
‫هیچ‌کدومشون خوب نیستن. ‫حال آدم رو به هم می‌زنن.
‫تو آشپزخونه می‌ذاریشون؟
‫محصولاتی که برداشتیمه؟
‫آره، می‌خواستیم خاکش رو کمپوست کنیم...
‫ببینیم می‌شه آفت‌کشی کرد یا نه.
‫- یعنی درست می‌شه؟ ‫- فعلا که معلوم نیست.
‫بابت دیروز...
‫دم مستراح شرمنده‌ام. آخه...
‫اشکال نداره. درک می‌کنم ‫همه یه‌خرده... عصبی باشن.
‫همچنان بی‌شعوری رو توجیه نمی‌کنه. ‫خلاصه شرمنده.
‫ویکتور؟
‫ایتان، تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫- ویکتور رو ندیدی؟ ‫- نه، ندیدم.
‫تو اتاقش نبود. خیلی ناراحت بود.
‫این همون گاویه که دیشب مرد؟
‫آره.
‫تا حالا داخل بدن موجودی رو ندیده بودم.
‫یعنی بعد بلایی که سر تیان‌چن اومد،
‫داخل بدن اون هم اینطوری شد؟
‫نه قربونت برم.
‫همه‌جا برفی شده،
‫کلا شکل همه‌جا عوض شده.
‫به نظرم اگه بود خیلی خوشش می‌اومد.
‫ببین، نظرت چیه با همدیگه...
‫می‌خوام برم خونه.
‫ایتان؟
‫خیلی دوستت داشت. ‫تیان‌چن رو می‌گم.
‫از صمیم قلب دوستت داشت.
‫می‌دونم.
‫معذرت می‌خوام. اِم...
‫تو غذاخوری که کار می‌کردم...
‫یکی از...
‫بعضی وقت‌ها با همدیگه ‫لباس‌های مختلف می‌پوشیدیم.
‫اون زمان که اوضاع آروم بود.
‫با هم تا انبار می‌رفتیم و...
‫واقعا کار مسخره‌ای بود.
‫ولی همیشه این لباسه چشمش رو...
‫بیشتر از بقیه دوستش داشت.
‫می‌گفت می‌خواد روزی که همه ‫برگشتن خونه این رو بپوشه.
‫با خودم گفتم، اِم...
‫ممنون سارا جان.
‫لطف کردی.
‫دیگه این حد الکل ‫حتی واسه چنین روزی هم زیاده.
‫کاری که بخوام بکنم رو...
‫انجام می‌دم. ختم کلام.
‫نه حرف می‌زنم، نه حرف می‌شنوم.
‫کنی، بطری‌ها رو واسه چی پر کردی؟
‫خودم می‌رم تو تونل.
‫می‌گردم پیداشون می‌کنم...
‫و تک‌تکشون رو مثل سگ به آتیش می‌کشم.
‫- به نظرت اینطوری می‌میرن؟ ‫- سری پیش که یکی رو سوزوندیم.
‫- اون خودش مرده بود. ‫- برام مهم نیست.
‫فرقی نمی‌کنه.
‫می‌خوام جوری بزنمشون که درد بکشن.
‫- قبوله. ‫- چی قبوله؟
‫قبوله، من هم میام.
‫بیا بریم.
‫ویکتور و تابیتا گفتن، عه...
‫همه‌جای تونل‌ها بودن.
‫ولی جید که تا اون پایین رفته بود،
‫کلی چیز اذیت‌کننده و ترسناک دید...
‫ولی حتی یه دونه هم... ‫از اون جانورها به چشمش نخورد.
‫به نظرت هنوز اونجا هستن؟
‫نمی‌دونم.
‫شاید بعد اینکه ویکتور و تابیتا...
‫پیداشون کردن، جاشون رو عوض کردن. ‫لابد تو عمق بیشتری رفتن.
‫ولی از یک بابت مطمئنم.
‫اینکه می‌خوان ما رو اینطوری ببینن...
‫می‌خوان عصبانی باشیم؛ ‫تو تاریکی پرسه بزنیم.
‫از یه چیز دیگه هم مطمئنم.
‫گوش کن، اگه پیداشون کنم،
‫به احتمال خیلی زیاد زنده برنمی‌گردیم.
‫ولی اگه می‌خوای چنین کاری کنی...
‫من هم باهات میام، ‫از کنارت جم نمی‌خورم...
‫هر تعداد بی‌پدر و مادری که بتونیم ‫با همدیگه می‌کشیم.
‫همه‌اش دارم فکر می‌کنم...
‫که چقدر...
‫اون لحظه ترسیده بود...
‫یا چقدر احساس تنهایی می‌کرد.
‫گوش کن.
‫تیان‌چن تنها نبود.
‫چی؟
‫مجبورم کردن نگاه کنم.
‫نتونستم بهش کمک کنم. ‫نتونستم...
‫ببین، مجبورم کردن نگاه کنم. ‫مجبورم کردن نگاه کنم.
‫نتونستم کمکش کنم. نتونستم...
‫ولی...
‫گوش کن...
‫خیلی قوی بود کنی.
‫- قوی بود. ‫- نه، نه.
‫گوش کن، گوش کن چی می‌گم. ‫شجاعت به خرج داد.
‫تو چشم‌های من نگاه می‌کرد ‫و لحظه‌ای پلک نمی‌زد.
‫قبل از...
‫قبل از اینکه بمیره گفت...
‫اصلا نمی‌دونم جمله‌اش رو درست گفتم یا نه.
‫«مواظب پسرم باش.» ‫منظورش این بود.
‫«مواظب پسرم باش.»
‫«دیگه هیچ‌کسی رو نداره.»
‫بیا. بیا، بیا، بیا. بیا بغلم.
‫بیا پسر، بیا.
‫اشکال نداره.
‫خودم کنارتم داداش.
‫بیا برگردیم، خب؟
‫برگردیم خونه.
‫به نظرت موهاش خوب شده؟
‫آره، موهاش خیلی خوب شده.
‫آرایشش چطور؟ به نظرت...
‫به نظرت آرایشش هم خوبه؟
‫راستش فکر کنم اگه بیشتر آرایشش کنی،
‫خود تیان‌چن بلند می‌شه ‫رژ لب رو به زور ازت می‌گیره.
‫فقط، فقط... ‫فقط می‌خوام مناسب کنی باشه.
‫مناسبه. خب؟
‫مناسبه.
‫موقع رفتن تو رو هم با خودمون می‌بریم.
‫فقط اومدم بابت کاری ‫که دیشب کردی ازت تشکر کنم.
‫قابلی نداشت.
‫چند روز پیش... ‫یه بلایی سرم اومد.
‫- داشتم... ‫- شنیدم. حالت خوبه؟
‫نه. راستش اصلا خوب نیستم.
‫انگار این شهر تو روح و روانم رخنه کرده.
‫نمی‌دونم این به چه معنیه، ‫ولی وحشت کردم.
‫نمی‌خوام کسی رو اذیت کنم. ‫نمی‌خوام...
‫اشکال نداره. راحت بگو.
‫نمی‌خوام عین تو بشم.
‫من هم دیگه نمی‌خوام اونطوری بشم.
‫اگه خواستی بیا پیشم درد دل کن.
‫مرسی.
‫باورت بشه یا نه، ‫همه‌چی از روز تولدم شروع شد.
‫چون من و میراندا تو جوانی هیپی بودیم،
‫ولی بعد اینکه ویکتور رو باردار شد،
‫دیگه نخواستیم لب به مواد و مشروب بزنیم.
‫تا اینکه یه روز، چند سال بعدش، ‫تولد سی و پنج سالگیم شد،
‫میراندا به سرش زده بود،
‫که بشینیم با همدیگه یاد قدیم‌ها کنیم.
‫رفت دو ورق اسید گرفت.
‫بچه‌ها رو شب پیش مامان و باباش گذاشتیم،
‫نشستیم به یاد قدیم‌ها اسید زدیم.
‫از اون موقع به بعد ‫صداها رو توی سرش شنید،
‫همون موقع که توهم زد.
‫هر چیزی که دید رو نقاشی کرد.
‫وای خدا.
‫این هم دیده بودم.
‫می‌گفت انگار برگزیده شده.
‫می‌گفت یه شهری هست...
‫که جلوی چشم آدم وجود داره، ‫اما نمی‌شه پیداش کرد.
‫وای خدا. وای خدا.
‫شهری که به طور اتفاقی ‫می‌شه از هر نقطه‌ای واردش شد،
‫اما راه خروجی ازش وجود نداره.
‫می‌گفت آدم‌هایی اونجا هستن...
‫که گم شدن...
‫و می‌ترسن.
‫آدم‌هایی که دارن بدترین ‫کابوسشون رو زندگی می‌کنن،
‫و نمی‌تونن ازش فرار کنن.
‫با هیولایی می‌جنگن که می‌دونن ‫نمی‌شه شکستش داد.
‫می‌گفت مردم این شهر ‫امیدشون رو دو دستی نگه داشتن.
‫وقتی هم امیدشون یأس شد...
‫فقط سعی کردن همدیگه رو نگه دارن.
‫حرف‌هاش برام پیچیده بود.
‫عین هذیان بود.
‫می‌گفت از بین تمام افرادی...
‫که گذرشون به این شهر افتاده بود،
‫خودش برگزیده شده بود ‫تا بچه‌ها رو آزاد کنه.
‫ولی اون هم اولین برگزیده نبود.
‫قبلش افراد دیگه‌ای هم انتخاب شده بودن.
‫می‌تونست تک‌تکشون رو ببینه.
‫دید که همه‌شون شکست خوردن.
‫هیچ‌وقت برگزیده‌ای نتونست ‫بچه‌ها رو آزاد کنه.
‫واسه همین هیچ‌کدومشون ‫به خونه برنگشتن.
‫پس اگه تو هم بچه‌ها رو دیدی،
‫اگه تو رو صدا زدن، پس گمونم...
‫تو فرد برگزیده جدیدی.
‫- پس چطور از اونجا بیرون اومدی؟ ‫- وای خدا.
‫اوضاع و احوال چطوره؟
‫بابا؟
‫خوب نیست. خوب نیست.
‫ببین، می‌دونم که...
‫این شهر بار زیادی رو دوشت گذاشته.
‫ضمنا می‌دونم...
‫حس می‌کنی هر اتفاقی که اینجا میفته...
‫نباید به این چرخه تن بدیم.
‫نباید دست روی دست بذاریم،
‫منتظر باشیم تا... ‫باید اطلاعات کسب کنیم.
‫آره. آره.
‫می‌خوام فردا بیای کمکم کنی، می‌تونی؟
‫چشم، حتما. ولی چه کاریه؟
‫می‌خوام یکی از اون جانورها رو شکار کنیم.
‫هنوز قراره اینجا زندگی کنیم؟
‫حتی با اینکه تیان‌چن فوت شده؟
‫نمی‌دونم.
‫باید قدم به قدم پیش رفت.
‫تو نمیای خونه؟
‫نه، می‌رم یه سر به حیوون‌ها بزنم،
‫مطمئن بشم غذا خوردن.
‫هوا داره تاریک می‌شه‌ها.
‫- زود میام. ‫- من هم باهاش می‌رم.
‫- خب، مواظب خودتون باشین. ‫- باشه. هستیم.
‫دوستتون دارم‌ها.
‫مترجمان: «کیارش نعمت گرگانی و حامی مغیثی» ‫در تلگرام: realKiarashNg@ و Timelordsubs@
‫الو؟
‫بابا؟ منم توماس.
سرمووی مرجع دانلود فیلم و سریال .:: SERMOVIE ::.