‫آنچه گذشت... سرمووی مرجع دانلود فیلم و سریال .:: SERMOVIE ::.
‫تابی، نمی‌دونم جریان چیه، ‫ولی واقعیه...
‫و اینجا گیر افتادیم.
‫یعنی من تو شهری‌ام ‫که نمی‌تونم ازش برم...
‫و هر شب هیولاها از جنگل ‫حمله می‌کنن.
‫نه! آخ!
‫مرد جماعت از خانواده‌اش ‫محافظت می‌کنه فرانک!
‫چشمت رو باز کن و ببین!
‫ببین چیکار کردی! ‫ببینشون!
‫کاش می‌تونستی سوگواری کنی، ‫ولی نمی‌تونی بوید.
‫این ملت بهت نیاز دارن.
‫تو باید راهنماییشون کنی ‫که برگردن خونه.
‫نه!
‫طاقت بیار!
‫برگ‌هاشون داره می‌ریزه... ‫درخت‌ها رو می‌گم.
‫اگه برگ‌هاشون بریزه بده؟
‫همه‌چی عوض می‌شه. ‫اینجا تغییر معمولا بده.
‫طوفان نصف محصولاتمون رو نابود کرد.
‫حالا که این همه آدم جدید اومده،
‫باید خیلی جدی جیره‌بندی کنیم.
‫دیشب چیزی نمونده بود...
‫الجین تو خواب غرق بشه.
‫چی؟
‫دانا، بهم گفته بودن ‫نمی‌تونم بچه‌دار بشم.
‫حالا که این همه اتفاقات عجیب دیدی، ‫با یه معجزه کنار نمیای؟
‫یه چیزی دیدم که واقعی نبود.
‫- چی دیدی؟ ‫- دو بچه رو دیدم...
‫که وسط جاده وایستاده ‫و بهم زل زده بودن.
‫شبی که اون اتفاقات بد رخ داد،
‫همون شبی بود که مادرم رفته بود ‫بچه‌های برجه رو نجات بده.
‫- نه! ‫- مامان!
‫چی شده؟ ‫جولی! جولی!
‫اگه تنها راه نجات جولی ‫پیدا کردن اون برج باشه چی؟
‫- تابی... ‫- باید امتحان کنم جیم.
‫خواهش می‌کنم.
‫درخت راه‌دوره. بیا.
‫مادرم می‌گفت از اینجا به برجه ‫و بچه‌ها می‌رسه.
‫هر بار چیز خیلی عجیبی می‌بینم، ‫این نماد رو هم می‌بینم.
‫تابیتا بهت گفت این نماد رو ‫تو تونل‌ها دیده بود.
‫آنکویی.
‫اگه قرار باشه به جوابی برسی، ‫باید اونجا دنبالش بگردی.
‫آنکویی!
‫تا نرفته بودی جنگل، ‫هیچ مشکلی نداشتیم.
‫گمون می‌کنم این‌جوری ‫بتونم درستش کنم.
‫آخ! آخ!
‫آخ!
‫جنگل از ترست تغذیه نمی‌کنه بوید.
‫از امیدت تغذیه می‌کنه.
‫ولش کن بوید.
‫اگه امروز نمیرن، فردا می‌میرن.
‫نه.
‫عا!
‫من رو از پا درنمیاری.
‫شنیدی چی گفتم؟! ‫عمرا اگه من رو از پا دربیاری!
‫شرمنده‌ام. ‫چاره دیگه‌ای نداره.
‫- اینجا کجاست؟ ‫- بیمارستان سن‌آنتونیه.
‫دو کوه‌نورد سه روز پیش ‫تو جنگل پیداتون کردن.
‫بی‌هوش کنار مسیر جنگلی افتاده بودین.
‫گفتین «بیمارستان سن‌آنتونی»، ‫ولی کلا کجاییم؟
‫اینجا کمدنه.
‫ایالت مینه.
‫اسمتون رو لطف می‌کنین؟
‫چی؟
‫هیچ کارت شناسایی‌ای همراهتون نبود.
‫اصلا یادتون نیست ‫چی به سرتون اومده؟
‫این زخم‌ها و جراحات از کجان؟
‫اِم...
‫چطوره بفرمایین بشینین؟
‫چیزی نیست.
‫کسی اذیتتون نمی‌کنه.
‫کسی هست که باهاش تماس بگیرین؟
‫اعضای خانواده‌تون نیستن؟
‫نه.
‫[اتاق بیمار شماره ۲۲۲۵]
‫دکتر برودی؟
‫پلیس‌ها دارن میان.
‫ممنون.
‫عه، چرا...
‫تشریفاتیه.
‫صرفا می‌خوایم مطمئن باشیم ‫حالتون خوبه، همین و بس.
‫حالا که به هوش اومدین، ‫خوشحال می‌شم اگه حالش رو دارین...
‫چند آزمایش هم ازتون بگیرم. ‫اشکالی نداره؟
‫من یه دقیقه می‌رم بیرون،
‫ولی انتهای همین راهروئم.
‫راحت باشین و استراحت کنین، خب؟
‫بامابین تقدیم می‌کند
‫[تمام ملاقات‌کنندگان] ‫[باید نام خود را ثبت کنند]
‫[اتاق بیمار شماره ۲۲۲۵]
‫پرستار، لطف می‌کنی کمکمون کنی؟
‫مترجمان: «کیارش نعمت گرگانی و حامی مغیثی» ‫در تلگرام: realKiarashNg@ و Timelordsubs@
‫[اتاق بیمار شماره ۲۲۲۵]
‫دکتر کارلین به بخش ۳۲۱.
‫بیمار داریم، لطفا به بخش ۳۲۱.
‫[به بیمارستان عاری از تنباکو خوش آمدید] ‫[استعمال دخانیات ممنوع]
‫[احتیاط کنید] ‫[در خودکار است]
‫[بیمارستان سن‌آنتونی] ‫[مخصوص آمبولانس] [ورود ممنوع]
‫[گل‌فروشی آدری]
‫[دیزی جو]
‫آهای!
‫آهای! جلوت رو بپا!
‫خداحافظ.
‫[گل‌فروشی جنت]
‫[لباس‌های بهاره رسید]
‫[پارکینگ]
‫یعنی چی که «چاره دیگه‌ای نداره؟»
‫دستت رو بکش.
‫عذر می‌خوام. عـ...
‫چته؟
‫عذر می‌خوام. عذر می‌خوام.
‫«منشأ» ‫«فصل سه، قسمت یک: متلاشی»
‫♪ وقتی پسرکی کم سن و سال بودم، ♪
‫♪ از پدرم پرسیدم: ♪
‫♪ «من چه‌کاره می‌شم؟» ♪
‫♪ «خوش‌تیپ می‌شم؟» ♪
‫♪ «ثروتمند می‌شم؟» ♪
‫♪ اون هم بهم گفت: ♪
‫♪ «که سرا، سرا» ♪
‫♪ «هرچی بشه، همون می‌شه» ♪
‫♪ «ما نمی‌تونیم آینده رو ببینیم» ♪
‫♪ که سرا، سرا ♪
‫♪ هرچی بشه، همون می‌شه ♪
‫♪ حالا خودم... ♪
‫♪ بچه‌دار شدم ♪
‫♪ از پدرشون می‌پرسن: ♪
‫♪ «من چه‌کاره می‌شم؟» ♪
‫♪ «خوشگل می‌شم؟» ♪
‫♪ «ثروتمند می‌شم؟» ♪
‫♪ من هم مهرآمیز بهشون می‌گم: ♪
‫♪ که سرا، سرا ♪
‫♪ هرچی بشه، همون می‌شه ♪
‫♪ ما نمی‌تونیم آینده رو ببینیم ♪
‫♪ که سرا، سرا ♪
‫♪ هرچی بشه، همون می‌شه ♪
‫♪ که سرا، سرا ♪
‫کریستی نباید این کارها رو بکنه؟
‫ذهن کریستی خیلی درگیره.
‫باید مواظب ماریل باشه.
‫درسته.
‫راستی، حالشون چطوره؟
‫ماریل، رندال و جولی چطورن؟
‫ظاهرا خوبن.
‫چیه؟
‫خب، همین که الان ‫بتونی با دیدن این شرایط...
‫بگی چیزی «خوبه»...
‫خیلی گیج‌کننده و نازه.
‫آها، خب، هنوز زنده‌ایم، مگه نه؟
‫سه روز پیش یکی از مردم خودت ‫قصد جونت رو کرده بود.
‫نصف شهر هنوز می‌ترسن بخوابن،
‫کمبود غذا دارین ‫و راه‌حلی ندارین،
‫مطمئن نیستم متوجه شده باشی...
‫هوا داره خیلی سرد می‌شه.
‫آره، خب، پتو داریم.
‫آها، درسته، آره، ‫پتوها رو یادم رفته بود.
‫ولش کن. ‫پس لابد مشکلی نیست.
‫می‌خوای من چیکار کنم؟
‫داد بزنم «آتش»؟ ‫همه رو زهره‌ترک کنم؟
‫شاید باید بیشتر بترسن.
‫شاید خودت باید بیشتر بترسی.
‫راستش، وقتی تو اون اتاق بودم...
‫و می‌خواستم جعبه موسیقیه رو ‫خرد کنم،
‫اون موجودی که داشت ‫باهام حرف می‌زد،
‫بهم می‌گفت تسلیم بشم،
‫می‌گفت جنگل از امیدمون تغذیه می‌کنه...
‫نمی‌دونم چه موجودی بود، ‫ولی مطمئنم همسرم نبود.
‫حالا تو چی هستی؟
‫متأسفانه من نمی‌تونم ‫جواب این سوالت رو بدم بوید.
‫بس کنین!
‫«صحبت به زبان کانتونی»
‫نه! ولم کنین!
‫«صحبت به زبان کانتونی»
‫باید کمکش کنیم! ‫بس کنین! ولم کنین!
‫[اداره پست]
‫«صحبت به زبان کانتونی»
‫ولم کنین!
‫نه! ولم کنین!
‫ایتان!
‫همه‌جا رو دنبالت گشتیم.
‫بهشون گفتی، مگه نه؟
‫آهای، دارم با تو حرف می‌زنم.
‫چرا بهشون گفتی؟
‫باید بریم مامان رو پیدا کنیم!
‫نباید اون بیرون تنهاش بذاریم!
‫- باید یه کاری بکنیم! ‫- می‌دونم.
‫تو فعلا برو تو، خب؟ ‫برو دیگه.
‫[اداره پست]
‫بابا!
‫پیداش کردی.
‫خوبه.
‫ببین، اِم...
‫آها، من... ‫من می‌رم قدم بزنم.
‫جولی.
‫تقصیر تو نیست بابا. ‫هیچ‌کدومشون تقصیر تو نیست.
‫[اداره پست]
‫جیم؟
‫اِم...
‫خودت که می‌دونی نباید بری.
‫اصلا نباید می‌ذاشتم بره. ‫همین‌جوری دست رو دست نمی‌ذارم.
‫جیم، نباید شب تو جنگل باشی.
‫پسرم همین الان می‌خواست فرار کنه ‫و بره دنبالش بگرده.
‫دخترم هنوز نمی‌خواد بگه...
‫اون موقع چی به سرش اومده بود...
‫بچه‌هام به مادرشون نیاز دارن.
‫می‌خوام چیکار کنم؟
‫نمی‌دونم؛ ‫ولی نباید این‌جوری کنی.
‫یه طلسم تو چادر می‌ذارم.
‫جیم، وایستا. جیم!
‫گوش کن، من... جیم!
‫خودم وقتی با سارا رفته بودم جنگل ‫امتحان کردم،
‫ولی خدا می‌دونه چی چادرمون رو ‫کجا انداخت.
‫باز هم سالم برگشتی.
‫آره، ولی چیزی نمونده بود بمیرم.
‫من بحث نمی‌کنم.
‫خودت هم عین من می‌دونی ‫به احتمال زیاد تا الان...
‫نگو!
‫حرفش هم نزن.
‫جریان چیه؟
‫دارم می‌رم دنبال زنم بگردم.
‫خیلی‌خب، وایستا، یه لحظه وایستا.
‫اگه می‌خوای بری، شاید بشه ‫با امنیت بیشتری عملیش کرد.
‫زود باش دیگه! ‫تقریبا یه ساعته اون تویی!
‫یه لحظه وایستا.
‫پونزده دقیقه پیش همین رو گفتی! ‫زود باش!
‫دیگه طاقت ندارم!
‫زود باش! ‫داری چیکار می‌کنی؟
‫همین‌جوریش که مستراح رو اشغال نکردی...
‫و جیره‌ات دو برابره خیلی بده.
‫ای بابا. آروم باش نیکی.
‫گه نخور کلارا.
‫آهای، مشکلی پیش اومده؟
‫آره، مشکلی پیش اومده. ‫الان شلوارم رو خراب می‌کنم.
‫گور باباش.
‫حالت خوبه؟
‫آره، چیزیم نیست.
‫عزیز دلم، واقعا باید یه چیزی بخوری.
‫می‌خورم. آخه...
‫معده‌ام یه کم درد می‌کنه.
‫فقط باید استراحت کنم.
‫الان دیگه باید نگران جفتتون باشم.
‫خوب می‌شم.
‫دو سه ماه اول گاهی سخت می‌گذره، ولی...
‫- آره. ‫- خوب می‌شه.
‫الیس، کلی کار داریم.
‫هنوز واسه کشت زود نیست؟
‫همین‌جوری طوفان ‫نصف محصولاتمون رو نابود کرده.
‫نمی‌خوام به امید یخ نزدن زمین صبر کنم...
‫تا باقی محصولات رو هم از دست بدیم.
‫هنوز نخوابیده؟
‫نمی‌دونم.
‫مشکلات مهم‌تری داریم.
‫چند نفر رو جمع کن. ‫تو مزرعه می‌بینمت.
‫روزی که من و سارا برج فانوس رو ‫تو جنگل پیدا کردیم،
‫از اون کلبه سنگی کوچولوئه ‫که طلسم‌ها رو...
‫پیدا کرده بودم ‫شروع کردیم.
‫یه چادر هم زده بودیم ‫که نمی‌دونم تا کجا پرتاب شده بود؛
‫ولی اگه هر روز صبح ‫از اون کلبه شروع کنین،
‫حداقل به هدفتون نزدیک‌ترین...
‫و یه جایی دارین ‫که شب‌ها برگردین همون‌جا،
‫پس خودتون رو به کشتن ندین.
‫منطقیه. مرسی.
‫اِم، وایستا ببینم. گفتی خودت و سارا ‫دوتایی اونجا مونده بودین؟
‫آره. چطور مگه؟
‫من هم باهاش می‌رم.
‫می‌شه بیرون صحبت کنیم؟
‫ببین. ببین!
‫ببین، ببین، می‌دونم چی می‌خوای بگی، خب؟
‫ولی اصلا نباید بذاریم تنها بره.
‫می‌فهمم... می‌فهمم چرا خودت ‫می‌ترسی برگردی اونجا...
‫- من نمی‌ترسم... ‫- چرا! چرا، می‌ترسی...
‫و کاملا حق داری بترسی بوید؛
‫ولی یکی باید حواسش باشه...
‫جیم صحیح و سالم برگرده.
‫من تجربه از دست دادن والد ‫تو این شهر رو داشتم...
‫و دست رو دست نمی‌ذارم ‫که جولی و ایتان...
‫جفت والدینشون رو ‫تو یه هفته از دست بدن.
‫نباید تا ابد تدافعی عمل کنیم بوید.
‫[بنزین]
‫این دیگه چه وضعشه؟
‫این دیگه چه وضعـ...
‫جید؟
‫سعی کردن نشونم بدن.
‫من نمی‌فهمم.
‫من نمی‌فهمم. نمی‌فهمم.
‫سعی کردن نشونم بدن.
‫منظورش چیه؟
‫اصلا نمی‌دونم.
‫- نمی‌فهمم. ‫- تو از این جریانات خبر داشتی؟
‫دارن سعی می‌کنن نشونم بدن.
‫خب، می‌دونستم خیلی درگیر ‫اون نقاشی شده،
‫ولی این دیگه... جنونه.
‫نمی... نمی‌فهمم.
‫نمی... تف به این زندگی. ‫نمی‌فهمم.
‫آره، اونجا رو تخته می‌زنم.
‫- نه. ‫- نمی‌فهمم.
‫کمکم کن ببریمش کلانتری.
‫- اگه بخوابه بهتر می‌شه. ‫- نمی‌فهمم.
‫- نمی... ‫- می‌خوام کمکت کنم رفیق.
‫- نه، نه. ‫- نه، نه، نه، نه.
‫چیزی نیست. آروم باش! ‫بیا بریم.
‫- باید بفهمم... باید... ‫- نه، نه.
‫- باید حلش کنم! ‫- بلند شو دیگه.
‫آماده‌ای؟
‫[فروش لباس‌های قدیمی] ‫[فقط امروز، از ۸ صبح تا ۵ عصر]
‫خیلی نازه. ‫حرف نداره، اصلا...
‫این رو باش.
‫وای، خیلی نازه.
‫بذار یکی واسه جفتمون بگیرم.
‫- چی شده؟ ‫- عذر می‌خوام.
‫سلام.
‫اِم، احیانا می‌شه یکی از گوشی‌هاتون رو ‫قرض بگیرم؟
‫اِم، نه.
‫خواهش می‌کنم.
‫- زود پس می‌دین؟ ‫- آره.
‫ممنون.
‫چرا بهش دادی؟
‫خیلی‌خب.
‫الو؟
‫مامان؟
‫تابی؟ وای خدا! تابی! ‫کجایی؟
‫مامان، سلام. اِم... ‫حالم خوبه. همه‌مون خوبیم.
‫وای دخترم!
‫آره.
‫این همه مدت کجا بودی؟
‫اِم...
‫مجبور بودیم یه مدتی نباشیم، ولی...
‫کجا رفته بودین؟
‫فقط نمی‌خوام نگران باشی مامان.
‫نه تابی، پلیس‌ها دارن دنبال خودت،
‫جیم و بچه‌ها می‌گردن. ‫همه دنبالتون می‌گشتن!
‫می‌دونم. می‌دونم مامان. می‌دونم.
‫- خـ... خیلی شرمنده‌ام. ‫- وای، عزیز دلم.
‫همین که ببینمت، ‫همه‌چی رو برات تعریف می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم! ‫خواهش می‌کنم!
‫فقط...
‫ما خیلی نگرانت بودیم!
‫فقط می‌خواستم صدات رو بشنوم ‫و تو هم صدام رو بشنوی.
‫تابی!
‫مامان، خیلی دوستت دارم، ‫دلم برات تنگ شده و...
‫وای، عزیز دلم!
‫من و جیم داریم تمام تلاشمون رو می‌کنیم ‫که زودتر برگردیم خونه.
‫وای، چه عالی.
‫همه سلام می‌رسونن.
‫وای تابی، خواهش می‌کنم ‫گوشی رو قطع نکن.
‫نه، نه، نه.
‫یه کارآگاهی هست ‫که کارتش رو بهم داده.
‫مامان، مامان، نمی... ‫نمی‌تونم زیاد صحبت کنم.
‫شرمنده‌ام. اِم...
‫باشه، ولی باید بهش زنگ بزنی.
‫- اِم... ‫- عزیز دلم!
‫احتمالا تا یه مدت ازم خبری نشه، ولی...
‫نه، نه، نه! نه، نه، نه! ‫باید همین‌جا بمونی!
‫فقط نمی‌خوام بترسی.
‫من خوبم، خب؟ ‫همه‌چی مرتبه.
‫ای بابا، پس کی؟
‫- خیلی دوستت دارم مامان. ‫- تابی!
‫خیلی شرمنده‌ام مامان. ‫باید قطع کنم.
‫خیلی دوستت دارم، خب؟ ‫همه‌چی مرتبه.
‫مامان، خیلی دوستت دارم. خداحافظ.
‫- ممنون. ‫- مرسی.
‫چرا بهش دادی؟
‫حالا دیگه حتما باید ‫گوشیت رو ضدعفونی کنی.
‫[فروش لباس‌های قدیمی] ‫[فقط امروز، از ۸ صبح تا ۵ عصر]
‫کی راه می‌افتین؟
‫همین که جیم آماده بشه.
‫مامان اصرار داشت ‫جیره‌هامون رو بسته‌بندی کنه.
‫آره، مامان‌ها عادت دارن.
‫آره.
‫از این کارها مطمئنی؟
‫مامان، خیلی زیاده. ‫نباید...
‫نمی‌خوام وقتی نیستی، گرسنه‌ات بشه.
‫ببرش. خواهش می‌کنم.
‫کاش می‌موندی.
‫مامان...
‫قول بده احتیاط می‌کنی.
‫باشه.
‫قول بده برمی‌گردی.
‫نمی‌تونم تو رو هم از دست بدم.
‫چیزیمون نمی‌شه.
‫چیزی نمی‌شه!
‫شما خیلی نگران می‌شین.
‫[پازل پانصد تکه]
‫واقعا داری می‌ری مامان رو پیدا کنی؟
‫خب، تمام تلاشم رو می‌کنم؛
‫ولی اگه نگران شرایط اینجا باشم،
‫از پسش برنمیام.
‫پس دیگه فرار نکن، باشه؟
‫باشه.
‫دست بده.
‫چه مرد خوبی.
‫خیلی دوستت دارم بابا.
‫من هم خیلی دوستت دارم.
‫قول می‌دی احتیاط کنی؟
‫قول می‌دم.
‫زود برمی‌گردم.
‫- باشه. ‫- ردیفه. خیلی‌خب.
‫آماده‌ای؟ ‫داریم روز رو تلف می‌کنیم.
‫- آره. ‫- خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، جریان درخت‌ها رو یادت نره.
‫کم‌کم یه سری تار عنکبوت می‌بینین، ‫اون‌جوری می‌فهمین...
‫- دارین درست می‌رین. ‫- باشه، ردیفه.
‫هر کاری هم کردین، حواستون باشه ‫حتما قبل از تاریکی برگردین کلبه.
‫باشه. ‫چیزیمون نمی‌شه.
‫خب؟ ‫زود می‌بینمت.
‫خیلی‌خب.
‫آهای! بابا!
‫چـ...؟
‫باید بیای مزرعه! ‫بیا!
‫ببینیم چی نصیبمون می‌شه...
‫نه، نه. خواهش می‌کنم. ‫می‌خوایم چیکار کنیم؟
‫همه‌شون گندیده‌ان!
‫دانا!
‫اولین محصولاتی که کشت کردیم...
‫چندتا هویج، چغندر و سیب‌زمینی گندیده بودن.
‫واسه همین باز هم کشت کردیم. ‫اون‌ها هم گندیده بودن.
‫هرچی که طوفان نابود نکرده، گندیده.
‫بوید، غذا نداریم.
‫چند نفر باهات اومده بودن اینجا؟
‫دانا!
‫چند نفر خبر دارن؟
‫برین! زود باشین برین خونه‌تون!
‫ببین، شرمنده‌ام، خب؟
‫ولی هرچی غذا برامون باقی مونده،
‫تو همون شیشه‌های زیرزمین توئه!
‫اصلا حق نداری اونجا نگهشون داری!
‫نه!
‫اون‌ها مال همه‌ان!
‫محصولات جدید می‌رسن!
‫از هیچی خبر نداری.
‫باقی محصولات گندیده‌ان!
‫الان دیگه کل غذامون همین‌جاست!
‫نه!
‫خواهش می‌کنم برین خونه!
‫برین خونه!
‫نه، خونه منه! نه!
‫بیا.
‫چیکار می‌کنی؟
‫تو که... ببین بچه جون، ‫من هم دلم نمیاد چنین کاری کنم،
‫ولی دیگه به اینجام رسیده، متوجهی؟
‫نمی‌شه بکشیش! دوستمه!
‫- بس کن، فهمیدی؟ ‫- بسه! بسه!
‫دست رو بچه بلند نمی‌کنم،
‫ولی تو رو مثل سگ می‌زنم، فهمیدی؟
‫رندال، این چه کاریه؟
‫- عه، عه! ‫- گفتم بسه.
‫- عه، عه، عه! ‫- آروم، آروم، آروم!
‫- نکن ویکتور! نه، نه، نه! ‫- فقط...
‫نه، نه! عه، عه، عه... ‫بسه ویکتور، بسه.
‫ببین، ببین، ببین.
‫شوخیتون گرفته؟ ‫دست این یارو تفنگ دادین؟
‫الان واقعا تنها نگرانیت همینه؟
‫بگیر پایین رفیق.
‫ویکتور؟ ویکتور...
‫بگیرش پایین.
‫آفرین. خوبه.
‫حالا تفنگ رو بده رفیق.
‫نمی‌دم.
‫خواهش کردم.
‫ایول.
‫حالا می‌شه بزم رو ببرم؟
‫حیوان‌های تو مزرعه واسه خوردن نیستن.
‫ولی جز این حیوان‌ها ‫مواد غذایی دیگه‌ای نداریم.
‫دقیقا.
‫برامون تخم می‌ذارن. ‫ازشون شیر می‌دوشیم.
‫منبع غذایی محسوب می‌شن.
‫اگه خبر نداری به اطلاعت برسونم...
‫که این مدت خیلی کمبود منابع داریم.
‫گوش کن، ماجرای امروز...
‫عه، آهای...
‫ماجرای امروز اوضاع رو ‫برامون سخت‌تر کرد. متوجهم.
‫متوجهم ترسیدین.
‫متوجهم که... ‫متوجهم همه گرسنه‌ایم.
‫ولی همچنان...
‫همچنان از دور خارج نشدیم.
‫می‌تونیم موفق بشیم.
‫ولی باید پشت هر کارمون ‫احتیاط و برنامه باشه.
‫باید از همه‌چی نهایت استفاده رو ببریم، خب؟
‫این شهر ما رو از پا در نمیاره!
‫تنها راهی که می‌تونیم برگردیم خونه... ‫اینه که پشت هم باشیم.
‫باشه؟
‫خب...
‫پس اجازه بده راهکاری پیدا کنیم.
‫بده من.
‫یا...
‫می‌تونیم همین‌جا...
‫همین الان درگیر بشیم.
‫بز رو بده تمومش کن.
‫شما جماعت اهل برنامه و تفکر نیستین.
‫واقعا نیستین.
‫- ممنون. ‫- ولم کن بابا.
‫سلام رفیق.
‫- حالت خوبه؟ ‫- تو خوبی؟
‫آلما رو برگردونیم؟ ‫ببین، می‌شه...؟
‫باشه.
‫بیا آلما.
‫بامابین، مرجع هرآنچه نمی‌یابید
‫ممنونم چنین لطفی در حقم می‌کنی. ‫امیدوارم بدونی قدرش رو می‌دونم.
‫همین که تا اینجا باهام اومدی... ‫واقعا دستت درد نکنه.
‫تشکر که لازم نیست.
‫چرا، لازمه. لازمه.
‫ببین، ما هر کاری ‫از دستمون بر بیاد انجام می‌دیم.
‫امنیتمون رو در اولویت می‌ذاریم، ‫هوشمندانه عمل می‌کنیم...
‫این چه وضعشه؟
‫جیم، وایستا.
‫باید برگردیم.
‫جیم، نباید از کلبه طلسم‌دار بیشتر دور بشیم.
‫هوا الان تاریک می‌شه.
‫به نظر کلبه محکمی میاد.
‫می‌تونیم روی یکی از همین ‫کلبه‌ها طلسم نصب کنیم،
‫که فردا صبح از همین‌جا راه بیفتیم.
‫جدی می‌گی؟
‫چه فرقی داره تو یکی از این کلبه‌ها...
‫یا از اون طلسم‌دارها بخوابیم؟
‫بوید گفته بود اگه تو مسیر ‫تار عنکبوت دیدیم...
‫یعنی داریم راه درست می‌ریم.
‫دیگه هیچ حرفی در مورد ‫این مجسمه‌های عجیب و...
‫شاید اونجا که بوید چادر زده بود ‫از کل اینجا رد شده بود.
‫باشه. ولی اگه قراره ‫شب رو اینجا بمونیم...
‫بهتره سر و گوشی آب بدیم که غافلگیر نشیم.
‫خیلی‌خب.
‫- حله؟ ‫- باشه.
‫پدر، بابت گناهانم طلب بخشش دارم.
‫حتی یادم نمیاد آخرین بار ‫کی به گناهم اعتراف کرده بودم.
‫مهم اینه الان نزد خداوندی.
‫فقط خواستم با یه نفر صحبت کنم،
‫ولی نمی‌دونستم به کی رو بندازم.
‫نمی‌تونم به کسی بگم کی هستم ‫یا اینکه اینجا اومدم.
‫وگرنه فکر می‌کنن دیوانه شدم.
‫به مامانم زنگ زدم.
‫گمونم با این کارم بیشتر ضرر ‫به بار آوردم. نمی‌دونم.
‫نمی‌دونم چطور اینجا پیدام شده.
‫کلی چیز به چشم دیدم ‫که با عقل جور در نمیاد.
‫انگار عقلم جواب کرده.
‫آدم هر موقع به آستانه تحمل خودش می‌رسه، ‫خداوند میاد و...
‫بنده خودش رو نجات می‌ده.
‫نه، نه، نه. خواهشا...
‫از این حرف‌ها نزنین.
‫نیومدم در مورد خدا صحبت کنم.
‫علتش چیه؟
‫چون اگه خدا وجود داشته باشه، ‫یعنی اون شهر وحشتناک رو ساخته.
‫تمام دردها و رنج‌ها رو به ما تحمیل کرده.
‫یعنی خودش کاری کرد ‫پسر نوزادم رو از میز بیفته.
‫ببخشید پدر. ‫اشتباه کردم اومدم.
‫لطفا وایستین.
‫حالم خوبه. چیزی نیست.
‫اسمش چی بود؟
‫چی؟
‫فرزندت... ‫همون که فوت شد...
‫اسمش چی بود؟
‫توماس.
‫اسم قشنگیه.
‫فرزند دیگه‌ای هم داری؟
‫چون ظرف غذا دستته می‌پرسم.
‫این مال یه آقا به اسم ویکتوره.
‫قبل از اینکه برم ‫برام خوراکی گذاشته بود.
‫قبل اینکه از کجا بری؟
‫از جایی که هر شب توش ‫کلی هیولا آزاد می‌شد.
‫جایی که راه خروج نداره.
‫ولی من از... درختی عبور کردم ‫که بعدش به فانوس رسیدم.
‫بعد پسرکی اومد من رو هل داد و گفت:
‫«چاره دیگه‌ای نداره.»
‫ولی چاره واسه چی رو...
‫نمی‌دونم. واقعا نمی‌دونم.
‫نمی‌دونم اینجا باید چیکار کنم، ‫یا که کجا برم.
‫کل خانواده‌ام تو اون ‫شهر وحشتناک گیر افتادن و...
‫نمی‌دونم چطور باید آزادشون کنم.
‫ویکتور چه خوراکی‌ای درست کرده بود؟
‫فکر می‌کنین دیوانه‌ام، نه؟
‫به نظرم شدیدا در عذاب هستی...
‫و دوست دارم در حد توانم بهت کمک کنم.
‫دلم رو نشکن.
‫ویکتور هنوز یه پسر کوچولو مونده.
‫خدا می‌دونه بزرگ شدن تو اون شهر...
‫چقدر براش عذاب‌آور بوده.
‫[لطفا اگه این ظرف رو پیدا کردین ‫به منزل ویکتور کاوانا...]
‫[واقع در مین، کمدن، ‫خیابان بارو پلاک ۱۵۹۷ تحویل بدین.]
‫وای خدا، باید برم.
‫حالا عجله چرا؟
‫نه، اشکال نداره. ‫فهمیدم کجا برم. ممنونم.
‫به نظرم اگه آدم ‫تفریح مناسبش رو پیدا کنه...
‫این شهر اونقدر هم بد نیست.
‫واقعا باید بری استراحت کنی.
‫بوید که گفت می‌شه دوباره خوابید.
‫مسئله اون نیست. فقط...
‫حس می‌کنم یه چیزی ‫داره من رو نگاه می‌کنه.
‫ولی بعد از اینکه بیدار می‌شم، ‫هیچی یادم نمیاد.
‫عه...
‫خودشه؟
‫چقدر هم ترسناکه.
‫تنها چیزی که باعث می‌شد ‫این جماعت امیدوار باشه...
‫این بود که همچنان ‫بتونیم کشاورزی کنیم.
‫خب، دیگه تموم شد.
‫حالا باید واسه آینده‌مون تصمیم بگیریم.
‫خب...
‫از لحاظ جیره‌بندی چقدر ‫آذوقه برامون مونده؟
‫مونده؟ اصلا آذوقه‌ای نمونده.
‫همون یه ذره غذایی هم که داشتیم ‫جلو چشممون نابود شد!
‫خب دوباره جورش می‌کنیم.
‫که چی بشه؟
‫اگه بر فرض محال بتونیم ‫کل این ضررها رو جبران کنیم،
‫همچنان حتی کفافمون هم نمی‌ده!
‫پس باید تصمیمی به حال حیوان‌ها بگیریم.
‫ببینیم با تغذیه گوشتی می‌تونیم تا روز...
‫برداشت محصولات جدید ‫زنده نگه داریم یا نه.
‫این خاک مسموم شده!
‫همه‌چیمون مسموم شده!
‫باشه، پس کم بیاریم؟ ها؟!
‫من رو نگاه کن!
‫پس بیفتیم بمیریم؟!
‫چون من که به این زودی کم نمیارم!
‫فقط یه منبع برامون مونده! همین یکی!
‫اگه بدون برنامه بزنیم ‫این حیوان‌ها رو بکشیم...
‫کلاهمون پس معرکه است!
‫تو می‌ری به فاطمه بگی ‫بچه‌اش قبل از اینکه به دنیا بیاد...
‫قراره از گرسنگی تلف بشه؟ ‫بفرما برو!
‫محصولات کوچیک‌تر کشت می‌کنیم.
‫تو محل‌ها و خاک‌های متفاوت.
‫باشه.
‫فرضا بگیم... چنین کاری کردیم.
‫حداقل می‌خوایم این حیوان‌ها، چقدر؟
‫کفاف سه ماهمون رو بدن؟
‫اونقدر حیوان تو طویله داریم؟
‫اگه گاوها رو دونه‌دونه ذبح کنیم...
‫حداقل یه ماه گوشت بهمون می‌رسونن.
‫شاید هم بیشتر.
‫بزها چی؟
‫با اون‌ها می‌تونیم...
‫ایتان؟
‫عه...
‫سلام.
‫می‌شه کنارت بشینم؟
‫راحت باشین.
‫فکر کنم شنیدی بحثمون در مورد چی بود.
‫می‌خواین حیوان‌ها رو بکشین ‫تا به مردم غذا بدین.
‫آره.
‫یعنی هیچ راه دیگه‌ای نداریم؟
‫واقعا کاش داشتیم. ‫از ته دلم می‌گم.
‫اون حیوان‌ها که داریم...
‫قراره جونمون رو نجات بدن.
‫همه رو زنده نگه می‌دارن...
‫تا بتونیم راه خروجی پیدا کنیم.
‫مثل قهرمان می‌میرن.
‫می‌شه اول آلما رو بکشین؟
‫چرا؟
‫تا مجبور نباشه مرگ دوست‌هاش رو ببینه.
‫[لطفا اگه این ظرف رو پیدا کردین ‫به منزل ویکتور کاوانا...]
‫[واقع در مین، کمدن، ‫خیابان بارو پلاک ۱۵۹۷ تحویل بدین.]
‫امان از دست این‌ها.
‫برو پی کارت. حال و حوصله ندارم.
‫شنیدی چی گفتم؟ ‫برو بذار باد بیاد.
‫مگه کری؟ گفتم برو...
‫این رو از کجا آوردی؟
‫وای خدا.
‫جواب سوالم رو بده.
‫پرسیدم این رو از کجا آوردی؟
‫تو... تو باباشی.
‫بابای ویکتوری.
‫جریان تار عنکبوت رو درست می‌گفتی.
‫چی؟
‫درخت‌هایی که تار عنکبوت دارن رو می‌گم.
‫بوید دقیقا گفته بود...
‫«تا جایی که چشم کار می‌کنه هستن. ‫حتما می‌بینیدشون.»
‫پس اگه تا حالا تار عنکبوتی ندیدیم،
‫لابد داریم راه اشتباه رو می‌ریم.
‫تو می‌گی چیکار کنیم؟
‫باید تو ارتفاع بیشتری قرار بگیریم،
‫ببینیم چشم‌اندازمون از محیط ‫بهتر می‌شه یا نه.
‫فکر کنم رفت.
‫این کارم درست نیست.
‫اگه من اینجا بمیرم،
‫بچه‌هام بی‌کس و کار می‌شن.
‫بی‌دلیل که تنها نرفت.
‫دلیلش این بود ‫که اگه مشکلی پیش اومد...
‫حداقل سایه یکیمون ‫بالا سر بچه‌ها باشه.
‫اگه الان بود...
‫قطعا نمی‌خواست اینجا باشم.
‫فردا اول وقت راه میفتیم... برمی‌گردیم خونه.
‫ای داد بیداد.
‫سلام.
‫خمارشکن می‌خوری؟
‫رو نکرده بودی.
‫از کجا آوردیش؟
‫پدر کاتری این بطری رو ‫با یه پیرهن خونی و آب‌نبات...
‫تو ساک گذاشته بود و دفنش کرده بود.
‫جان؟!
‫قصه‌اش مفصله.
‫حالا تعریف می‌کنی جریان چیه؟
‫فعلا آماده نیستم.
‫هنوز خودم کامل هضمش نکردم.
‫ولی، عه...
‫به نظرم اوضاعمون ‫اصلا جالب نیست کلانتر.
‫هوم.
‫به نظرت...
‫این صدای...
‫یعنی چه؟
‫نه! نگو... نه!
‫- نه، نه، نه! ‫- چیکار می‌کنی؟!
‫گاوهامون تو خیابونن!
‫چی؟!
‫گندش بزنن! وایستا!
‫[اداره پست]
‫سلام عزیزم. سلام.
‫پسر، نباید بیرون باشیم!
‫باید گاوها رو تو طویله برگردونیم.
‫بیا قربونت برم.
‫خیلی‌خب، بیا. راه برو.
‫آفرین جینجر. دختر خوب.
‫اگه لازم بود تو طویله ‫طلسم نصب می‌کنیم، خب؟
‫بیا. تا طویله برشون گردونیم.
‫بیا!
‫بوید! عه، عه، عه، عه، عه! گوسفند!
‫گوسفند! بوید! بز! کله پدرت!
‫باید تا هیولاها نیومدن بریم.
‫وایستین، باید تو خونه بمونین!
‫- شما بمونین. ‫- باشه.
‫در رو قفل کنین. هیچی نمی‌شه.
‫- باید زود بریم. ‫- نه! نرین!
‫بوید؟
‫عه، عه، عه، عه.
‫بیا. زود باش دیگه، بیا.
‫- بچه‌ها! ‫- بیاین.
‫شما اون کوچیک‌تر رو بگیرین برگردونین!
‫ما هم گاوها رو تا طویله برمی‌گردونیم!
‫بوید!
‫عجله کن!
‫زود باش! زود، زود! دست بجنبون!
‫بوید! بوید، نگاه کن!
‫بدو، بدو، بدو.
‫بوید!
‫کله پدرت! ‫زود باش، زود باش.
‫بوید؟
‫همینطوری بیا دیگه!
‫زود باش. بدو، زود باش.
‫زود باش دیگه!
‫باید بریم داخل.
‫آلما! آلما بیرونه!
‫چی؟ ایتان، باز نکن!
‫سلام.
‫برو! فرار کن ایتان!
‫جولی!
‫تو برو!
‫بدو، بدو، بدو!
‫مگه نمی‌خواین بازی کنیم؟
‫براتون سورپرایز دارم‌ها.
‫هیس!
‫برین!
‫خیلی‌خب...
‫همینه.
‫برو، برو، برو.
‫خب. خوبه.
‫بوید؟
‫بوید!
‫جید، اونجا نمون!
‫برو گمشو بببینم.
‫نه.
‫جید!
‫بیا بریم!
‫برو!
‫بدو!
‫برو، برو، برو، برو!
‫آهای! بیاین!
‫بیاین اینجا! زود باشین!
‫بدو ایتان!
‫بدو، بدو، بدو.
‫کله پدرت!
‫- ویکتور! ‫- بله؟
‫هر تعداد که تونستی ‫برگردون تو طویله!
‫نباید اینجا بمونیم. ‫زود باش، عجله کن.
‫باید بریم، خب؟
‫در رو باز کن! بدو!
‫خیلی‌خب، بیاین! باز کردم!
‫بدوید!
‫نه، نه، نه! تو برگرد! برو!
‫نه! با هم می‌ریم!
‫آخ! هلش بده!
‫زود باش.
‫آفرین دختر. همینه.
‫چیزی نمونده.
‫- بریم. ‫- هلش بده داخل.
‫ببرش تیان‌چن. چیزی نمونده.
‫دیگه رسیدیم. خب، نگهش داشتی؟
‫آره.
‫خوبه.
‫مترجمان: «کیارش نعمت گرگانی و حامی مغیثی» ‫در تلگرام: realKiarashNg@ و Timelordsubs@
‫بیا.
‫خب... خوبه.
‫همین‌جا باش. کله پدرت.
‫گفته بودی این شهر از پا درت نمیاره.
‫این حرفت رو یادته بوید؟
‫«نمی‌تونی من رو از پا در بیاری.»
‫عین جمله خودته.
‫نه!
‫- نه! نه! ‫- نه!
‫- ولم کن!
‫دستت رو بکش!
‫- بوید! ولم کنین! ‫- نه! نه!
‫برین کنار! دستتون رو بکشین!
‫ولش کنین! ولش کنین!
‫بوید! بوید!
‫می‌گم دستت رو بکش!
‫ولش کنین!
‫بی‌شرف کثافت! مثل سگ می‌کشمت!
‫بوید!
‫این وامونده رو از دور دستم باز کن!
‫- بوید! ‫- من رو بکش!
‫ولی اون رو آزاد کنین!
‫بوید، تو رو که نمی‌کشیم.
‫اینطوری خوش نمی‌گذره.
‫که اینجا نمی‌تونه از پا درت بیاره؟
‫ببینیم و تعریف کنیم.
‫نه! نه، نه، نه، نه، نه!
‫نکنید! این چه کاریه؟!
‫نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه!
‫ببین، ببین، ببین! من رو ببین!
‫- بوید! ‫- می‌دونم، می‌دونم، می‌دونم!
‫من رو ببین! خب؟
‫می‌شه... می‌شه بگی... ‫نگاه کن! من رو ببین!
‫چشم‌هات رو باز کن! من رو ببین!
‫چی؟
‫باشه. دوباره... دوباره بگو!
‫می‌دونم! می‌دونم... ‫تو رو خدا نکنید، خواهشا...
‫آهای، آهای، آهای! نکنید!
‫باشه، باشه! نه! ‫همینطوری من رو ببین!
‫ببخشید. واقعا قوی هستی! ‫قوی‌تر از تو ندیدم!
‫فقط... نه، نه، نه، نه، نه!
‫می‌دونم، می‌دونم، می‌دونم، می‌دونم.
‫می‌دونم، می‌دونم! خدایا نکن!
‫می‌دونم! من رو ببین.
‫نه، نه، نه. به من نگاه کن.
‫به من نگاه کن. هیس... ‫جای دیگه رو نگاه نکن.