‫[پیش درآمد]
‫آروم باش، همراهت بیرونه. بشین.
‫بشین. گفتم بشین.
‫زنه میگه که تو خواهرزاده‌شی.
‫راست میگه؟ خواهرزاده‌شی؟
‫مادرت کجاست؟
‫می‌دونی؟
‫به من نگاه کن! ‫می‌فهمی چی میگم؟
‫اگه همونطور که زنه میگه اهل بوداپستی، ‫اسم و شماره خیابون
‫محل اقامتت رو بگو.
‫قلم و کاغذ هست.
‫اگه ترجیح میدی حرف نزنی، ‫فامیلیت رو بنویس.
‫و ما بعداً تایید می‌کنیم.
‫شایدم اون زن باهات نسبتی نداره،
‫بلکه یه همدسته که پیدا کردی ‫و سعی داره کمکت کنه؟
‫اصلا هیچ شباهتی به هم ندارید.
‫برای کمک به یه زن جوان بیگناه مجازاتش نمی‌کنیم.
‫می‌خوایم کمکت کنیم برگردی خونه‌ت.
‫خونه‌ی واقعیت.
‫لازلو، من زنده‌ هستم.
‫زود باش! مدارک.
‫آتیلا میگه تو هم زنده‌ای ‫و از برمرهافن داری میری پیشش.
‫عالیه!
‫وقتی ازت خبردارم شدم ‫از خوشحالی زدم زیر گریه!
‫وسایلم کجاست؟
‫- چی؟ ‫- برو به درک!
‫اصلا برام جالب نیست.
‫بس کن! این جوری بهم نگاه نکن، پیرمرد!
‫- پشت سرته. ‫- چمدونم کجاست؟
‫زیر تشک ـه!
‫زود باش دیگه!
‫بجنب، لازلو وگرنه باید ته صف وایسیم.
‫زوفیا پیش منه، ولی خیلی نحیف و مریضه.
‫مشتاقانه منتظر بازگشت به وطن هستیم.
‫ولی زوفیا اخیراً خودش نیست،
‫و همین باعث برانگیختن ‫سوءظن غیرضروری‌ مقامات محلی شده.
‫خوشبختانه چند پسر ‫اهل شوروی از ما خوششون اومده.
‫خصوصاً دلشون برای خواهرزاده‌ت می‌سوزه،
‫که از آخرین باری که دیدیش، ‫بزرگ‌تر و خوشگل‌تر شده.
‫این سربازان جوون و تنها ظاهراً مجذوب
‫تعهد چنین موجود درخشانی به سکوت مطلق شدن.
‫عذر می‌خوام، ببخشید.
‫اونا بهمون تو جابه‌جایی
‫به یه پناهگاه مجاور برای ‫آوارگان در واش کمک کردن.
‫بهمون دلگرمی میدن که از «آزادیمون لذت» ببریم.
‫اما من به یاد گوته می‌افتم.
‫«هیچ‌کس ناامیدتر از بردگانی نیست
‫که به اشتباه خود را آزاد می‌پندارند!»
‫من هیچ اشتباهی نمی‌کنم، ‫هنوز آزاد نیستیم.
‫بیا دیگه.
‫تو هم مثل من حتماً شاهد ‫چیزای خیلی خیلی هولناکی بودی.
‫ولی بهتره زیاد فکر و خیال نکنی.
‫نه بهتر از اون چیزیه که تصور می‌کنی، ‫نه بدتر.
‫من بیشتر تو خودم بودم.
‫مهم‌تر از همه،
‫از زوفیا در برابر توجهات ناخواسته دفاع کردم.
‫اون زیر آدرس پستی تو واش ـه.
‫لطفا به محص اینکه این نامه به دستت رسید ‫برام بنوس.
‫دیگه مطمئن شدم که
‫اینجا هیچی برامون نمونده.
‫اونجا رو ببین!
‫- بهت چی گفتم؟ ‫- ایول!
‫برو آمریکا و من دنبالت میام.
‫همسر وفادارت، ارژبت.
‫مترجمین: ‫مریم سهرابی و رضا حضرتی
‫برای اونایی که
‫انگلیسی بلد نیستن،
‫لطفاً با من یا یکی از همکارام
‫که اون عقب هستن صحبت کنین ‫تا اطلاعات لازم درباره‌ی
‫کلاس‌های زبان و آشنایی‌مون
‫که تو همین اتاق برگزار می‌شه،
‫یعنی ۴۲۵ لافایت رو بهتون بدیم.
‫این آدرس رو یادتون باشه.
‫همچنین، کلاس‌ها و جلسات روزانه
‫توی جایی که بیشترتون امشب می‌خوابید،
‫یعنی هتل مارسی،
‫واقع در خیابون ۱۰۳ و برادوی برگزار می‌شه.
‫اونایی که ‫هیچ کدوم از این اطلاعات شامل حالشون نمی‌شه
‫و صبح مستقیماً ‫به مقصد دیگه‌ای میرن،
‫لطفاً برای دریافت کمک‌هزینه‌ی ‫۲۵ دلاری سفر به من مراجعه کنین.
‫این بلیط‌ها برای قطارها
‫و برخی خدمات اتوبوس قابل استفاده هستن.
‫من آلبرت بی چندلر هستم.
‫الان می‌خوام پسری رو معرفی کنم
‫که تحت‌نظر بیب روث خواهد بود
‫وقتی بیب به‌عنوان مدیر بیسبال
‫برای لژیون آمریکایی مشغول به کار بشه.
‫نماینده‌ی پسرای لژیون آمریکایی،
‫به نمایندگی از تمام پسران آمریکایی،
‫خانم‌ها و آقایان، این شما و این هم لری...
‫مدت زیادی گذشته، ببخشید.
‫مشکلت چیه؟
‫- فکر نمی‌کنی من خوشگلم؟ ‫- چرا
‫کدوم قسمتای بدنم رو ‫بیشتر از همه خوشگل می‌بینی؟
‫همه‌ش.
‫بس کن.
‫من که همه‌ی قسمتای بدنت رو خوشگل نمی‌بینم.
‫بکنش دیگه!
‫خفه شو.
‫لعنت بهش.
‫می‌شه به دوستت بگی مودب باشه؟
‫دهنت رو ببند!
‫پاهام؟ خیلی لاغرن؟
‫نه. تناسب داری.
‫مشکل من فضای بالای ابروهات هست.
‫چی گفتی؟
‫اینو دوست ندارم.
‫صورتت زشته.
‫خودم می‌دونم.
‫اگه بخوای پسر هم داریم.
‫نه، ممنون.
‫برادرایی با پوست تیره، ولی خوش‌قیافه‌ن.
‫نه، نه. من نمی‌خوام.
‫- صبر کن! ‫- صبر کن!
‫صبر کن! صبر کن!
‫- هی! ‫- هی!
‫هی! هی! هی!
‫- هی، ممنون. ممنون. ‫- مرسی.
‫عالی بود. عالی بود.
‫می‌بینمت.
‫- می‌بینمت. ‫- می‌بینمت.
‫- عالی. صبر کن، صبر کن.
‫- برای شانس. برای شانس. ‫- ممنون.
‫- خداحافظ، رفیق. ‫- خداحافظ، رفیق.
‫می‌بینمت.
‫خداحافظ.
‫مواظب خودت باش.
‫می‌بینمت.
‫شاید هیچ ایالت یا کشوری
‫در کل تاریخ بشر
‫همچون پنسیلوانیا صحنه‌ی تصمیم‌گیری‌های مهم
‫بسیاری از مسائل بشریت نبوده.
‫تصمیماتی که باعث شکل‌گیری و تضمین بقای
‫یک ملت بزرگ شدن،
‫که باعث شکل‌گیری
‫جنبش‌های مهم استعمار شد،
‫آزادی عبادت را در آمریکا بنیان گذاشت،
‫ادیان بزرگ را پایه‌گذاری کرد،
‫سیستم آموزشی آمریکا را به وجود آورد،
‫امپراتوری‌های عظیم صنعتی را راه‌اندازی کرد،
‫شریان‌های فولادی را شکل داد و چرخ‌های
‫پیشرفت تمدن امروزی را به حرکت در آورد.
‫اینجاست که اتفاقات رخ می‌دهند، ‫جایی که تصمیمات گرفته می‌شوند،
‫جایی که صنعت با سرعتی بیشتر از
‫هر ایالت یا کشور دیگری در جهان پیشرفت می‌کند.
‫پنسیلوانیا.
‫سرزمین تصمیمات آمریکا، ‫برای صنعت آمریکا
‫و برای خانواده‌های آمریکایی.
‫آتیلا.
‫پسرعمو.
‫ارژبت زنده‌ست.
‫چی؟ چی؟
‫چی گفتی؟
‫ازش یه نامه دارم.
‫ارژبت زنده‌س و پیش زوفیا کوچولوئه.
‫واقعا؟
‫آره؟
‫ممنون. ممنون.
‫[مبلمان میلر و پسران]
‫کارمون ترکیبی از چیزای مختلفه،
‫ولی می‌تونم بگم ‫محبوب‌ترینش کابینت‌کاریه
‫که خودمون سفارشی می‌سازیم.
‫چراغ‌ها هم همین‌طور.
‫و اینا هم هست.
‫آدری چیدمانش رو انجام داده.
‫مثل آمریکاییای تو تلویزیون حرف می‌زنه.
‫آره، خب، ما تلویزیون نداریم،
‫ولی از قبلِ تولد من اینجا بوده،
‫و هنوزم شبیه هیچ آمریکایی‌ای که ‫دیده باشم حرف نمی‌زنه.
‫هشت سال پیش،
‫سعی کردیم یه جای مشابه تو منهتن باز کنیم.
‫دو ماه بیشتر دوام نیاوردیم.
‫نتونستیم با برندهای معروف رقابت کنیم.
‫زوج‌های جوون میان و
‫یه نسخه از مجله‌ی «بهترین منازل و باغ‌ها» رو میارن
‫و میگن،
‫«از میز کنار تبلیغ عطر خوشمون میاد.»
‫و ما می‌گیم، ‫«خب، می‌تونیم یه چیزی شبیه به اون بسازیم.»
‫و اونا میگن، ‫«نه آقا، ما دقیقاً همون رو می‌خوایم.»
‫آره، معلوم شد که اصلاً نیویورک رو دوست نداریم.
‫هیچ جذابیتی نداره، درسته، آدری؟
‫هر کسی که می‌بینی،
‫چه فروشنده، چه خریدار، چه پیک، ‫همه دارن یه جور کلاهبرداری می‌کنن.
‫خودم اهل کنتیکت هستم. می‌شناسیش؟
‫البته که نمی‌شناسه، آدری. ‫تازه رسیده اینجا.
‫بدش من.
‫خب...
‫یه جا تو قسمت پشتی برات خالی کردیم.
‫آدری یه تخت برات آماده کرده.
‫همین ‌جاست.
‫فعلاً یه تخت ساده و یه چراغه ولی
‫می‌تونی هر چیزی که می‌خوای ‫از نمایشگاه برداری.
‫همین کافیه.
‫برای دستشویی کارمندها، ‫باید از در ورودی بری بیرون،
‫بری پشت مغازه، جایی که ماشینم پارکه، ‫یادت هست؟
‫اونجا یه راه‌پله هست ‫که میره بالا به آپارتمانمون.
‫اگه چیزی لازم داشتی فقط در بزن.
‫تو و همسرت بیشتر از حد کافی لطف کردین.
‫می‌دونی، ما یه آشنا داریم
‫که می‌تونه یه نگاهی به بینی‌ـت بندازه.
‫فکر کردم شاید کسی متوجه نشه.
‫چی شد؟
‫اگه اشکالی نداره بپرسم.
‫از واگن قطار پریدم پایین.
‫چند لحظه بعد، یه صدای ترکیدن بلند شنیدم و
‫فکر کردم کسی به سرم شلیک کرده،
‫ولی فقط خورده بودم به شاخه‌ی یه درخت.
‫کسی بهم شلیک نکرده بود.
‫برای دردش دارو می‌خورم ولی...
‫می‌خوام یکی معاینه‌ش کنه. ‫ممنون میشم.
‫با کنت تماس می‌گیریم.
‫بیا. بشین پشت میز من.
‫می‌رم چند تا حوله بیارم.
‫از چیزی که انتظار داشتی کوچیک‌تره؟
‫چی؟
‫مغازه.
‫نه.
‫نه، انتظاری نداشتم.
‫میلر کیه؟
‫من میلرم.
‫نه، تو مولنار هستی.
‫دیگه نیستم.
‫- نه میلر هستی، نه پسران. ‫- آره.
‫اینجا مردم کسب ‌و کار خانوادگی رو بیشتر می‌پسندن.
‫خب، نظرت چیه؟
‫چی؟ مبلمان؟
‫نه، منظورم همه ‌چی تا اینجا بود.
‫فیلادلفیا.
‫ولی خب، درباره‌ی وسایل داخل مغازه هم نظر بده.
‫خیلی قشنگ نیستن.
‫برای همینه که تو اینجایی.
‫استاد.
‫ماه بعد می‌تونم بذارمت تو لیست حقوق‌بگیرا.
‫اگه بخوای، ‫یکشنبه‌ها می‌تونی بیای بالا با ما غذا بخوری.
‫شما بیش از حد بهم محبت کردین.
‫- حرفش رو نزن. ‫- چرا، می‌زنم.
‫حتماً باید بگم.
‫دستت درد نکنه.
‫کافره؟
‫اون کاتولیکه.
‫ما کاتولیکیم.
‫لازلو، من زنده‌ هستم.
‫آتیلا میگه تو هم زنده‌ای ‫و داری از برمرهافن میری پیشش.
‫عالیه.
‫وقتی ازت خبردارم شدم ‫از خوشحالی زدم زیر گریه!
‫کمک‌های غذایی و پوشاک رو می‌پذیریم. ‫لطفاً به بی‌خانمان‌ها کمک کنید.
‫به بی‌خانمان‌ها کمک کنید. لطفاً کمک کنید.
‫کمک‌های شما به تأمین ‫سرپناه، غذا و لباس کمک می‌کنه...
‫لطفاً به بی‌خانمان‌ها کمک کنید.
‫به بی‌خانمان‌ها کمک کنید.
‫حالا نوبت توئه، ویلیام.
‫لطفاً به بی‌خانمان‌ها کمک کنید.
‫یه چیز آبی می‌بینم.
‫پالتوی این آقا رو میگی؟
‫باهوشه.
‫درسته. یه کم رنگ آبی توش هست.
‫گوش کنین!
‫آشپزخونه تعطیله، فردا زودتر بیاین.
‫صبر کن! وایسا. من بچه دارم.
‫متأسفم، چیزی نمونده.
‫صبح بیا پیدام کن، ‫مطمئن می‌شم یه بشقاب غذا بگیره.
‫حتماً یه تیکه نون داری.
‫یه پسربچه‌س. اینجا بچه‌ها هستن.
‫چند بار باید بهتون بگم؟
‫دیگه چیزی نمونده.
‫ممنونم، آقا.
‫چیزیش نمیشه؟
‫یه جای دیگه هست که امشب سر می‌زنیم.
‫پس بذار فردا استراحت کنه.
‫من صبح زود میام.
‫بیا پیش من، یه جا برات نگه می‌دارم.
‫شب بخیر.
‫هیچ‌کس نباید تو خیابونامون زندگی کنه.
‫منم نباید دوباره آواره خیابون باشم.
‫هر کمکی که از دلتون برمیاد بکنید.
‫ممنون که گوش دادین.
‫خدا حفظتون کنه. ‫آخر هفته‌ی خوبی داشته باشین.
‫عذر می‌خوام.
‫- خاخام زونز؟ ‫- بله.
‫صبح بخیر.
‫همسرم و خواهرزاده‌م
‫فهمیدم که اونا ‫تو مرز اتریش گیر افتادن.
‫چند دقیقه منتظر بمون، ‫بعد از اون می‌تونیم صحبت کنیم.
‫میکوه اسرائیل می‌تونه کمک کنه،
‫ولی از اینجا خیلی سخته، خودت می‌دونی.
‫منتظرتون می‌مونم. ممنون.
‫- خیلی ممنون. ‫- صبر کن. صبر کن.
‫در بیست و نهم نوامبر، ۱۹۴۷،
‫مجمع عمومی سازمان ملل قطعنامه‌ای تصویب کرد
‫که خواستار تأسیس ‫یک دولت یهودی در ارض اسرائیل شد.
‫مجمع عمومی از ساکنان ارض اسرائیل خواست
‫تا اقدامات لازم را ‫برای اجرای این قطعنامه انجام دهند.
‫این به رسمیت شناختن از سوی سازمان ملل
‫در مورد حق مردم یهود برای تأسیس دولت خود
‫غیرقابل برگشت است.
‫این حق، حق طبیعی مردم یهود است
‫که مانند سایر ملت‌ها
‫بر سرنوشت خود در کشور مستقلشان حاکم باشند.
‫بر این اساس، ما اعضای شورای ملی،
‫نمایندگان جامعه یهودیان ارض اسرائیل
‫و جنبش صهیونیسم،
‫در اینجا گرد هم آمده‌ایم در روز پایان
‫حاکمیت بریتانیا بر ارض اسرائیل،
‫و به موجب حق طبیعی و تاریخی خود
‫و بر اساس قطعنامه‌ی مجمع عمومی سازمان ملل،
‫بدینوسیله تأسیس دولت یهودی در ارض اسرائیل را
‫با نام دولت اسرائیل اعلام می‌کنیم.
‫فقط نمی‌دونم با اینا چی کار کنم.
‫فکر می‌کنی با چی سِتش کنم؟
‫ولش کن.
‫چه جوری؟
‫همین ‌جوری ولش کن باشن.
‫شبیه سه‌چرخه شده.
‫چی هست؟
‫دوچرخه‌ی بچه‌هاست.
‫پیتر پایپر یه مشت فلفل ترشی چید.
‫آیا پیتر پایپر یه مشت فلفل ترشی چید؟
‫اگه پیتر پایپر یه مشت فلفل ترشی چیده
‫پس اون فلفل ترشی که پیتر پایپر چیده کجاست؟
‫هی. با من بیا.
‫یه مشتری مهم تو مغازه هست.
‫سال پیش براش یه دفتر دوطبقه تو مرکز شهر
‫با قیمت مناسب تجهیز کردم.
‫حالا می‌خواد برای یه خونه ‫کار دکوراسیون داخلی
‫انجام بدیم.
‫می‌تونی یه کم لبخند بزنی؟ ‫خوب نشونش بدی؟ هان؟ بفروشیش؟
‫چرا همیشه فقط به فکر تجارت هستی؟
‫همیشه داری می‌فروشی، می‌فروشی، می‌فروشی.
‫آقای ون بورن.
‫اجازه بدید به پسرعموم لازلو معرفی‌تون کنم.
‫خواهش می‌کنم، ‫پدرم رو اینطور خطاب قرار میدن.
‫به من بگو هری.
‫خب، هری می‌خواد تو ملک خانوادگیش در دویلستاون
‫چند تا قفسه نصب کنیم.
‫ببخشید که مزاحم شدم.
‫امیدوار بودم کسی باهام بیاد
‫و یه نگاهی به اتاق مطالعه‌ی پدرم بندازه.
‫من و خواهرم می‌خوایم غافلگیرش کنیم،
‫و اونجا رو به یه کتابخونه‌ی ‫درست و حسابی تبدیل کنیم.
‫چطور؟
‫خب، اونجا کلی بهم ریخته‌ست.
‫یه عالمه کتاب و کاغذ پخش و پلاست.
‫پس می‌خوایم قفسه‌های بلند
‫و کابینت نصب کنیم.
‫شاید براش یه نردبون ‫با چرخ‌های کوچیک هم درست کنیم.
‫مثل اونایی که تو کتابخونه‌های واقعی می‌بینی.
‫عاشق کتابه.
‫آره، می‌تونیم یه همچین چیزی براتون درست کنیم.
‫میگم آدری بیاد پایین در مغازه وایسه
‫بعد می‌رم ون رو بیارم.
‫- عالیه. ‫- الان برمی‌گردم.
‫پول خوبی میدن؟
‫تو آخرین کار بد نبود.
‫ولی کارای زیادی برداشتیم.
‫هی سفارش جدید اضافه می‌کردن. ‫حتی با تخفیف هم هزینه بالا رفت.
‫پدرش
‫با تغییر تکنیک‌های تولید
‫برای تسریع ساخت ‫کشتی‌های باری در زمان جنگ پولدار شد.
‫لعنتی، این یارو می‌خواد ما رو جا بذاره؟
‫فکر می‌کنه مسابقه‌ی سرعته؟
‫هی، یواش‌تر!
‫همین که خونه‌ی اصلی رو دیدی ‫برو سمت راست.
‫هر جا خواستی پارک کن.
‫ممنون که با
‫این عجله اومدین، آقایون.
‫پدرم فقط تا جمعه‌ی آینده نیست.
‫می‌خواستم زودتر اینو قطعی کنم.
‫برای ما که مشکلی نداره، رئیس.
‫امروز روز شانستونه،
‫چون پسرعموم یه معمار حرفه‌ایه،
‫متخصص بازسازی.
‫حتی قبلاً یه کتابخونه طراحی کرده.
‫درسته؟ یه کتابخونه‌ی عمومی کامل.
‫تو کجا؟
‫- بوداپست. ‫- عجب. هیچ‌وقت نرفتم.
‫از این ریخت و پاش ناراحت نشین.
‫می‌دونم، خیلی قدیمی شده، نه؟
‫می‌خوام قفسه‌ها تا سقف برن
‫و چند تا چراغ مطالعه‌ی خوب اضافه بشه.
‫شاید چند تا چراغ دیواری هم که باز بشن.
‫پدرم همیشه پرده‌ها رو می‌کشه.
‫برای اینکه نور خورشید به کتاب‌ها آسیب نزنه.
‫اینجا رو به جنوبه.
‫درسته.
‫- بودجه‌تون چقدره؟ ‫- شما چقدر تخمین می‌زنین؟
‫بستگی به مصالح داره.
‫خب... یه کیفیت معقول باشه.
‫شاید یه جای راحت برای نشستن ‫و مطالعه هم براش بذاریم؟
‫یه صندلی خوب یا نیمکت کنار پنجره.
‫می‌خواید اینو هم عوض کنیم؟
‫اگه وقت باشه، چرا که نه؟
‫تابستون پارسال، طوفان شد ‫و یه شاخه‌ی درخت افتاد روش.
‫می‌گفتن طوفان استوایی بود.
‫هزینه رو زیر هزار دلار نگه دارین، می‌شه؟
‫من و خواهرم هزینه‌شو نصف کردیم.
‫نمی‌خوام یه‌دفعه مخارج اضافه بیاد وسط.
‫نگران نباشین. ‫اندازه بودجه هزینه می‌کنیم.
‫می‌خواید همه‌ی اینا تا جمعه‌ی بعد تموم بشه، درسته؟
‫ترجیحاً تا پنج‌شنبه ‌شب.
‫در طول هفته نمی‌تونم اینجا باشم، ‫ولی کارکنان می‌تونن در رو براتون باز کنن.
‫اگه چیزی پیش اومد، ‫به دفترم زنگ بزنین.
‫اگه باید تا پنج‌شنبه تموم بشه، ‫نیروی بیشتری می‌خوایم.
‫با احتساب مصالح، شیشه...
‫دو هزار دلار میشه.
‫♪ شرق، شرقه و غرب، غربه ♪
‫♪ ولی من راه اشتباهی رو انتخاب کردم ♪
‫♪ بیا بریم جایی که من بتونم ♪
‫♪ اون تورها، گل‌ها و دکمه‌ها و روبان‌ها رو ♪
‫♪ حلقه‌ها و چیزهای دیگه و دکمه‌ها و روبان‌ها رو بپوشم ♪
‫♪ منو تو این دشت دفن نکن ♪
‫♪ منو ببر جایی که سیمان رشد می‌کنه ♪
‫♪ بیا بریم یه شهر بزرگ ♪
‫♪ جایی که آدما عاشق تیپ یه دختر می‌شن ♪
‫♪ و من با دکمه‌ها و روبان‌ها متفاوت می‌شم ♪
‫♪ من با لباس‌های ساده دوستت دارم ♪ ‫♪ و دامن‌هایی که خودم دوختم ♪
‫♪ ولی تو رو بیشتر و جدّی‌تر دوست دارم ♪
‫♪ جایی که دوستات اسلحه حمل نمی‌کنن ♪
‫♪ استخوان‌هام از لرزش کالسکه شاکی‌ان ♪
‫♪ و کاکتوس‌ها پامو زخمی می‌کنن ♪
‫برگردونش سمت دیگه.
‫باشه.
‫باید می‌دیدیش ‫که چطور سر قیمت چونه می‌زد.
‫من می‌خواستم روی ۴۵۰ ببندم.
‫- اینجوری نبودم. ‫- بودی.
‫نبودم. فقط داشتم ‫هزینه‌ی کار رو توضیح می‌دادم.
‫نه، من فکر کردم کار رو خراب می‌کنی.
‫ولی محکم وایسادی.
‫و همین باعث می‌شه حرفه‌ای باشی.
‫امیدوارم فقط همین نباشه.
‫خیلی خوشگله.
‫ببینش. اون لباس قرمز رو پوشیده،
‫و همرنگ لباشه.
‫باهاش برقص.
‫- نمی‌خوام برقصم. ‫- برو دیگه.
‫- نه... نه... ‫- برو بابا.
‫نمی‌خوام. نه، ممنون.
‫نمی‌خواد.
‫نذار منتظرت بمونه.
‫باهاش برقص.
‫این آهنگ مورد علاقه‌شه.
‫با هم می‌رقصیم. ‫بهت یاد می‌دم چه جوری.
‫باهاش برقص.
‫برقص، برقص. ‫می‌خواد که برقصی.
‫- آهنگ مورد علاقه‌شه. ‫- آتیلا.
‫آهنگ مورد علاقه‌شه.
‫برو دیگه، باهاش برقص.
‫منتظرته.
‫- منتظرته. ‫- باشه، باشه.
‫باشه، باشه.
‫- نکن. ‫- آره!
‫- احمقی. ‫- برو دیگه!
‫برو کنار.
‫♪ کسی که مهربونه ♪
‫♪ که می‌دونه هر لذت کوچیکی ارزش داره ♪
‫♪ مثل یه پالتوی خز بلند ‫که لباس پارسال رو بپوشونه ♪
‫♪ خیلی خوبه ♪
‫♪ که یه مرد تو خونه باشه... ♪
‫چقدر لاغری، نه؟
‫♪ چقدر خوبه که یه مرد تو خونه باشه ♪
‫♪ وای، چقدر خوبه که یه مرد تو خونه باشه ♪
‫♪ یه مرد... ♪
‫دیدی؟
‫مثل دوچرخه‌سواریه.
‫سه‌چرخه.
‫خانواده.
‫دوچرخه‌ی بچه‌هاست.
‫بچه‌ها!
‫دستشویی رو اشتباه رفتی.
‫چی؟
‫احتمالاً بهتر از فرشه.
‫فکر می‌کنی کِی زنت بهت ملحق بشه، آقای توث؟
‫اون انباری برای دوتاتون جا نداره.
‫ای کاش می‌دونستم، آدری.
‫بابت شام ممنون.
‫آتیلا عکسای مجله رو نشونم داد.
‫پروژه‌هایی که تو شرکتت انجام دادی.
‫با چیزی که درباره‌ت خونده بودم فرق داری.
‫خودمم با چیزی که فکر می‌کردم باشم ‫فرق دارم.
‫می‌دونی، مطمئنم که می‌تونی یه کار پیدا کنی.
‫یه کار بهتر.
‫تو یه شرکت.
‫اون وقت...
‫باید برای یه نفر دیگه کار کنم.
‫ولی بهتر از خوابیدن تو انباریه.
‫یه جای دیگه برای موندن پیدا کنم.
‫بازم ممنونم... بابت شام.
‫جعبه‌ها رو بیارید. پرت نکنید.
‫اینجا، اینجا، اینجا.
‫یارو پولداره، قطعاً کتابای بیشتری می‌خره.
‫مودب باش.
‫یارو عاشق کتاب خوندنه. ‫می‌تونه شبا برامون قصه بگه.
‫باشه. ‫آروم، آروم. آروم.
‫آروم.
‫زمین رو خش نیندازین.
‫آره، پنل‌های بلند.
‫قفسه‌ها می‌تونن ارتفاع متغیر داشته باشن
‫که جا برای کتابای بزرگ‌تر
‫که مشتری روی زمین گذاشته بود باشه.
‫پس، ۴۵ درجه.
‫سه، دو، یک.
‫عالیه. خیلی قشنگ می‌شه.
‫همینه. خوبه، خوبه.
‫چپ، گوردون، چپ. و ثابت نگه‌ش دار.
‫حالا دقت کن، چپ.
‫یه حرکت ثابت.
‫بیا، یه حرکت ثابت.
‫آروم.
‫آروم، آروم، آروم.
‫زیادی به سقف نزدیک شد!
‫هی، هی، هی، هی!
‫وای، نه!
‫- بهت گفتم بکش! ‫- هر کاری تونستم کردم.
‫حالا باید یه تیکه از ناودون رو هم عوض کنیم.
‫یک، دو، سه.
‫آره.
‫باشه.
‫بذارش... دستت رو بیار...
‫خوبه. خوبه، خوبه.
‫با من برقص. ‫دوباره با من برقص.
‫آتیلا.
‫بیا. بیا.
‫این نسخه‌ی اوله.
‫همه‌شون نسخه‌ی اولن.
‫خیلی احمقی.
‫بس کن. احمق.
‫این چیه دیگه؟
‫این چه وضعشه؟
‫کی به شما اجازه داده بیاین تو خونه‌م
‫و همه ‌چی رو زیر و رو کنین؟
‫- ببخشید. ببخشید، قربان. ‫- شما دیگه کی هستین؟
‫قرار بود همه‌ی اینا سورپرایز باشه.
‫پسرتون هری به ما گفت ‫که شما تا جمعه...
‫بدجورم غافلگیر شدم!
‫مادرم، که زنی بیمار و ضعیفه،
‫الان تو ماشین نشسته
‫و از ترس نمی‌تونه داخل بیاد.
‫متأسفیم که ترسوندیمش.
‫آوردیمش اینجا که استراحت کنه،
‫ولی یه مرد سیاه‌پوست غریبه رو دیدیم ‫که تو ملک‌مون پرسه می‌زد.
‫پسرتون از ما خواست
‫که اتاق مطالعه رو تبدیل به کتابخونه کنیم.
‫کتابخونه؟
‫این اتاق...
‫کاملاً خالی شده!
‫داشتیم همه‌چی رو سر جاش برمی‌گردوندیم.
‫شما همه‌ چی رو به هم ریختین.
‫از کجا می‌دونین جای درستش کجاست؟
‫ما وسایل شما رو با دقت نگه داشتیم،
‫آقای ون بورن.
‫نمی‌دونم چی بهتون بگم.
‫تو کی هستی؟
‫لازلو توث.
‫لاز... لازلو یه معمار مجاز و حرفه‌ایه.
‫بازسازی رو نظارت کرده
‫و من قبلاً با پسرتون کار کردم.
‫یه فروشگاه مبلمان در کنزینگتون دارم.
‫میلر و پسران.
‫آقای ون بورن، می‌تونم فضا رو بهتون نشون بدم؟
‫چراغ‌های کاری زیبایی فضا رو نشون نمی‌دن.
‫مرد سیاه‌پوستتون جلوی دروازه منتظرتونه.
‫پیشنهاد می‌کنم وسایلتون رو جمع کنید و برید.
‫آقای ون بورن
‫ما کارمون اینجا تموم شده.
‫مشکلی نیست. بیا.
‫صبح با پسرم اینو تأیید می‌کنم.
‫مادرم مریضه.
‫باید داخل باشه تا بتونه بخوابه!
‫یعنی مشکلی نیست؟
‫خیلی هم هست، اینجا خونه‌ی منه!
‫لعنت بهتون!
‫بیدار شو.
‫چه راه عجیبی برای شروع روز.
‫چی شده؟
‫هری لی زنگ زد.
‫می‌گه مزدمون رو نمیده.
‫برای... برای مصالح؟
‫میگه ما به ملکشون خسارت زدیم
‫و شانس آوردم که ازم شکایت نمی‌کنه.
‫نمی‌خوای چیزی بگی؟
‫می‌خوای چی کار کنی؟
‫لازلو...
‫آوردمت تو خونه‌م
‫تو کارم، و اینطور ازم تشکر می‌کنی؟
‫مشتری‌هام رو فراری دادی.
‫به زنم نظر داشتی.
‫خودش بهم گفت. ‫البته که گفت.
‫طبیعتاً گفت. ‫انتظار دیگه‌ای داشتی؟
‫خب، من چی فکر می‌کردم؟
‫حتی وقتی بچه بودیم هم ‫دست از پا خطا می‌کردی.
‫گوش کن. ‫این بار به ارژی چیزی نمی‌گم.
‫می‌دونم خیلی سختی کشیدی.
‫به آدری هم همینو گفتم.
‫نمی‌خوام بهت آسیب بزنم.
‫ولی دیگه هم نمی‌تونم کمکت کنم.
‫متوجهی؟
‫ارژبت،
‫می‌تونی به آدرس جدیدم نامه بفرستی...
‫منتظرتم. منتظر و منتظرم.
‫پول لازم داری؟ چی لازم داری؟
‫دوستدارت، لازلو.
‫صبح بخیر، فیلادلفیا.
‫امروز پنج‌شنبه، هفتم نوامبر ۱۹۵۰ـست.
‫این می‌تونه اولین بار از سال ۱۹۳۰ باشه
‫که حزب جمهوریخواه ممکنه ‫کنترل رو به دست بگیره...
‫گوردون.
‫نیروهای آمریکا و سازمان ملل
‫پیشرفت‌های چشمگیری
‫در شبه‌جزیره کُره داشتن...
‫بیدار شو. گوردون.
‫بلند شو.
‫بیدار شو. باید بریم. ‫گذاشتم بیشتر بخوابی، حالا وقتشه پاشی.
‫گوردون.
‫آقای لازلو رفته؟ ‫باید باهاش صحبت کنم.
‫صبر کن.
‫سلام.
‫لازلو؟
‫برای جراحتمه.
‫خواهر الیزابت سراغت رو می‌گرفت.
‫الان میام.
‫یه لطفی کن و تا وقتی تایم کاری شروع نشده، ‫صبر کن.
‫چی کارت داشت؟
‫ازم خواست همکاری کنم.
‫مثلاً چی؟ ‫می‌خوان کمکشون کنی؟
‫الانم کمکشون می‌کنم.
‫می‌خواست یکشنبه‌ها تو مراسم شرکت کنم
‫و کمک‌های مالی جمع کنم.
‫چی بهش گفتی؟
‫گفتم فکرامو بکنم.
‫منصفانه به نظر می‌رسه، نه؟
‫میرم یه جای دیگه.
‫چرا از اون جایی که میری،
‫یه جا برای موندن درخواست نمی‌کنی؟
‫نمی‌ذارم مردم کشورم منو مثل یه گدا ببینن.
‫هرگز.
‫♪ گل رز باید تو نور آفتاب و بارون باشه ♪
‫♪ وگرنه زیباییش شکوفا نمی‌شه ♪
‫♪ هر کسی برای خودش ♪
‫♪ و تو برای من ♪
‫♪ هر کسی برای خودش ♪
‫♪ و تو برای من ♪
‫♪ یه آهنگ چه ارزشی داره ♪
‫♪ اگه کلماتش جایی نداشته باشن؟ ♪
‫♪ و یه رویا باید برای دونفر باشه ♪
‫♪ تنها بودن فایده‌ای نداره ♪
‫♪ هر کسی برای خودش ♪
‫♪ و تو برای من ♪
‫♪ اگه آتیشی قراره روشن بمونه ♪
‫♪ باید نوری هم باشه ♪
‫♪ برای باز کردن هر دری، یه کلید لازمه ♪
‫یه عوضی اومده که باهات کار داره.
‫لازلو توث، خودتی؟
‫مدتیه دنبالت می‌گردم.
‫تعجبی نداره که پیدات نکردم، ‫ریش گذاشتی.
‫چطور می‌تونم کمکتون کنم، آقا؟
‫می‌خوام ببرمت ناهار.
‫دو ساعت دیگه استراحت داریم.
‫رئیست رو نشونم بده. ‫بذار یه کم روشنش کنم.
‫اینو دیدی؟
‫مطمئن باش همه دیدن.
‫صفحه ۶۶ رو ببین.
‫کجا درس خوندی؟
‫باوهاوس در دسائو.
‫باوهاوس؟ چقدر فوق‌العاده.
‫نوشته‌ی زیر عکس رو بخون.
‫[میلیاردری در میان معماری سبک مدرنش]
‫خب، نظرت چیه؟
‫[عکسی از آقای ون بورن ‫در کتابخانه مدرن و چشم‌نواز خانگی‌اش]
‫خوبه.
‫معلومه که خوبه.
‫چرا وقتی اون روز سرتون داد زدم
‫از خودت دفاع نکردی؟
‫با اون پسرعموی آمریکاییت تماس گرفتم...
‫- آتیلا. ‫- آره، درسته.
‫اول، عذرخواهی کردم، ‫بعد کلی تحسینش کردم.
‫ولی اون، خیلی محترمانه منو به تو ارجاع داد.
‫و من از اون موقع تا حالا تحقیق کردم.
‫اینا مال توئه، درسته؟
‫بله.
‫همه‌شون؟
‫بله.
‫ببخشید. ناراحتت کردم؟
‫نه.
‫اصلاً.
‫نمی‌دونستم این عکس‌ها هنوز وجود دارن.
‫چه برسه به اینکه مهم باشن.
‫می‌تونم اینا رو نگه دارم؟
‫البته که می‌تونی.
‫خیلی هنری هستن.
‫از نزدیک قشنگ‌ترن.
‫می‌تونستی یه کم بیشتر ‫درباره‌ی گذشته‌ات توضیح بدی.
‫تو...
‫تو به خودت کمکی نکردی اونجا.
‫وسط اون همه داد و بیداد ‫سخت بود چیزی بگم.
‫آره.
‫آره، من... شرمنده‌ام.
‫واقعاً هستم.
‫مثل یه احمق رفتار کردم.
‫مادرم...
‫مادرم مُردنی بود.
‫توجیه نمی‌کنم ولی ‫همون آخر هفته تو خونه از دنیا رفت.
‫تسلیت میگم ‫که مادرتون رو از دست دادین.
‫بگو ببینم چرا یه معمار خارجی برجسته
‫اینجا تو فیلادلفیا ذغالسنگ بیل می‌زنه؟
‫خب، مشغول ساخت و ساز
‫یه سالن بولینگ هم هستم.
‫ولی...
‫رایش خودم و همکارام رو
‫به‌خاطر نوع کارمون رد کرد.
‫چون از نظرشون کارمون ژزمنی نبود.
‫قصد بی‌ادبی ندارم،
‫ولی فقط برای یه قهوه وقت دارم.
‫واسه چیزی که دیدی آماده نبودی.
‫قابل‌درکه.
‫خوشحالم که قدر کارم رو می‌دونی.
‫صرفاً قدرش رو نمی‌دونم، آقای توث. ‫براش احترام قائلم.
‫از غافلگیر شدن بدم میاد.
‫پسر کله‌پوکم باید بهتر می‌دونست.
‫ولی گوش کن واسه شادی یا ماتم گرفتن نیومدم.
‫اومدم دستمزدت رو بدم.
‫درست و غلطش رو نمی‌دونم ‫ولی پیشنهاد من نبود
‫که پول تو و همکارت رو ندیم.
‫بعدش فهمیدم نداده.
‫به یه ناوودن خسارت زدیم ‫که قصد داشتیم عوض کنیم،
‫ولی سوءتفاهم پیش اومد.
‫فراموشش کن. پول رو بگیر.
‫ممنون.
‫اگه جات بودم می‌ذاشتمش تو لباس زیرم،
‫یا تو کفشم.
‫می‌خوام تو روز بیای ببینیش.
‫دیدم.
‫می‌خوام بیای و ازش لذت ببری.
‫- باشه. ‫- عالیه.
‫اگه زیاد سرت شلوغ نیست ‫می‌تونم یکشنبه صبح
‫یه ماشین بفرستم دنبالت.
‫نه.
‫بیا. آدرست رو برام بنویس.
‫گفت‌وگومون هم قانع‌کننده بود،
‫هم ذهنم رو درگیر کرد.
‫خدافظ.
‫خوشحال شدم.
‫هی، هی، زیاد تکون نخور.
‫چند دقیقه طول می‌کشه.
‫یه لحظه. اینو بگیر.
‫آره، داخله.
‫همه رفتن. وقتشه بری. تعطیل کردیم.
‫هل نده! می‌دونم اونجاست.
‫کسی اونجا نیست.
‫دوستم ولم نمی‌کنه بره! خواهش می‌کنم.
‫کسی اونجا نیست! وقتشه بری.
‫- نه! نه. ‫- بستیم.
‫حالا برو خونه.
‫ببین، دوستم اونجاست، لطفاً!
‫- وای! دماغم! ‫- گفتم برو خونه‌ت.
‫هی، جناب، فیلم تموم شد. ‫نمی‌تونی اینجا بخوابی.
‫تقاضای زیادی برای مشتقات تریاک،
‫مواد مخدر است...
‫که در پزشکی
‫برای تسکین درد و داروی خواب آوراستفاده می‌شوند.
‫اگه بدون نظارت مصرف شوند
‫ممکن است خطرناک شده ‫و موجب وابستگی شوند.
‫پس از ایجاد عادت، فرد معتاد...
‫چیه؟ چیه؟
‫باید به هر قیمتی تأمین مداوم داشته باشد.
‫مواد مخدر وارداتی قانونی ‫برای او در دسترس نیست.
‫بایست به سراغ منابع غیرقانونی برود.
‫بیا.
‫دنبالم بیا.
‫گربه‌ی خوب. بیا.
‫- فقط بیا. ‫- ببخشید، آقای توث.
‫خانواده‌ی ون بورن منو فرستادن دنبالتون.
‫روی صندلی کنارت، ‫یه کت رسمی اتوکشیده شده هست.
‫اومدی!
‫ستاره‌ی مجلس.
‫چه بلایی سر خودت آوردی؟
‫از روی یه تیر افتادم و...
‫- همه گرسنه‌ان. ‫- هری، همدیگه رو یادتون هست؟
‫آره، یادمه. ‫عصر بخیر.
‫بابا، از آشپزخونه می‌پرسن ‫اگه ممکنه بریم سر میز بشینیم.
‫و اینم خواهر دوقلوی هری، مگی.
‫سلام، آقای توث. ‫ما عاشق کتابخونه شدیم.
‫ممنون.
‫خب، بریم سر میز.
‫خودش تعریف نمی‌کنه، ولی
‫کارای آقای توث تو
‫بیشتر بخش‌های اروپا شناخته‌شده است.
‫اگه اهلش باشید، ‫مجله‌های معماری زیادی
‫درباره‌ش نوشتن.
‫تمرکزت روی چی بوده؟
‫تئاتر، کنیسه‌ها، مرمت بنایی‌ها.
‫پروژه‌های زیادی داشتم ‫ولی بعضیاشون خاص بودن.
‫متأهلی، آقای توث؟
‫آره.
‫هنوز تو اروپا زندگی می‌کنه.
‫چرا؟
‫از هم جدا شدیم.
‫به زور.
‫اهل کجایی، اگه اشکالی نداره بپرسم؟
‫لهجت رو نمی‌تونم تشخیص بدم.
‫شهر بوداپست.
‫تو جنگ ویران شد. ‫خیلی وحشتناک بود.
‫جنگ چطور بود؟
‫اینجا داستانایی می‌شنویم ‫که مو به تن آدم سیخ می‌کنه.
‫نمی‌دونم ‫از کجا شروع کنم، خانم هافمن.
‫قصد داری برگردی اروپا، آقای توث؟
‫ولی زنم داره تلاش می‌کنه بیاد پیشم.
‫ولی شرایط سخته.
‫خب، با رفتن روزولت،
‫باید راحت‌تر بشه.
‫رفته ولی همه هنوز وحشت دارن
‫که آدمایی مثل من ‫برای امنیت کشورشون تهدید باشن.
‫وقتی می‌گی «آدمایی مثل تو»، ‫منظورت یهودیاست؟
‫ما یهودی‌ایم.
‫میشل یهودی شد.
‫همین‌طور ارژبث من.
‫تعهد و تلاش زیادی می‌خواست،
‫ولی...
‫خیلی از آدما ارزشش رو درک نکردن.
‫حیف که نازی‌ها هم همین‌طور.
‫ولی نه، فقط یهودی‌ها نه.
‫مهاجرها.
‫خوش‌شانس بودم که تونستم از برمرهیون خارج بشم.
‫دستور ترومن باعث شد ‫گروه من بتونه جابه‌جا بشه.
‫بقیه اینقدر خوش‌شانس نبودن.
‫خیلی دردناک به نظر می‌رسه، لازلو.
‫واقعاً متأسفیم.
‫مایکل هم دوستمه، هم وکیلم. ‫به همین ترتیب.
‫مایکل، این پروسه رو ‫میشه سریع‌تر پیش برد؟
‫متأسفانه به این سادگی نیست.
‫زنم نمی‌تونه خواهرزاده‌م رو تنها بذاره، ‫چون...
‫کوچیکه، مادر نداره و خیلی مریضه.
‫فقط همین دوتان؟
‫خوشحال می‌شم از طرفت پیگیری کنم.
‫می‌دونی که یه چیزی هست ‫به اسم قانون مهاجران آواره،
‫که تازه اجرایی شده؟
‫طبق این قانون، ‫حدود ۲۰۰ هزار مهاجر اروپایی
‫می‌تونن اقامت دائم بگیرن.
‫می‌تونی جزئیاتش رو تو روزنامه بخونی.
‫موسسه حقوقی مایکل نماینده‌ی ‫دفتر معاون رئیس‌جمهوره.
‫رئیس‌جمهور؟
‫ایالات متحده.
‫تبریک می‌گم.
‫دوشنبه بیا دفترمون تو فیلادلفیا.
‫به این شماره زنگ بزن، ‫دستیارم هماهنگ می‌کنه.
‫بهت میگه چه مدارکی لازمه بیاری.
‫ممنونم.
‫خواهش می‌کنم.
‫بریم تو کتابخونه قهوه بخوریم، آره؟
‫ممنون.
‫یه زمانی متأهل بودم.
‫دو تا بچه‌ی قشنگ بهم داد.
‫با این حال، مادرم، مارگارت و دوقلوها
‫همه‌ی وقتم رو می‌خواستن.
‫هر دقیقه از وقت کمی که داشتم.
‫رابطه‌ی همسر سابقم و مارگارت ‫به مرور سخت شد.
‫پس از هم جدا شدیم.
‫دوستانه.
‫مارگارت دست تنها منو تو راچستر بزرگ کرد.
‫فقط خودمون دوتا بودیم.
‫خانواده‌ش به خاطر داشتن ‫فرزند نامشروع طردش کرده بودن.
‫تنها خانواده‌ی واقعیم بود،
‫به ‌جز دوقلوها که بعداً به زندگیم اضافه شدن.
‫بذار بهت بگم، ‫یه کم قبل از مرگشون،
‫پدر و مادر مادرم،
‫نمی‌دونم اصلاً بشه بهشون گفت ‫پدربزرگ و مادربزرگم یا نه،
‫بعد از اینکه درباره‌ی ‫موفقیت ظاهری شرکت اولم یه مقاله خوندن،
‫با من و مارگارت تماس گرفتن.
‫واقعیت اینه که
‫اون موقع اوضاع خوب نبود،
‫و داشتیم تعطیل می‌کردیم،
‫ولی هنوز کسی خبر نداشت.
‫فکر کنم از برخوردهای قبلیمون فهمیدی ‫که من رکم،
‫نه آدمیم که اغراق کنه ‫یا زیادی احساساتی باشه.
‫ولی مادرم...
‫در برابر مهربونی‌شون بی‌دفاع بود.
‫می‌گفت شاید مریض یا مُردنی و
‫احتمالاً پول لازم دارن.
‫دوست نداشتم مارگارت که همیشه منطقی بود
‫اینقدر ساده فکر کنه.
‫با این حال، قبول کردم که ببینمشون،
‫هم برای اینکه مارگارت راضی بشه،
‫هم برای اینکه بفهمم اصلاً کی هستن.
‫می‌دونی، واقعاً هوشمندانه طراحی شده.
‫اینکه فضا آدم رو در بر می‌گیره، ‫زاویه‌ی دید اجباری.
‫آره، دقیقاً.
‫منو یاد یه داستان کوتاه میندازه که یه بار خوندم.
‫راجب یه کتابخونه‌ی بی‌انتهاست.
‫الان رو چیزی کار می‌کنی، آقای توث؟
‫سالن بولینگ.
‫ببخشید، وسط یه داستان بودم
‫که برای دوستمون تعریف می‌کردم.
‫خیلی معذرت می‌خوام. ببخشید.
‫پس قبول کردی ببینیشون؟
‫یه کم با هم تلفنی حرف زدیم
‫و من پیشنهاد دادم که
‫تو آپارتمان ساده‌شون
‫تو شهر مجاور باهاشون ملاقات کنم.
‫خنده‌ام گرفت که ‫این همه سال اینقدر بهمون نزدیک بودن.
‫تو مسیر رفت،
‫وقت داشتم فکر کنم.
‫و بالاخره
‫به یه مبلغی رسیدم ‫که می‌تونستم بهشون پیشنهاد بدم،
‫چون چه دوست داشتم چه نه،
‫تنها اقوام زنده‌ی ما بودن.
‫استقبال گرمی ازم کردن،
‫پس سریع گفتم که یه چک ‫به مبلغ ۲۵ هزار دلار
‫براشون نوشتم.
‫وقتی چک رو دادم دستشون،
‫به نظر آروم شدن، ‫ولی شاید یه کم از مبلغ ناامید شدن.
‫بانزاکت بودن و ازم تشکر کردن.
‫من خیلی معذب بودم.
‫ولی قبل از اینکه برم، ‫یه سؤال ازشون پرسیدم.
‫با این همه پول می‌خواید چیکار کنید؟
‫درباره‌ی معجزه و این جور چیزا گفتن.
‫واسه یه لحظه انگار همه‌ی مشکلاتشون
‫قابل‌حل به نظر می‌رسید.
‫فکر می‌کردن که دیگه اوضاع درست شده،
‫و من چه نوه‌ی مهربون و بافکری هستم.
‫ولی وقتی داشتم می‌رفتم،
‫حتی به انتهای حیاطشون نرسیده بودم
‫که دوتایی دویدن دنبالم و فریاد زدن،
‫«هریسون، امضا یادت رفت.»
‫شهامت به خرج دادم که رک باشم،
‫و مثل آدم بزرگا باهاشون حرف بزنم.
‫گفتم یادم نرفته،
‫ولی به خاطر جوابشون،
‫دلیلی ندیدم که امضا کنم.
‫خیلی شوکه شدن.
‫یه لحظه فکر کردم همون‌ جا
‫از شدت شوک سکته می‌کنن.
‫ولی فقط زدن زیر گریه ‫و مثل گداها به هم ریختن.
‫خیلی بدتر از اون چیزی بود ‫که فکرشو می‌کردم.
‫پس به یه شرط
‫که دیگه مارگارت رو اذیت نکنن،
‫یه چک جداگانه‌ی ‫۵۰۰ دلاری براشون نوشتم و امضا کردم.
‫اینقدر مادرم رو دوست داشتم، آقای توث.
‫برای همدیگه فداکاری می‌کردیم.
‫بعد از اون همه بی‌محبتی که بهتون کردن،
‫آخه چه انتظاری داشتن؟
‫دقیقاً، نظر منم همینه.
‫بگو ببینم،
‫چرا معماری؟
‫امتحانه؟
‫نه، نیست.
‫هیچ چیزی خودبه‌خود قابل توضیح نیست.
‫تعریف بهتری از مکعب
‫جز همون ساختارش وجو داره؟
‫زمان جنگ بود.
‫با این حال، ‫تا جایی که من اطلاع دارم،
‫خیلی از مکان‌هایی که روی ‫پروژه‌هاشون کار کردم باقی موندن.
‫هنوز هم تو شهر سر جاشون هستن.
‫وقتی که خاطرات وحشتناک
‫اتفاقات اروپا دیگه باعث شرمندگی‌مون نشه،
‫فکر می‌کنم که این بناها ‫به محرکی سیاسی تبدیل بشن،
‫و باعث خیزش‌هایی بشن که اغلب
‫در چرخه‌های هویت مردمی رخ میدن.
‫از همین حالا می‌تونم ‫یه جریان از خشم و ترس جمعی رو پیش‌بینی کنم.
‫یه رودخونه‌ی بی‌پایان ‫از این احساسات آزادانه جاری می‌شه.
‫ولی ساختمونای من طوری ساخته شدن ‫که در برابر فرسایش
‫مثل سواحل دانوب مقاومت کنن.
‫چه پاسخ شاعرانه‌ای.
‫حتماً استاد محبوبی بودی.
‫قبلاً هم گفتم، ‫ولی صحبت‌هامون واقعاً برام
‫از نظر فکری الهام‌بخشه.
‫منم باهات موافقم.
‫همگی، لطفاً.
‫لیوانای برندی‌تون رو بردارید و بیاید بیرون.
‫یه سورپرایز عالی دارم.
‫هریسون، داری کجا می‌بریمون؟
‫یخبندونه.
‫تو با کفش پاشنه بلند امتحان کن، مایکل!
‫فقط یه کم دیگه، بیاید.
‫تحمل کنید، نزدیکیم.
‫یه لحظه صبر کنید، ‫دیگه چیزی نمونده.
‫خیلی‌خب،
‫همون‌طور که خیلیاتون می‌دونید،
‫سال گذشته یه کم سخت گذشت
‫برای من، مگی و هری.
‫بابا، اینجا خیلی سرده. ‫بریم داخل؟
‫مگی، لطفاً ساکت باش.
‫همه‌تون رو امشب آوردم اینجا، ‫توی این سرما،
‫نه برای اینکه گذشته رو مرور کنم،
‫بلکه برای اینکه با هم به آینده نگاه کنیم.
‫همون‌طور که می‌دونید، ‫اون طرف تپه دویلستاون ـه.
‫و اینجا می‌خوایم یه مرکز اجتماعی
‫به نام مارگارت لی ون بورن بسازیم.
‫هریسون، واقعاً فوق‌العاده‌ست.
‫این مکان قراره اونقدر مقدس باشه
‫که شاید روحش هم اینجا حضور داشته باشه.
‫محلی برای جمع شدن، تأمل کردن، یاد گرفتن.
‫و آقای توث، ‫می‌خوام تو اینجا رو بسازی.
‫یه چیز بی‌حد و مرز، یه چیز جدید.
‫می‌بینم که متعجب شدی، خوشحالم.
‫فکر کردم شاید از قبل حدس زده باشی.
‫نه، نه.
‫ببین،
‫اتفاقی نیست که سرنوشت ما رو درست
‫شب قبل از مرگ مادرم کنار هم قرار داد.
‫من نشونه‌ها رو خوب می‌فهمم.
‫جناب، من دقیقاً نمی‌دونم این پروژه شامل چی می‌شه.
‫در مورد جزئیاتش تو خونه صحبت می‌کنیم،
‫ولی به خوبی جبران می‌شه.
‫و همچنین... ‫یه جای مخصوص اینجا تو ملکم
‫برای زندگی و کارت در نظر می‌گیریم.
‫فکر می‌کنم که اقامت اینجا
‫بهت فرصت و فضای کافی میده
‫که درست و حسابی بهش فکر کنی.
‫و اگه خانوادت برسن،
‫اینجا برای اونا هم جا هست.
‫نظرت چیه؟
‫خب، من...
‫می‌خوام یه طرح بکشم و بعد بهتون ارائه بدم.
‫می‌خوای پروژه رو بِبَری؟
‫باشه، انجامش بده.
‫هوا سرده، بریم داخل.
‫بیاید.
‫ببخشید.
‫ببخشید، ببخشید.
‫یه راننده منو اینجا آورد، اسمش یادم نمیاد.
‫- ببخشید. ‫- نه، باید برگردم. من...
‫ممکنه یکی بره اون آقایی رو ‫که بعدازظهر منو رسوند
‫پیدا کنه و خبرش کنه؟
‫یه لحظه لطفاً.
‫آقای توث، متأسفم که معطل شدی.
‫هریسون رفته بخوابه، شب بخیر گفت.
‫می‌تونی کمکم کنی راننده رو پیدا کنم؟
‫ببین، بابت نمایش‌های پدرم واقعاً متأسفم.
‫حتماً غافلگیرت کرده.
‫اشکالی نداره.
‫معمولاً این تصمیمات رو
‫بدون مشورت با بقیه‌مون می‌گیره.
‫من هیچ‌کدوم از حرفاشو جدی نگرفتم.
‫ولی باید می‌گرفتی.
‫باید جدی بگیری، ببین...
‫پدرم می‌خواد که استخدامت کنیم.
‫عجب.
‫عه.
‫من هیچ امکاناتی اینجا ندارم.
‫واسه همین پدرم از من خواسته
‫که رو کارت نظارت کنم و کمکت کنم.
‫هیچ ذهنیتی درباره محدوده پروژه ندارم.
‫وقتی تونستم اصل حرفای پدرم رو ‫خلاصه کنم،
‫سعی می‌کنم یه تحلیل اقتصادی ازش دربیارم.
‫امشب مهمونای زیادی داریم،
‫واسه همین به خودم اجازه دادم ‫که تو مهمون‌خونه
‫براتون جا درست کنن.
‫صبح می‌تونیم وسایلتون رو براتون بیاریم.
‫آقای توث؟
‫یه لحظه.
‫قربان؟
‫زنگ زدید، قربان؟
‫آه، بله، لازلو، بیا تو. ‫یه ایده به ذهنم رسیده.
‫یه طرح‌هایی کشیدم.
‫و رو یه چیزی کار می‌کردم
‫که شاید اینجا هم بشه ازش استفاده کرد، ‫اگه بخواید ببینید.
‫یک لحظه، چشمام تار شده. بشین.
‫ببخشید که این شکلی‌ام،
‫انگار یه عالمه نجار تو پیشونیم دارن کار می‌کنن
‫و یه صدای زنگ وحشتناک تو گوشمه.
‫باید تحملم کنی.
‫می‌تونم بعداً برگردم.
‫هیس! قبل از اینکه فراموشش کنم. ‫خواب‌ سریع از یاد میره.
‫بله، می‌دونم.
‫دویلستاون قشنگه،
‫ولی یه شهر فرهنگی نیست، می‌دونی؟
‫- بله. ‫- ولی می‌تونه باشه.
‫اگه یه سالن نمایش باشه،
‫می‌تونیم جشنواره تئاتر برگزار کنیم.
‫بله.
‫و تو فصل‌های دیگه،
‫دانش‌آموزای محل می‌تونن ازش استفاده کنن.
‫بله.
‫نظرت درباره یه سالن ورزشی چیه؟
‫وقتی نوجوون بودم کشتی کار می‌کردم.
‫یادمه مادرم همیشه همراهم می‌اومد
‫مسابقات شهرهای همجوار.
‫شاید یه استخر؟
‫من شنا بلد نیستم.
‫و شاید هم هزینه‌ش زیاد باشه؟
‫در مورد پول باهام حرف نزن.
‫پنسیلوانیا بیشتر از هر ایالت دیگری
‫منازل شخصی دارد.
‫ایالتی با تعداد بیشتری از شهرها ‫و شهرک‌های کوچک
‫و جمعیتی که بیش از هر ایالت دیگری ‫در این مناطق سکونت دارند،
‫در کنار برخی از بزرگ‌ترین ‫شهرهای دنیا.
‫همه اینا حاکی از اینست ‫که پنسیلوانیا به‌راستی سرزمین انتخابه
‫برای خانواده‌هایی که دنبال مکان خوب
‫برای زندگی و کار هستند،
‫و از آرامش و فراوانی اوقات فراغت
‫در کنار اشتغال پایدار و نزدیک بهره‌مند شوند.
‫در مورد پول باهاش حرف نزن.
‫با دوستامون تو دفتر شهردار باکس کانتی صحبت کردم،
‫اونا حاضرن کمک کنن که ‫برای پروژه‌مون بودجه محلی
‫و ایالتی بگیریم،
‫به شرط اینکه ما یه بخش خاص
‫و مهم از این مرکز رو
‫به مراسمات مسیحی اختصاص بدیم.
‫آخه این یه مرکز اجتماعی برای همه مردمه.
‫چی می‌خوان؟ نمازخونه؟
‫به نظرم انتظار چیزی بیشتر از اینو دارن،
‫یه چیز مشخص‌تر و معنادارتر ‫که برای تأمین بودجه‌شون قانع‌کننده باشه.
‫البته این، و طبیعتاً تأیید کلی‌شون
‫رو طرح نهایی.
‫ببخشید، یه سالن نمایش، ‫یه سالن ورزشی، یه کتابخونه.
‫پدر بیشتر بهش میگه
‫اتاق مطالعه برای عموم.
‫یه کتابخونه و یه نمازخونه؟
‫هری، این یعنی چهار تا پروژه.
‫چهارتا، نه یکی.
‫خیلی جاه‌طلبانه‌ست.
‫و فکر می‌کردم خوشت بیاد.
‫با پیمانکار همیشگیمون، ‫لزلی وودرو تماس گرفتم.
‫بار اول با لزلی
‫به عنوان یکی از افسرای مهندسی کشتی کار کردیم،
‫ولی از اون موقع تا حالا چند تا پروژه مهم
‫ساختمونی رو برامون مدیریت کرده، ‫از جمله همین دفاتر.
‫پدرم مبلغی حدود ۸۵۰ هزار دلار ‫برای پروژه کنار گذاشته،
‫که به نظرم کاملاً منطقیه،
‫اگه نگیم بیش از حد زیاده.
‫اگه لزلی موافقت به همکاری کنه،
‫بلافاصله بهش می‌سپارم ‫که بودجه کارو برامون آماده کنه.
‫حالا، این بودجه ۸۵۰ هزار دلاری
‫هم شامل دستمزد تو می‌شه و هم لزلی.
‫ما قبلاً هماهنگی‌های لازم رو انجام دادیم
‫تا مجوز کارت رو تو پنسیلوانیا بگیریم.
‫خب، هری، وقتشه زمین رو بکَنیم.
‫ارژبت، با یه وکیل آمریکایی با نفوذ آشنا شدم
‫که می‌گه می‌تونه به تو و زوفیا ‫در مورد شرایطتون کمک کنه.
‫جایی هست که بشه یه عکس
‫از تو و زوفیا در کنار هم پیدا کرد؟
‫هر چیزی که اونو بهت مرتبط کنه؟
‫با چندتا از همکارام تماس گرفتم
‫که گاهی تو مهمونیامون شرکت می‌کردن.
‫منتظر جوابشون هستم.
‫به هر کی که به ذهنت می‌رسه، ‫نامه بده و توضیح بده چقدر ضروریه
‫چیزی برات بفرسته که اونو به تو ‫و تو رو به من ربط میده
‫می‌تونه کمک بزرگی برای آقای هافمن باشه.
‫۵۰۴، ۵۰۵، ۵۰۶،
‫۵۰۷، ۵۰۸.
‫به لیست از مدارک و ‫اطلاعاتی که دفترش خواسته رو آماده کردم.
‫لطفا تا جایی که میشه این مدارک رو پر کن
‫و اصلش رو برام بفرست.
‫شاید بخت بهم رو کرده باشه.
‫یه سری وقایع غیرمنتظره پیش اومد و
‫یه فرصت وسوسه‌انگیز بهم پیشنهاد شده، ‫فرصت دوم.
‫سه، چهار...
‫پنج، شش، هفت.
‫الان حتی بیشتر از قبل احساس می‌کنم نزدیکتم.
‫عشقت، لازلو.
‫صاف، صاف، صاف. بالاتر، بالاتر.
‫یکم بالاتر. خوبه. آره، آره، عالیه.
‫مساحت کل ۲۶۸۴ متر مربعه
‫که شامل یه سیستم تقطیر بزرگ ‫برای جمع‌آوری آب باران
‫زیر سطح زمینه.
‫اون شکاف‌های باریکی که اینجا و اینجا می‌بینید،
‫نورگیرهایی هستن که در عین حال ‫به‌عنوان مرزبندی‌هایی برای فضاهای مجزا
‫در دو طرف تالار ورودی نیز عمل می‌کنن.
‫این فضاها چندمنظوره و قابل تغییر هستن.
‫ظرفیت هر طرف ۵۰۰ نفره.
‫سیستم‌های سفارشی برای نشستن و نگهداری
‫امکان استفاده از فضا به ‌عنوان سالن کنفرانس، ‫سالن ورزشی و آمفی‌تئاتر رو فراهم می‌کنن.
‫این اتاق‌های با اندازه استاندارد از بتن پیش‌ساخته هستن.
‫نمازخانه‌ای که تو قلب ساختمونه،
‫با یه محراب از جنس سنگ مرمر ‫از کوه‌های کارارا
‫تضاد چشمگیری ایجاد می‌کنه.
‫برو کنار.
‫این فضای مرکزی خواهد بود.
‫هری، نظرت درباره سالن ورزشی که
‫این گوشه قرار گرفته چیه؟
‫مطمئن نیستم.
‫به نظرم مثل یه پادگانه.
‫خب، شاید چون هیچ‌وقت سربازی نرفتی، هری.
‫به نظرم یه غافلگیری عالیه. ‫ادامه بده.
‫بذار نشون بدم.
‫وقتی خورشید از شرق به غرب حرکت می‌کنه،
‫تیرهای چوبی که در پایه برج‌ها قرار دارن،
‫نور رو به سمت محراب هدایت می‌کنن ‫و شکل یه صلیب رو ایجاد می‌کنن،
‫وقتی که نور روشون بیفته.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫چقدر شگفت‌انگیزه.
‫مگی، میشه قهوه بیاری؟
‫به نظرم خیلی زیباست، آقای توث.
‫ممنونم.
‫ارتفاع این سازه‌ها چقدره؟
‫شش، هفت متر هم هست؟
‫و درست متوجه شدم؟
‫بیش از ۷۴ هزار متر مربع مساحت؟
‫خب، اگه بتونیم هزینه این مصالح رو تأمین کنیم. ‫آقای ون بورن.
‫سنگ مرمر سیلاکوا از شهرستان تالادیگا ارسال میشه،
‫و ممکنه بشه تأمینش کرد
‫اگه بتونم پارتی کنم.
‫با کمال احترام، تأمین هزینه مصالح؟
‫آقا، بتن هم مقاومه هم ارزون.
‫بتن؟ خیلی جذاب نیست.
‫شاید بشه در مورد مصالح یه حد وسط پیدا کرد.
‫خب، خوشبختانه تصمیم‌گیری درباره
‫زیبایی‌شناسی این ساختمان به عهده شما نیست، ‫آقای وودرو.
‫و مرمر سیلاکوا سفیده، درست مثل یه صفحه کاغذ.
‫اینی که دارم آبی و خاکستریه ‫با رگه‌های نرم‌تر.
‫من ایتالیایی رو ترجیح می‌دم. مناسب‌تره.
‫خب، باید یه تحقیقی بکنم ولی
‫یه اوستاکار رو می‌شناسم.
‫یه سنگ‌تراش ایتالیایی که قبلاً باهاش کار کردم.
‫یه نکته دیگه، قبل از اینکه یادم بره. اسمش.
‫می‌خوام مطمئن بشم که دیده بشه.
‫آقا، واقعاً این چیزیه که تصور می‌کردید؟
‫چیزی رو از قلم انداختم؟
‫وقتی هری تماس گرفت،
‫این رو به عنوان یه پروژه شخصی توصیف کرد.
‫اگه قراره همچین مقیاسی رو
‫انتخاب کنیم،
‫باید زمان‌بندی رو خیلی تغییر بدیم.
‫ترجیح می‌دم با ۱۸ درصد زنده باشم
‫تا اینکه با نرخ بهره بالا بمیرم، لزلی.
‫ما از بودجه تعیین‌شده تجاوز نمی‌کنیم.
‫مادربزرگت عاشق مرمر بود.
‫خیالت راحت.
‫هری، وضعیت کار
‫با دفتر شهردار چطوره؟
‫- منتظر خبر ما هستن. ‫- خوبه.
‫باید کارشون رو سریع‌تر کنیم.
‫- عالیه. ‫- ممنون.
‫لعنتی.
‫صبح ‌بخیر، لزلی.
‫نگو که تازه بیدار شدی.
‫دو دقیقه دیگه آماده‌ام.
‫سه دقیقه وقت داری، ‫البته اگه برای یه دوش گرفتن استفاده کنی.
‫سه دقیقه.
‫بیرون منتظرتم.
‫روز بزرگیه.
‫روز بزرگیه. بیدار شو.
‫شهردار که تا ابد وقت نداره، لزلی.
‫نگران نباش، هری.
‫پدرت هم به ما ملحق می‌شه؟
‫نه، متأسفانه برای کار رفته خارج از کشور.
‫سلام رسوند.
‫این پروژه براش خیلی مهمه.
‫اولویت اولمونه.
‫گفت اگه بشه فردا بهتون زنگ بزنه
‫تا همه چیز رو باهاتون مرور کنه.
‫البته هر وقت که براتون مناسبه.
‫بله، حتماً.
‫سیلویا تو دفترم
‫می‌تونه برای هر ساعتی ‫فردا بعدازظهر هماهنگ کنه.
‫ببخشید.
‫خب، این... یه کم متفاوته.
‫خیلی مدرنه.
‫- بله. ‫- خب باشه.
‫برامون توضیح بده که تو ذهنت چی داری.
‫فقط فاز ساخت و سازش
‫بیشتر از ۸۰ تا شغل محلی ایجاد می‌کنه.
‫نجار، نقاش، حدود 150 تا بعد از اتمام،
‫که در اون نقطه تأسیسات باید
‫به طور دائمی پرسنل داشته باشه.
‫کی به سوال‌های توی جعبه جواب میدی؟
‫صحیح.
‫همچنین مایلم به
‫برخی نگرانی‌ها و نظرات مکتوب
‫که به صورت ناشناس قبل از ‫بحث امشب به ما ارائه شده، جواب بدم.
‫سوالاتی درباره بررسی ‫پیشینه شخصی من،
‫اصالت و گرایش ایدئولوژیک من.
‫من به عنوان یه آدم خارجی
‫و یه تازه وارد به دویلزتاون،
‫جامعه‌ای رو میبینم که نیازمنده.
‫و این تنها گرایش مربوطه هست.
‫آقای ون بورن،
‫یه حامی سخاوتمند و پروتستانِ معتقد،
‫و من یه جایی رو خواهیم ساخت
‫که شما مشتاقانه در اون جمع بشید
‫و برای عبادت الهام بگیرید.
‫مطمئن باشید
‫که ما به سنت‌های دویلزتاون ‫احترام خواهیم گذاشت.
‫مرکز مارگارت لی ون بورن
‫برای آفرینش و فعالیت، ‫تجلی اونا خواهد بود.
‫نشانه‌ای که نه تنها اعلام می‌کنه "من جدیدم،"
‫بلکه میگه من بخشی از کل جدید هستم."
‫لطفاً، اون... اونو بده. ‫اسمش چی بود؟
‫نه، چراغ قوه.
‫صحیح.
‫اینجا فضای داخلی کلیسا رو داریم.
‫مناسب ۱۱۹ نفر هست.
‫موقع طلوع آفتاب.
‫موقع غروب آفتاب.
‫- موقع ظهر. ‫- اوه، چه هوشمندانه.
‫یکی از اساسی‌ترین کالاها
‫در دنیای امروز،
‫و شروع خوبی در یه شهر کوچیک
‫که بین تپه‌های سبز پنسیلوانیا
‫- آرام گرفته، داشت. ‫- لازلو!
‫از زمان دریافت نامه‌ات، چند ماه طول کشید
‫تا اقلامی که آقای هافمن ‫درخواست کرده بود رو جور کنم.
‫- فولاد. ‫- اولش دست و پامو گم کرده بودم،
‫اما یهو به ذهنم اومد با همسایه بالایی‌مون ‫در بودا، خانم هوروات تماس بگیرم!
‫شاید هیچ عاملی
‫به اندازه فولاد پنسیلوانیا در پیشرفت
‫و توسعه آمریکا اهمیت نداشته.
‫اون تونست چندتا عکس خانوادگی ‫در اختیارم بذاره
‫که به وضوح عکس‌های تو، ‫من و زوفیا
‫همراه مادرش در روز عروسیمون ‫رو نشون میده.
‫فولاد.
‫اون بیچاره این مدت فکر میکرد ما مردیم،
‫به خاطر همین اونارو به عنوان یادبود ‫رو طاقچه شومینه‌اش نگه داشته بود.
‫فولاد برای ساختمون‌های بزرگ.
‫فولاد برای پل‌ها. ‫فولاد برای ماشین‌ها.
‫زوفیا اون موقع فقط ‫نه سالش بوده،
‫اما چهره و حالتش صورتش ‫غیرقابل اشتباهه.
‫فولاد برای قطارها و ریل‌ها.
‫همه رو گذاشتم، به جز یکی،
‫فولاد برای هواپیماها.
‫به خاطر اینکه ممکنه این نامه ‫به دستت نرسه.
‫اونو نزدیک سینه‌ام نگه میدارم،
‫درخت خانوادگیمون چسبیده به قلبم.
‫فولاد برای توپ‌های جنگی
‫و ماشین‌آلات صلح.
‫لازلو،
‫این یعنی ممکنه به زودی دوباره همدیگه رو ببینیم؟
‫فولاد.
‫با عشق، ارژبت.
‫- راست یا چپ؟ ‫- سمت چپ.
‫ممکنه از کنارمون رد شده باشن؟
‫همکارم توی نیویورک گفت که سوار شدن.
‫اونا اونجا نیستن؟
‫نه، اونا نیستن.
‫زوفیا؟
‫زوفیا. اونه... اون خودشه.
‫زوفیا!
‫چه اتفاقی افتاده؟
‫ببخشید که بهت نگفتم.
‫چه اتفاقی افتاده؟
‫ممکنه دائمی نباشه.
‫چه اتفاقی افتاده؟ کسی بهت آسیب زده؟
‫پوکی استخونه بخاطر قحطی.
‫موهامو رنگ میکنم. میدونم زشته.
‫آتیلا کجاست؟
‫نمی‌خواستم اگه به هر دلیلی تاخیر داشتید
‫ناامید بشه.
‫زوفیا، عزیزم.
‫زوفیا.
‫به آمریکا خوش اومدی.
‫خیلی خوشحالم
‫که بالاخره با شما آشنا میشم.
‫یه دوره‌ای بود که
‫فکر می‌کردیم درمورد شما ‫از خودش درآورده.
‫دیدار با افراد مهم زندگی
‫هنرمندان بزرگ و متفکران شگفت‌آور نیست؟
‫ممنون که از لازلو مراقبت کردید.
‫به عنوان افراد دارای امتیاز ویژه،
‫من همیشه معتقد بودم ‫وظیفه ماست
‫که استعدادهای تعیین‌کننده ‫دوران خودمون رو پرورش بدیم.
‫من، البته، فاقد هرگونه استعدادی هستم.
‫حقیقتش اینه که من...
‫من به شدت به افرادی ‫مثل اون حسادت می‌کنم.
‫نباید اینطوری باشه، آقای ون بورن.
‫به نظر میرسه برای خودتون ‫خیلی خوب عمل کردید.
‫پدر داره دنبال تعریف می‌گرده.
‫لوسش نکنید.
‫- اینجا خیلی قشنگه. ‫- اینطور نیست؟
‫ارژبت...
‫ببخشید، تلفظم درسته؟
‫خوبه، خوبه.
‫اگه ترجیح میدید، می‌تونید الیزابت صدام کنید.
‫و انگلیسی شما تحسین برانگیزه.
‫ممنون. من تو انگلیس دانشگاه رفتم.
‫اوه. کجا؟
‫آکسفورد. برای تحصیل در رشته زبان انگلیسی.
‫و برای ارتباطات به کشورم برگشتم.
‫و باهاش کاری هم انجام دادید؟
‫بله. من برای یه روزنامه مشهور ملی
‫توی کشورم، مجیار نمزت نویسندگی کردم.
‫هوم. یه روزنامه‌نگار. هوم!
‫- فرهنگی؟ ‫- امور خارجه.
‫خب، شاید بتونید به شوهرتون کمک کنید
‫که کمتر شبیه کسی باشه که انگار برای دستمزد ‫واسه مردم واکس میزنه.
‫مگه چیزی راجع به من بهشون نگفتی؟
‫لازلو، چند وقته اینجایی؟ چهار، پنج سال؟
‫دیگه هیچ بهانه‌ای نداری.
‫متاسفم. یه کم زیاده‌روی کردم.
‫میشه لطفاً اون رو پس بدی؟
‫یه پنی صرفه‌جویی شد.
‫سوفیا، درسته؟
‫زوفیا.
‫اون انگلیسی بلده؟
‫- بله. ‫- بله.
‫بله. خیلی خوب میفهمه.
‫زن پشت مرد.
‫لازلو؟ میشه یه لحظه حرف بزنیم؟
‫بله، قربان؟
‫به توصیه لزلی،
‫نقشه‌های شما رو به ‫یه معمار دیگه نشون دادیم.
‫چی؟ کی؟
‫کسی که قبلاً باهاش
‫توی یه فروشگاه بزرگ مرکز شهر کار می‌کردم.
‫اینا تغییرات جزئی هستن.
‫جاهایی که فکر می‌کردن ‫میشه یه پنی صرفه‌جویی کرد.
‫لازلو؟
‫- لزلی یه حرومزاده‌ست. ‫- آره، هست.
‫بخاطر همینه که بهش پول میدیم.
‫خانم‌ها، خوشحالم قدم رنجه فرمودین.
‫بابت اسباب بازی‌ها متاسفم.
‫من تو رو یه دختر کوچولو یادم میومد.
‫به مادرت نگاه کن.
‫خواهرم زیبا بود، مگه نه؟
‫حتی وقتی که مریض بود،
‫خیلی زیبا بود.
‫ناراحتی؟
‫از دست من ناراحتی ‫که درباره وضعیتم بهت نگفتم؟
‫اگه میخوای با من دعوا راه بندازی،
‫بهتره انگلیسیم رو هم تقویت کنم.
‫این حرفو نزن. انگلیسیت خیلی هم خوبه.
‫شوخی غیر خلاقانه‌ای
‫درمورد واکس زدن کفش گفت.
‫فردا، تو رو پیش یه نفر می‌برم.
‫یه متخصص.
‫از دستم عصبانی نباش.
‫دیگه نمی‌خوای با من باشی؟
‫این چرندیات رو تموم کن.
‫فکر می‌کنی پیرتر به نظر می‌رسم؟
‫ما پیرتر شدیم.
‫نمی‌تونی یه حرف خوب ‫بهم بزنی؟
‫دوستت دارم، احمق.
‫میتونی بهم دست بزنی.
‫نمی‌خوام
‫نمی‌خوام بهت آسیب جسمی بزنم.
‫این کارو نمی‌کنی.
‫خواب دیدم.
‫هر شب، خواب می‌دیدم ‫که با تو هستم.
‫می‌دونم چیکار کردی، لاسلو.
‫و اشکالی نداره.
‫داری راجع به چی حرف می‌زنی؟
‫می‌دونم.
‫- نمی‌تونم انجامش بدم. ‫- من همه‌چیو می‌دونم.
‫الان نمی‌خوام اینکارو بکنم.
‫میبینی.
‫مریض شدم.
‫خیلی مریض.
‫به سختی نفس می‌کشیدم.
‫مشتاق بودن با تو بودم و ‫این منو مریض کرد.
‫نزدیک بود بمیرم.
‫بین زندگی و مرگ،
‫شروع به خیال‌پردازی ‫راجع به تو کردم.
‫اما فهمیدم
‫اونا اصلاً خیال‌پردازی نبودن، بلکه مکاشفه بودن.
‫من با تو بودم.
‫تمام مدت... من با تو بودم.
‫لازلوی من، می‌دونم چیکار کردی.
‫حسود نیستم
‫چون تمام مدت با تو بودم.
‫همه‌چیزایی که ‫برات اتفاق افتاده رو می‌دونم.
‫و الان من اینجا هستم،
‫و هیچوقت تنهات نمی‌ذارم.
‫خدای من!
‫عشق من...
‫عشق من، دیگه نمی‌تونم تحملش کنم!
‫- دیگه نمی‌تونم تحمل کنم. ‫- می‌تونی.
‫می‌تونی.
‫یه زندگی جدید داریم.
‫یه زبان جدید.
‫دوباره از اول شروع می‌کنیم.
‫ببخشید. ببخشید.
‫مگی لی یکم رنگ مو ‫بهم قرض داد.
‫عالیه، عزیزم.
‫لازلو، اونجایی؟
‫بله، عشقم.
‫مدل خیلی قشنگه، عزیزم.
‫خیلی قشنگ.
‫ممنون.
‫ما بعد از ظهر میریم شهر
‫تا آتیلا رو ببینیم.
‫دوست داری بیای؟
‫بعد از ظهر یه کاری دارم.
‫نمی‌تونم.
‫دلم براش تنگ شده.
‫همینکه صداشو میشنوم که تو اتاق دیگه ‫داره این‌ور اون‌ور میره...
‫فوق‌العاده‌ست.
‫شاید بهتره باشه
‫دنبال کلاس‌های زبان برای ‫بعد از ظهر باشیم.
‫می‌تونی خودت با اتوبوس بری شهر.
‫مطمئنم که اونجا آخرین ‫جاییه که دوست داری باشی،
‫اما برات خوبه،
‫و من میتونم مربی یا هر کسی ‫که اونجاست رو
‫در مورد وضعیتت توجیه کنم.
‫گوش دادن به وراجی‌های من فقط ‫تا یه حدی کمکت می‌کنه.
‫خانم‌ها کجا دارید میرید؟
‫داریم میریم شهر.
‫کدوم شهر؟ چند تا ‫شهر نزدیکمون هست.
‫فیلادلفیا. برای دیدن خانواده.
‫آها، همون پسر عموی آمریکایی، البته.
‫- پس همون شهر، درسته؟ ‫- بله، بله، همون شهر.
‫آها. ما هم میریم اونجا. ‫خب، اینجا واینستید.
‫بذارید شما و زن داییتون رو برسونیم.
‫ممنون.
‫من یه دوست توی نیویورک دارم، یه روزنامه‌نگار.
‫همیشه دنبال استعدادهای تازه میگرده.
‫شما رو معرفی کنم؟
‫خیلی لطف دارید، آقای ون بورن.
‫یعنی من باید بیرون از نیویورک کار کنم؟
‫خب، شاید اولش.
‫اما هنوز که کار رو نگرفتید،
‫پس عجله نکنیم.
‫البته که نه.
‫قصد جسارت نداشتم.
‫نه، نه.
‫به هرحال،
‫شما همیشه می‌تونید اوایل ‫با من به اونجا رفت‌وآمد کنید.
‫من دوشنبه تا جمعه اونجا هستم.
‫بله، اینجوری خوبه.
‫البته باید با لازلو صحبت کنم.
‫می‌تونم بهتون اطمینان بدم، ‫وقتی ساخت و ساز شروع بشه،
‫دستاش حسابی بند میشه.
‫و به علاوه، من
‫از نشون دادن منهتن به دوستام لذت میبرم.
‫مطمئناً تو راهی که می‌اومدید ‫چیز زیادی ازش ندیدید.
‫ایستگاه پِن استیشن ‫خیلی خوب بود.
‫خیلی خوبه.
‫حیف که این روزها پر از ولگرداییه
‫که برای زنا و بچه‌ها مزاحمت ایجاد ‫و دستاشونو دراز می‌کنن.
‫اونا صف می‌کشن و از دیوارا بیرون میان
‫انگار بخشی جدایی‌ناپذیر از فونداسیون خودشه
‫مثل یه نقاشی دیواری تسخیر شده.
‫شاید برای همینه که ‫اونجا احساس راحتی کردم.
‫منم قبلاً یه بی‌خانمان بودم،
‫که از کارهای اساتید هلندی هم لذت میبره.
‫«لذت‌های دنیوی».
‫فهمیدید چیو میگم.
‫خیلی باهوشید.
‫اما "بخشی از فونداسیون..."
‫نقاشی دیواری جنبه تزئینی داره.
‫هیچ ربطی به فونداسیون نداره.
‫قبول دارم.
‫اشتیاق معماری رو ‫از کجا پیدا کردید؟
‫اوه، ما قبلاً هم ساختمون ساختیم،
‫اما نمیشه بهشون هنری گفت.
‫نمی‌دونم. شاید چون انبارم پر بوده.
‫ببخشید؟
‫من کتاب، پروانه و این چیزا جمع می‌کنم،
‫اما مهمتر از همه، ‫مادیرا پرتغالی.
‫هر شب بعد از شام ‫مقداری ازش می‌خورم.
‫حساب کردم، اگه قرار باشه یه بطری
‫هفت روز هفته برای ‫۳۰ سال آینده باز کنم،
‫حداکثر امید به زندگیم،
‫بیشتر از ۱۰٬۰۰۰ بطری، ‫در مجموع، لازم ندارم.
‫پس وقتی انبار پر شد،
‫وقتش بود که یه مسیر ‫جدید رو شروع کنم.
‫بیرون از انبار و به سمت آسمان.
‫اگه قرار باشه هر روز یه بطری ‫مادیرا بنوشید،
‫فکر نکنم ۳۰ سال دوام بیارید.
‫همیشه همنشین خوبی دارم.
‫این کمک میکنه.
‫می‌خوام صادق باشم و ‫می‌خوام تو هم صادق باشی،
‫بعد که ازدواج کردیم...
‫هرچی بخوای. ‫خیلی ممنونم.
‫آره، ممنونم. آره.
‫بعدا بهت زنگ می‌زنم.
‫چطور جرات می‌کنی؟
‫چطور جرات می‌کنم چی؟
‫از پشت بهم خنجر میزنی!
‫یه جلسه با یه طراح کوفتی دیگه داشتی!
‫جیمز تی سیمپسون دیگه کیه؟ اون کیه؟
‫می‌خوای اخراجم کنن؟
‫من بهش نگفتم با کسی قرار بذاره. ‫معلومه که نگفتم.
‫فکر می‌کنی دلم می‌خواد با تویی کار کنم ‫که دو سال کوفتی آینده رو
‫ازم متنفر باشه؟
‫ببین، جیم سیمپسون آدم باهوشیه.
‫اصلاً نمیخواد دخالت کنه.
‫من این تغییرات رو تایید نمی‌کنم.
‫خب، متاسفانه دست تو نیست.
‫قالب‌ها از قبل تموم شدن.
‫ما اون سفارش رو ‫قبل‌تر از یه ماه پیش دادیم.
‫چی؟
‫این اولین باره که در موردش می‌شنوی؟
‫لعنتی!
‫هیچکی اینجا هیچی رو به من نمیگه!
‫هریسون گفت که ‫در موردش باهات صحبت می‌کنه.
‫متاسفم که اینجوری فهمیدی، واقعاً متاسفم.
‫ایناها. دوباره مال من شد.
‫اون سه متر از بالا کم میکنه،
‫من به پایین اضافه می‌کنم.
‫بفرما.
‫از پس این همه هزینه برنمیایم.
‫من همین الانش هم ‫از بودجه این فصل بیشتر خرج کردم.
‫هر چقدر لازم داری از ‫حق‌الزحمه من بردار، لزلی.
‫بیخیال، مگه چه فرقی بین
‫بین ۱۲ متر و ۱۵ متر هست؟
‫سقف‌ها که هنوز به اندازه کافی بلند هستن.
‫تاییدشو بگیر!
‫خب، ما هفته بعد یه بازدید داریم
‫و جیم هم قراره اونجا باشه.
‫به حرفاش گوش بده!
‫می‌تونی نظرت رو به ‫هریسون و هری لی بگی.
‫قسم می‌خورم دهنم رو باز نکنم.
‫حرف مفت نزن و تاییدش کن، لزلی!
‫برای کف‌های کنسولی،
‫ما می خوایم از تیرهای تی شکل وارونه استفاده کنیم
‫که توی دال‌های بتنی ‫این پایین فرو رفته باشن.
‫این هم به عنوان سقف ‫فضای بالا عمل می‌کنه
‫و مقاومت در برابر ‫فشار رو هم فراهم می‌کنه.
‫خب، الان تو کدوم راهرو هستیم؟
‫ما اینجا زیر زمینیم.
‫یه جور گذرگاهه بین واحد اصلی
‫و سه واحد ماژولار متوسط
‫به سمت جنوب و جنوب شرقی.
‫متاسفم، ولی من نمی‌بینم ‫هیچ کدوم از اینا نشون بده
‫که برش‌های پیشنهادی من رو در نظر گرفتین.
‫من سه متر از ارتفاع این کوفتی‌ها کم کردم
‫و حالا ما ۱۰ متر زیر زمینیم.
‫شما ۴۰۰ متر تونل اضافه کردین!
‫ما کل قطر سیستم تونل رو
‫- با استفاده از روش تمام مقطع حفاری می‌کنیم. ‫- چی؟
‫برای اینکه یه چیزی ‫اون تو وجود داشته باشه
‫که مردم مشغول بشن.
‫و برای اینکه این یه ‫ساختمون باشه، نه چهار تا!
‫برای هماهنگیش.
‫خودتون گفتین، آقای ون بورن،
‫انتظار داشتین که یه ساختمون باشه.
‫خب، حالا هست.
‫متاسفم، ولی ما تا وقتی که تو چشم ما نگاه نکنی
‫و نگی که کجای کار می‌خوای سازش کنی
‫دوباره برنمی‌گردیم داخل.
‫جیم، لطفا، دوباره بهمون بگو
‫که چی ساختی.
‫بگو.
‫بهت میگم چی ساختم.
‫من یه مرکز خرید ‫تو نیو هوپ ساختم،
‫یه هتل تو استمفورد، ‫کنتیکت...
‫خب، جیم، بذار به همه یادآوری کنم
‫که لازلو پیشنهاد داده شخصاً ‫این هزینه‌ها رو جبران کنه.
‫نه، متاسفم، ولی شما از من ‫خواستین بیام اینجا
‫تا بهتون بگم که به ‫چه چیزی نیاز نداریم.
‫خیلی ساده،
‫تنها چیزی که بهش ‫نیاز نداریم این یاروئه.
‫جیم.
‫متاسفم، ولی کل این جریان عجیبه.
‫- شما همه باید ببینید... ‫- خب ببین.
‫به نظرم اگه شما دوتا ‫یکمی وقت بذارین
‫تا همدیگه رو بیشتر بشناسین،
‫به توافق می‌رسین.
‫جیم! به حرفم گوش کن.
‫بیا. به حرفم گوش کن.
‫بیا. بیا اینجا.
‫دارم گوش میدم.
‫هر چی که
‫زشته
‫بیرحمانه‌ست
‫احمقانه‌ست
‫اما مهم‌تر از همه، زشته.
‫همه‌اش... تقصیر توئه.
‫- جیم! کافیه! ‫- می‌خوای تحریکم کنی؟
‫فکر می‌کنم وقتشه بری خونه.
‫ممنون از راهنماییت.
‫متاسفم.
‫منو زد.
‫بهت اعتماد دارم.
‫بهت اعتماد دارم، خب؟
‫به جز اون یه مورد ‫فکر کنم خوب پیش رفت.
‫- خیلی خوب. ‫- متاسفم.
‫- خیلی هم خوب بود. ‫- متاسفم، من...
‫- هرچند اون یه احمقه. ‫- بریم.
‫- من میرم خونه. ‫- باشه.
‫هریسون، از این یارو مطمئنی؟
‫ببین، می‌دونم جیم ‫کنترلش رو از دست داد،
‫ولی حرفای خوبیم زد، مگه نه؟
‫ببین، دفتر من داره
‫در مورد نقشه‌های اینجا ‫به صورت روزانه،
‫کم و بیش، شکایت جمع می‌کنه.
‫جیم پروتستانه. ‫به مردم آرامش خاطر میده.
‫مردم نگرانن که ممکنه ‫به تپه آسیب بزنه.
‫یه کاری می‌کنیم. یه مراسم ‫کوچیک برای جامعه محلی اینجا می‌گیریم.
‫اونا رو با خودمون همسو کنیم.
‫و نگران نباش، ‫جیم سر کارش می‌مونه.
‫خب، جیم خبر داره؟ ‫فکر کنم خیال می‌کنه اخراج شده.
‫می‌گم لزلی فردا بهش زنگ بزنه.
‫و می‌تونه از دور مشاوره بده.
‫اینطوری برای روحیه مردم بهتره.
‫شهردار کینی!
‫از همه شما متشکرم که اومدید.
‫دخترها، بیاید تو این عکس. ‫اینجا.
‫بهت افتخار میکنم. ‫امشب با من عشق بازی کن.
‫خیلی خب.
‫خیلی خب. همه آماده‌اید؟
‫بله. احساس خوش‌شانسی می‌کنم.
‫با شمارش سه.
‫سه، دو، یک!
‫این یه گریدر موتوریه. ‫ما قبلاً با اسب انجامش می‌دادیم.
‫یه سطح صاف درست می‌کنه ‫تا روش بتن بریزیم.
‫اسب‌های زیادی لازم بود
‫تا کاری که این وسیله می‌تونه ‫انجام بده رو بکنن، ویلیام.
‫اگه بخوای، صبح،
‫می‌تونیم اگه کنجکاوی ببریمت اون پایین.
‫نظرت چیه تو یکی از ‫همون ماشینا بذاریمت؟
‫حتماً.
‫روز بزرگیه، آقای توث.
‫بله. بله، هست.
‫ما رو ببخشید، آقایون.
‫لزلی تو جلسه هفته پیشمون با جیم گفت
‫که می‌خوای حق‌الزحمه‌ات رو
‫دوباره به پروژه برگردونی.
‫یه کم بی‌مسئولانه به نظر میاد، نه؟
‫البته با توجه به وضعیتت.
‫اصلاً تا آخر قراردادت دووم میاره؟
‫یه جوری درستش می‌کنم.
‫در موردش با همسرت صحبت کردی؟
‫اون حمایت می‌کنه.
‫هر جور میلته. من بودم این کار رو نمی‌کردم.
‫می‌دونم لزلی قطعاً این کار رو نمی‌کرد.
‫نمی‌خواستم فکر کنی
‫داری یه جور سنت‌شکنی می‌کنی.
‫من از هیچکدوم‌تون ‫هیچ انتظاری ندارم.
‫چطوریاست؟
‫شرکت برای پرداختی‌ها ‫به خودش حق‌الزحمه پرداخت می‌کنه؟
‫فکر نمی‌کنی واسه وقت و انرژی‌ای که ‫برای این پروژه صرف می‌کنم
‫مستحق دریافت دستمزد باشم؟
‫ممکنه یه پیشنهادی بدم؟
‫ممکنه.
‫برادرزاده‌ات باعث شده ‫چندتا از مهمون‌هامون
‫خیلی معذب بشن.
‫شاید بهتره یه کم باهاش صحبت کنی.
‫در مورد چی؟
‫منظورم رو بد برداشت نکن،
‫اون خیلی خوشگله، می‌دونم.
‫هرچقدر هم که همه‌مون آرزو ‫داریم یه پرنده کوچولو داشته باشیم
‫که دهنش رو بسته نگه‌داره،
‫یه جور تظاهر بی‌ادبانه برداشت میشه.
‫و من سعی کردم ارتباط برقرار کنم، ‫صحبت کنم.
‫به جایی نمی‌رسه.
‫اوه، پس کل خونواده اینجوریه.
‫می‌خوام با هم دوست باشیم.
‫عالیه.
‫این دوستانه نیست، هری.
‫نگفتم دلم می‌خواد کیرم رو توش فرو کنم.
‫بیخیال.
‫مست کردم.
‫یه چرت لازم دارم.
‫لازلو؟
‫ما تو رو تحمل می‌کنیم.
‫«سه خدمتکار تو یه وان.»
‫فکر می‌کنی کیا اونجا بودن؟
‫قصاب، نانوا، شمعدان ساز.
‫انرژی‌بخشه، مگه نه؟
‫نه، نه.
‫می‌خوای قدم بزنیم؟
‫قسم می‌خورم.
‫دقیقاً شبیه اون نقاشی معروف بودن.
‫می‌دونی کدوم.
‫اوه، بس کن دیگه!
‫بابا مدام از خدمتکار عذرخواهی می‌کرد.
‫برای اینکه بهتر متوجه بشید... شوهرش
‫یکی از مهم‌ترین مشتری‌های خصوصی
‫شرکت سازنده‌ی ون بورن بود.
‫بابا سعی کرد توضیح بده
‫که چی باعث شده بود ‫اون شب دیر برسیم،
‫اونم وقتی زنه داشت
‫چیزی رو که به نظر می‌رسید ‫یه ترافل خوشمزه باشه، درست می‌کرد.
‫- وحشتناک بود؟ ‫- آره.
‫شوخی نمی‌کنم، پای میوه و پی گاو.
‫نه!
‫بابا عاشق شیرینیه.
‫نمی‌دونستم چطوری ‫جلو همه بهش بگم.
‫- خیلی گرسنه بودم. ‫- یه گاز به این بزرگی زد.
‫خیلی گرسنه بودم!
‫مثل یه گربه خونگی شروع کرد به عق زدن.
‫و تنها چیزی که تونست ‫برای توضیح بگه این بود...
‫"عزیزم، من آلرژی دارم."
‫"من آلرژی دارم."
‫که اون بنده خدا جواب داد
‫"خدای من، به چی آلرژی دارین؟"
‫بابا گفت، "به اون."
‫"به هر چی که اون هست، آلرژی دارم."
‫وای بابا.
‫بریم.
‫لطفاً صندلی رو بیارید.
‫زوفیا.
‫حالت خوبه؟
‫روز خوبی بود.
‫قطعاً همینطوره.
‫حیف که یه کم باد بلند شده.
‫ارژی. وقتشه که بریم.
‫برای شام خونه‌ی ما نمیای؟
‫ما فردا صبح کارمونو زود شروع می‌کنیم.
‫ممنون برای مراسم.
‫- اون اصلاً استراحت می‌کنه؟ ‫- اصلا!
‫خداحافظ، آقای ون بورن.
‫خیلی خب، خداحافظتون.
‫چه عجله‌ایه؟
‫تو خونه حرف می‌زنیم.
‫لازلو، میشه یواش‌تر بری؟
‫میشه یواش‌تر بری؟
‫من دارم باقی مونده ‫حق‌الزحمه‌م رو
‫واسه هزینه‌های پیش‌بینی نشده از دست میدم.
‫اوه، پس پسرش همش داشت اینو می‌گفت.
‫بله. اون خیلی مارمولکه.
‫به اون نزدیک نشو، زوفیا.
‫خیلی خب، چی سر ما میاد؟
‫- یه جوری درستش می‌کنم. ‫- یه جوری درستش می‌کنیم.
‫فکر کنم بتونیم با ‫حقوق من سر کنیم.
‫حقوق تو؟
‫آقای ون بورن برام یه مصاحبه کاری
‫تو نیویورک سیتی ترتیب داد.
‫مطمئنم همین که منو ببینن،
‫نمی‌تونن در برابر من مقاومت کنن.
‫ممنون برای شام، خانم توث.
‫گفتم بهتره یه جشن کوچیک خودمونی
‫برای قدردانی از زحمتتون بگیریم.
‫شما دو نفر خیلی پیشرفت کردین.
‫زحمت من نبود.
‫ولی لازلو یه چیز دیگه گفت.
‫اون میگه بدون تو از پسش برنمیومد.
‫خب گوردون، تو خونه خانوم داری؟
‫آگوستا سال ۱۹۴۳ فوت کرد.
‫مریض بود و از بین این همه بیماری
‫از عفونت دندون مرد.
‫خیلی متاسفم که اینو می‌شنوم.
‫تسلیت میگم.
‫اون خوش به حالشه.
‫اون موقع خیلی بچه بود و یادش نمیاد.
‫و من دو سال آریزونا بودم
‫تا اینکه همه‌مون رو به ناپل ایتالیا فرستادن.
‫لشکر ۹۲ پیاده نظام.
‫اون همه مدت اجازه ‫ندادن برگردم خونه، حتی یه بار.
‫خواهر آگوستا ازش ‫مراقبت می‌کرد تا اینکه برگشتم.
‫اینکه می‌دونستم اون منتظرمه، ‫منو زنده نگه داشت،
‫خداروشکر، منو سالم و زنده نگه داشت.
‫مادر زوفیا فوت شده.
‫از دست دادن مادر، ‫یه عزای غیرقابل درکه.
‫از دست دادن مادرِ خونی
‫مثل از دست دادن فونداسیونیه ‫که روش ایستادیم.
‫شاید ذهن فقدانش رو ‫درک نکنه ولی... ولی قلب درک می‌کنه.
‫من اونو یادمه.
‫به خاطر اینه که من ‫خیلی چیزا در موردش بهت گفتم.
‫تو خیلی کوچیک بودی.
‫نه، من آگوستا رو یادمه.
‫فقط می‌خواستم برات آسون‌ترش کنم.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫فقط دارم بهت نگاه می‌کنم.
‫نظرت چیه؟
‫عجیبه، حتی برای تو.
‫نظرت اینه؟
‫خیلی از اتاق‌ها کوچیکن،
‫در حالی که سقف‌ها بلندن.
‫بله.
‫وقتی توش باشی، باید رو به بالا نگاه کنی.
‫خب، ما داریم پول کدوم ‫قسمتش رو میدیم؟
‫ارتفاع سقف.
‫شیشه‌های بالا.
‫خوشم اومد.
‫خیلی خوشحالم که می‌پسندی.
‫سرویس اینجاست؟
‫برای مواقع شلوغ.
‫به خاطر تعطیلات؟
‫جامعه داره بزرگتر میشه.
‫چی؟
‫طوری نیست. طوری نیست. ‫چی شده؟
‫خیلی زیاده.
‫- چی خیلی زیاده؟ ‫- درد. خیلی زیاده.
‫زوفیا رو می‌خوام. ‫داروهای من پیش اونه.
‫زوفیا!
‫زوفیا.
‫خدای من!
‫بگیرش. برو پیشش. برو پیشش.
‫بهش بده.
‫بگیرش.
‫من الان همه رو با خودم آوردم، آره.
‫متوجهم. خب، اگه کار دیگه‌ای هست ‫که از دستمون برمیاد، بگو.
‫بابت این خبر خیلی متاسفیم.
‫این طرف خیلی نگرانیم،
‫پس وقتی خبری شد بهم زنگ بزن.
‫یه بخش بزرگ از بین رفت.
‫دقیقا نمی‌دونست کدوم بخش.
‫و هفت تا واگن باری رو هم با خودش برد.
‫لعنت بهت، لزلی!
‫آخه این آدما رو از کجا پیدا می‌کنی؟
‫شرکت حمل و نقل مال خودمونه، بابا.
‫چی؟
‫ما آدمای خودمون رو به چارلستون فرستادیم.
‫واگن‌های باری هم مال خودمون بودن.
‫با این رفت و آمدهای زیاد، ارزون‌تر در میومد.
‫هریسون، خیلی بیشتر ‫از صد محموله‌ست.
‫تا وقتی مایکل تایید نکنه، دیگه با
‫شرکت باربری حرف نزن.
‫امیدوارم بتونم به زودی ‫جواب‌هایی براتون پیدا کنم، قربان.
‫می‌تونیم ببینیم چی ‫قابل بازیافته؟ چقدر راهه؟
‫این تصادف دو تا ‫متصدی ترمز رو راهی بیمارستان کرد.
‫اونجا واقعاً اوضاع خرابه.
‫محض رضای خدا، براشون گل بفرستید،
‫برای خونواده‌هاشون.
‫صبر کن، نه! ‫اونجوری گناهکار به نظر می‌رسیم.
‫به مایکل زنگ می‌زنم.
‫می‌خواین تو این فاصله من چیکار کنم؟
‫- با چی؟ ‫- خب، با گروه خودمون.
‫مرخصشون کن.
‫- نمی‌تونین قربان، نمی‌تونین... ‫- چرا، می‌تونم!
‫آره. آره، می‌تونم!
‫خیلی خبرساز میشه.
‫من دارم به دوسال کوفتی بعدی
‫از عمرم نگاه می‌کنم.
‫اگه یکی از اونا بمیره چی؟ ‫اگه هردوشون بمیرن چی؟
‫هزینه‌اش رو کی میده؟ ‫تو می‌خوای هزینه‌اش رو بدی؟
‫لازلو،
‫به خاطر شفافیت،
‫قبل از اینکه بیام دنبالت،
‫به آقای ون بورن توصیه کرده بودم
‫- که ضررش رو کم کنه... ‫- خفه شو، لزلی!
‫قربان. قربان، خواهش می‌کنم.
‫التماس نکن! در شان تو نیست!
‫خوشحال میشم
‫تا وقتی جای دیگه‌ای پیدا کنی ‫اینجا بمونی.
‫یه گندکاری دارم که باید جمعش کنم.
‫متاسفم، گوردون.
‫از من معذرت‌خواهی نکن.
‫تا وقتی کار پیدا کنی، بهت پول میدم.
‫مشکلی برام پیش نمیاد.
‫تو یه بچه داری.
‫بهت یه چیزی میدم و ‫تو باید قبولش کنی.
‫گوش کن
‫هیچ...
‫هیچ کوکائینی همراهت داری؟
‫اصلاً. دیگه مصرف نمی‌کنم.
‫خوبه.
‫خوبه. این...
‫خوشحالم که اینو می‌شنوم.
‫لعنتی.
‫لعنتی!
‫لعنت به همه‌شون!
‫بس کن دیگه!
‫بس کن! داری مثل یه بچه رفتار می‌کنی.
‫تموم شد!
‫داری برام یه گندکاری درست می‌کنی ‫که باید جمعش کنم.
‫تموم شد!
‫باید همین الان بری اونجا
‫و دوباره مشتاقش کنی.
‫درگیرش نگه دار.
‫می‌دونی این آدم پولدارا چطورین.
‫برای اون، انگار که
‫انگار داره یه آشپزخونه رو بازسازی می‌کنه.
‫دو نفر تو بیمارستان بستری هستن.
‫اون نمی‌خواد ادامه بده.
‫این تقصیر تو نیست!
‫تموم شد.
‫تموم شد!
‫لعنتی!
‫عصر بخیر، نیویورک،
‫ای‌بی‌سی نیوز تعطیلات خوبی ‫برای شما آرزومنده
‫23 نوامبر 1958، نقطه عطف مهمی رو
‫در مبارزه با شرق رقم زده.
‫امروز صبح، اولین شلیک برد کامل
‫یک موشک بالستیک قاره‌پیما، یا ICBM،
‫توسط ایالات متحده انجام شد.
‫این موشک، AGM-65 ماوریک بود.
‫خیلی خب. ‫بله. یادداشتش می‌کنم.
‫صبح بخیر.
‫دنبال شرکت رودولف هیوود و اسوسیتس می‌گردم.
‫ببخشید آقا، ولی شما ‫دنبال کی می‌گردین؟
‫لازلو توث. اونجا نقشه می‌کشه.
‫ممکنه ازتون بخوام اسمش رو هجی کنید؟
‫- آره، اینه، ل-ا-ز-ل-و ‫- اوه. بله. پیداش کردم.
‫نقشه‌کش‌ها طبقه‌ی بالا هستن.
‫خیلی خب. ممنون خانم.
‫رژه‌ی روز شکرگزاری میسی
‫خیلی نزدیکه،
‫و انتظارها برای این ‫جلوه سالانه داره بیشتر میشه.
‫در جبهه سیاسی، نیویورک...
‫لازلو؟
‫مایکل.
‫ما یه خبرایی داریم.
‫منم همینطور.
‫چه هیجان‌انگیز. ‫چیه، لازلو؟
‫لطفاً اول خودت بگو، زوفیا.
‫ما داریم علیا می‌کنیم.
‫- چی؟ ‫- ما داریم میریم اورشلیم.
‫شنیدم چی گفتی.
‫بینیامین اونجا خانواده داره.
‫برادر بزرگای من با ‫خونواده‌هاشون سال 1950 مهاجرت کردن.
‫شهروند شدن.
‫زندگی اونجا سخته.
‫در موردش فکر کردین؟
‫این وظیفه ماست.
‫در برابر کی؟
‫بازگشت به وطن، آزادی ماست.
‫بیخیال.
‫کجا زندگی می‌کنین؟
‫ها؟
‫کجا کار می‌کنین؟
‫ما میتونیم اولش که رسیدیم ‫پیش خانواده برادرم بمونیم.
‫قصدم این بود که توی مراقبت از ‫بچه کمک کنم.
‫زن داداشمم میتونه کمک کنه.
‫میدونم.
‫من یهودیم. بچه من یهودیه.
‫ما الان باید بریم خونه.
‫اینکه الان اینجا هستیم ‫از یهودی بودنمون کم می‌کنه؟
‫ما یهودی نیستیم؟
‫متوجهم.
‫شاید بنیامین از اول منو نشناخت.
‫میشناسه.
‫متاسفم.
‫نه، من متاسفم.
‫متاسفم.
‫این خبر فوق‌العاده‌ایه.
‫ما از روی خودخواهی بد واکنش نشون دادیم.
‫واسه این بود که
‫ما دلمون براتون تنگ میشه.
‫خب، خوشحال میشیم شما هم بیاین.
‫عزیزم، ما اینجا کار داریم.
‫میتونی تو اسرائیل شغل بهتری داشته باشی.
‫من کارمو دوست دارم.
‫ستون زنان. در شان تو نیست.
‫من برای یه روزنامه مینویسم ‫و بابتش پول میگیرم.
‫چند تا زن همسن من ‫میتونن همین ادعا رو بکنن؟
‫خبر تو چیه، لازلو؟
‫هریسون ازم خواست برگردم.
‫مایکل امروز دفتر اومد.
‫پول بیمه اوکی شد.
‫اونا می‌خوان از کتابخونه بگذرن
‫تا خسارت هزینه‌های قانونی جبران بشه، اما...
‫میخوان پروژه رو کامل کنن.
‫از اون یارو خوشم نمیاد.
‫تو اصلا اونو نمی‌شناختی.
‫اون تو رو به همون سرعتی که ‫به کار گرفت، کنار گذاشت.
‫واسه کار رفته رم.
‫می‌خواد منم بهش ملحق شم
‫تا مرمر برای محراب کلیسا رو تو کارارا انتخاب کنیم.
‫بهت گفتم، برای اون، مثل اینه که یه آشپزخونه درست کنی.
‫عزیزم؟
‫همه دارن منو ترک میکنن.
‫- نه، درست نیست. ‫- نیست؟
‫- نه. ‫- نه، نیست.
‫دایی لازلو فقط برای مدت کوتاهی داره ‫تنهات می‌ذاره.
‫برای چند روز.
‫و من میام دیدنت و تو هم میای دیدن من. ‫ما یه راهی پیدا میکنیم.
‫من میتونم هماهنگی‌ها رو انجام بدم
‫که تو رو دم روزنامه پیاده و سوارت کنن.
‫نه. فقط این سفر نیست.
‫بازم میری دویلزتاون.
‫تنهایی طوریم نمیشه.
‫من هماهنگی‌ها رو انجام میدم.
‫قول بده که اجازه ندی این موضوع ‫تو رو دیوونه کنه.
‫قول میدم.
‫وقت رفتنه! دیرت میشه!
‫بله، بله. بله، یه دقیقه.
‫آقای توث، باید بگم که ‫خیلی به هم ریخته به نظر میرسی.
‫انتظار داشتم الیزابت شما
‫بهتر ازت مراقبت کنه.
‫این سال‌ها سخت بوده.
‫برای همه‌مون.
‫اون عوضی کجاست؟
‫مطمئنم که اون الان... الان میرسه.
‫اون تو کوهستان زندگی میکنه.
‫زمان میبره.
‫به خاطر همینه که من هیچوقت ‫با ایتالیایی‌ها معامله نمیکنم.
‫اونا کولی‌های اروپا هستن.
‫سلام، لازلو، دوست من!
‫اومدش.
‫سلام، اورازیو.
‫بالاخره دیدمت، عزیزم.
‫چه زیبا.
‫- آقای ون بورن. ‫- اورازیو.
‫یه قهوه میخورم و بعدش بریم.
‫سلام.
‫چه بلایی سر دستش اومده؟
‫کارش خطرناکه.
‫تو سرسختی، آقای لازلو، میدونی؟
‫کفش‌های اشتباهی برای ‫این پیاده‌روی کوتاه پوشیدم.
‫اگه دستت رو بگیرم مشکلی نداری؟
‫جایی قدم بذار که من قدم میذارم، ‫طوریت نمیشه.
‫دیگه آدمای زیادی رو از قبل جنگ نمیبینم.
‫البته از دیدن تو تعجب نکردم.
‫یه سری آدما رو می‌دونی که چیزیشون نمیشه.
‫چون تو لج بازی.
‫منم همینطور.
‫من هیچوقت اینجارو ترک نمیکنم.
‫چون تو لج بازی.
‫منم همینطور.
‫من هیچوقت اینجارو ترک نمیکنم.
‫من فقط یه بار تو 20 سال گذشته اینجارو ترک کردم ‫اونم واسه اینکه برم گیولینو، آتزانو،
‫تا جنازه موسولینی رو ‫با دستای خودم بزنم.
‫اونایی که اینجان، همکارام، ‫ما آنارشیستیم.
‫ما بخشی از مقاومت بودیم.
‫هیچکس مثل ما معدن‌ها رو نمیشناسه.
‫ما جنگیدیم و خیلی از
‫اعضای ارتش ملی جمهوری خواه ‫رو دستگیر کردیم.
‫ما اونارو تو این غارها به دام انداختیم.
‫و همین سنگ‌ها رو ‫رو سرشون انداختیم.
‫زیباست، نه؟
‫زیباست.
‫دقیقاً همونطور که توصیف کردی، لازلو.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫کانال کشی اینجا ‫تا یه ماه دیگه تموم میشه.
‫اگه خوشت اومد، میتونیم تعمیرش کنیم ‫و آوریل تحویلت بدیم.
‫خیلی خوشحالم که دوباره می‌بینمت.
‫منم از دیدن تو خوشحالم، دوست قدیمی.
‫یک زندگی پر از تجربه در گذر زمان.
‫و ما هنوز اینجاییم.
‫خوشمون اومد.
‫این جادوئه. ممنونم.
‫لازلو، لازلو،
‫امشب یه مهمونی بزرگ داریم.
‫یادمه چقدر مهمونی رو دوست داری.
‫آره.
‫♪ تو سرنوشت منی ♪
‫♪ تو برای من خیلی سختگیری ♪
‫♪ تو شادی منی... ♪
‫یادمه اینو.
‫هی! بیا، بیا.
‫این دوست قدیمی و عزیزمه.
‫عصر بخیر.
‫♪ تو در تنهایی من سهیم هستی ♪
‫♪ تو برای من بیشتر از زندگی هستی ♪
‫♪ این چیزیه که تو هستی ♪
‫♪ بهشت ♪
‫♪ و فقط بهشت میتونه بگیره ♪
‫♪ عشق تو رو از من ♪
‫♪ احمقم که یه وقت ترکت کنم، عزیزم؟ ♪
‫♪ احمق خواهم بود ♪
‫♪ تو سرنوشت منی ♪
‫♪ تو در رویای من سهیم هستی ♪
‫♪ تو برای من بیشتر از زندگی هستی ♪
‫♪ این چیزیه که تو هستی ♪
‫♪ بهشت ♪
‫♪ و فقط بهشت میتونه بگیره ♪
‫♪ عشق تو رو از من ♪
‫♪ اما یه احمقم اگه یه وقت ترکت کنم، عزیزم ♪
‫♪ احمق خواهم بود ♪
‫آقای توث؟
‫وقتشه که به اقامتگاهمون برگردیم.
‫اورازیو لطف کرد و به ما
‫جایی برای خوابیدن واسه امشب ‫پیشنهاد داد.
‫آقای توث؟
‫با خودت چیکار کردی؟
‫دیدن اینکه چطور
‫آدمای با خودشون رفتار میکنن، شرم آوره.
‫اگر از آزار و اذیت‌هات ناراحتی،
‫پس چرا از خودت
‫چنین هدف آسونی می‌سازی؟
‫اکه مثل یه ولگرد رفتار کنی،
‫از صدقه سر بقیه زندگی کنی
‫یه انگل اجتماعی باشی،
‫چطور میتونی
‫چطور میتونی انتظار نتیجه متفاوتی داشته باشی؟
‫تو... تو پتانسیل زیادی داری.
‫با این حال حرومش می‌کنی.
‫بیرون بریز. بذار بیرون بیاد.
‫بیرون بریز. اشکالی نداره.
‫اشکالی نداره.
‫فکر میکنی کی هستی؟
‫فکر میکنی خاصی؟
‫فکر میکنی تو...
‫از همه کسایی که باهاشون برخورد می‌کنی، سرتری؟
‫اون چون زیبایی؟
‫چون تحصیل کرده‌ای؟
‫تو یه ولگردی.
‫تو یه زن شب‌کاری.
‫تو فقط یه زن شب‌کاری.
‫♪ این چیزیه که تو هستی ♪
‫دیشب خیلی حالت بد بود.
‫اورازیو تو رو تا تختت برد.
‫تا فرودگاه فیومیچینو چهار ساعت با قطار راهه.
‫پس وقت برای استراحت خواهی داشت.
‫امیدوارم معده‌ات تو هواپیما خیلی اذیت نکنه.
‫زوفیای عزیز من! تبریک میگم!
‫خیلی زیباست. ‫عین خودته!
‫ناراحت نشو، ‫اما عمو لازلوت اصرار داشت
‫که چند اسکناس ‫واسه تو و بنیامین بذارم تو نامه.
‫امیدواریم ناراحت نشه،
‫و تبدیل کردن اینا
‫به پول محلی هم زیاد سخت نباشه.
‫اینجا، من خیلی تنهام.
‫شاید تنهاتر از همیشه.
‫عموت دری رو به روم بست.
‫مردی که باهاش ازدواج کردم داخله،
‫اما ترکیب قفل رو ‫نمیتونم رمزگشایی کنم...
‫عموت دیگه به کنیسه نمیره.
‫ترجیح میده وسواس‌گونه
‫توی راهروهای ساختمانش ‫در دویلزتاون پرسه بزنه.
‫اونجا بالاخره، پیشرفت زیادی ‫حاصل شده،
‫اما به نظر نمیرسه بیشتر از
‫روزی که موسسه اولین کلنگ ‫رو زد راضی باشه.
‫حدس میزنم که توی وجودش،
‫فقط خودشو میپرسته.
‫بهم بگو حالت چطوره.
‫واقعاً حالت چطوره.
‫همه عشق و گرمای مارو ‫به هر سه تای شما میفرستیم.
‫ارژبت.
‫این رو میبینی، بالای سرمون؟
‫همون فاصله
‫سه یا شاید چهار اینچی بین دو سطح ‫رو اندازه بگیر،
‫و هر بخش ماژولار رو به ‫همون فاصله از هم قرار بده.
‫خب با فاصله‌ها چیکار کنیم؟
‫ما یه لایه ضخیم شیشه بین پنل‌ها قرار میدیم
‫تا نور از بالا به داخل بیاد.
‫یه کم وقت بهم بده تا بهش فکر کنم
‫و بهت خبر میدم.
‫بیست و دو.
‫- بیست و سه. ‫- اینجا چه خبره؟
‫بیست و چهار.
‫بیست و پنج.
‫بیست و شش.
‫بیست و هفت.
‫بیست و هشت.
‫بیست و نه.
‫سی.
‫- سی و یک. ‫- همین الان تمومش کن!
‫- سی و دو. ‫- بس کن! همین الان تمومش کن!
‫هی تو، اسمت چیه، هان؟
‫احمقی؟ میخوای کلشو رو بکشی پایین؟
‫میخوای همه رو به کشتن بدی؟
‫خودنمایی بچه‌گانه‌ات ‫همه رو به خطر میندازه!
‫صدامو میشنوی؟
‫کله‌ات پوکه؟ مشکل داری؟
‫گوردون، میتونی کاری کنی که ‫سر همه داد نزنه؟
‫حتما.
‫تو به زیرپیمانکار گزارش میدی.
‫بهش میگی که اخراج شدی.
‫- گمشو بیرون! ‫- هی!
‫چت شده لازلو؟
‫تو اون پسره رو لگد زدی.
‫دخالت نکن گوردون.
‫- چت شده؟ ‫- دخالت نکن.
‫دخالت نکن، وگرنه تو هم میتونی با اون بری!
‫یه بار دیگه سرم داد بزنی ‫پشیمون میشی.
‫تو هم! تو هم برو!
‫برو! گمشو از اینجا.
‫گمشو از اینجا.
‫فکر میکنی من دارم باهات بازی میکنم؟
‫بریم. بریم.
‫من تازه رسیده بودم.
‫- آقای توث. ‫- یا خدا.
‫آقای توث، باید درمورد
‫گزارش‌های هزینه ماه می-ژوئن حرف بزنیم.
‫امروز نه، جیمی، امروز نه.
‫نمیشه که هر سری وارد اتاق میشم
‫ازم فرار کنی.
‫این اتاق نیست، جیم.
‫عزیزم، من تو رو به ‫جیم سیمپسون معرفی کردم؟
‫جیم سگ دست‌آموز رئیس
‫و مشاور معماری فوق‌العاده‌ایه!
‫جیم یه هتل تو استمفورد طراحی کرده.
‫لازلو، بسه دیگه.
‫یالا جیمی، حتماً یه پارکومتر پرداخت نشده
‫این دور و برا یه جایی هست، نه؟
‫مراقب باش!
‫چشمات باز باشه!
‫چیه، هان؟
‫رفتاری که با اون پسره کردی ‫غیرضروری بود، همین.
‫امنیت اونا اولویت منه.
‫مسئله حرفی که به اون جوون زدی نیست، ‫مسئله لحنشه.
‫گوردون؟ دهن منو باز نکن.
‫میخوای چند سال دیگه منتظر بمونی
‫تا یه شکایت قانونی دیگه خودش حل بشه؟
‫حالم ازش بهم میخوره.
‫حالم بهم میخوره! میشنوی؟
‫یا اینو تموم میکنم یا ما تمومیم.
‫از طرف خودت حرف بزن. ‫من تموم نشدم.
‫زندگی کردن با تو غیرممکنه.
‫تو درست جلوی چشمای خودم
‫یه حرامزاده خودخواه و پیر شدی.
‫یه چیزی نگو که صبحش پشیمون بشی.
‫میخوای ما رو بکشی؟
‫اگه می‌تونستم از ماشین پیاده میشدم ‫و تمام راه رو تا
‫پیاده می‌رفتم، ای رذل خودپرست!
‫هیچ دلیلی برای اینجا بودن من وجود نداره.
‫من بخاطر تو اومدم. میتونم کار مسخره‌ام رو ‫هر جایی انجام بدم!
‫فکر میکنی من دانشگاه رفتم
‫که راجع به رژ لب بنویسم؟
‫خجالت بکش!
‫ما اومدیم اینجا چون این تنها راه چاره‌مون بود!
‫- آتیلا اینجا بود... ‫- کسی که نمی‌خوای ببینیش.
‫درموردش ازش بپرس! ازش بپرس.
‫بهت گفت منو مثل یه سگ ‫پرت کرد خیابون؟
‫گفت؟
‫زن عوضیش، زن جنده‌اش منو متهم
‫لاس زدن باهاش کرد.
‫- تو هیچوقت اینکارو نمی‌کنی. ‫- من اینکارو نکردم.
‫پس چرا باید همچین حرفی بزنه؟
‫چون اونا نمیخوان ما اینجا باشیم.
‫معلومه که آتیلا میخواد اینجا باشیم.
‫- آتیلا نه. ‫- پس منظورت کیه؟
‫مردم اینجا. اونا نمیخوان ما اینجا باشیم.
‫آدری، زن کاتولیک آتیلا،
‫نمیخواد ما اینجا باشیم!
‫اون نمیخواد ما اینجا باشیم!
‫ما هیچی نیستیم.
‫ما از هیچی هم بدتریم.
‫مرد بیچاره.
‫شوهر بیچاره‌ام.
‫چی...
‫چی ازت گرفتن؟
‫- زوفیا! ‫- هیس.
‫- زوفیا! ‫- اون اینجا نیست، عزیزم.
‫اون اینجا نیست.
‫- زو... ‫- متاسفم که ناراحتت کردم. خواهش میکنم.
‫قرصامو بده به من.
‫خیلی زیاده.
‫درد دارم! دارم به مرگ نزدیک میشم!
‫عزیزم؟
‫فقط یه قرص نصف شده هست.
‫توی کیفت قرص بیشتری داری؟
‫نمیتونم.
‫عزیزم.
‫لطفا این رو بگیر.
‫توی کیفت قرص بیشتری داری؟
‫نه؟
‫خیلی زیاده.
‫چیکار کنم؟
‫درد. خیلی زیاده، لازلو.
‫هیس.
‫عزیزم، یه چیزی پیدا میکنم.
‫عزیزم، تحمل کن. هیس. هیس.
‫این چیزیه که اونا تو کشتی
‫برای صورت شکسته‌ام دادن.
‫این بهت کمک میکنه حالت بهتر بشه.
‫فقط به صدای من گوش کن، عزیزم.
‫همینه. فقط به صدای من گوش کن.
‫به صدای من گوش کن.
‫آفرین.
‫به صدای من گوش کن.
‫آفرین. هیس.
‫به صدای من گوش کن.
‫خوبه، عزیزم.
‫آفرین.
‫خوبه.
‫به صدای من گوش کن، عزیزم.
‫بازم... بازم داری؟
‫دوستت دارم.
‫ادامه بده.
‫آره.
‫دوستت دارم.
‫محکم‌تر.
‫بیشتر.
‫دستشویی.
‫بله، عزیزم.
‫بله.
‫پاشو. بیا عزیزم.
‫آره.
‫زود باش.
‫بیا...
‫خوبی؟
‫من بیرون منتظر می‌مونم.
‫باشه؟ هر وقت به من نیاز داشتی بگو.
‫عزیزم؟
‫تموم کردی؟
‫عزیزم، می‌تونم بیام تو؟
‫عزیزم؟ ارژبت؟
‫کمک. کمکم کن. کمک.
‫من به برانکارد... تخت حمل نیاز دارم!
‫هرچی! هرچی!
‫کمکم کنید. کمک، همسرم داره می‌میره.
‫حالش خوب میشه. ‫طوری نیست. طوری نیست.
‫- همسرم داره می‌میره. ‫- حالش خوب میشه.
‫زود، زود، زود!
‫من زنمو می‌شناسم، داره می‌میره.
‫دیشب خدا رو دیدم.
‫به من اجازه داد که اسمشو صدا کنم.
‫این اولین بار نیست که همو می‌بینیم.
‫لازلو، با من چی کار کردی؟
‫یه تصادف بود.
‫همه‌ اعترافاتی که تو خونه، ‫تو تختخواب کردی رو
‫یادته؟
‫لازم نیست خجالت بکشی، عزیزم.
‫آسیبی که به ما وارد شده
‫فقط جسمی بوده.
‫حق با تو بود.
‫اینجا گندیده‌ست.
‫منظره‌اش، غذایی که می‌خوریم،
‫کل این کشور گندیده‌ست.
‫من میرم اسرائیل
‫تا کنار زوفیا و بچه‌اش باشم.
‫می‌خوام براش مادربزرگ باشم
‫وگرنه نمی‌تونه تجربه‌اش کنه.
‫با من بیا خونه.
‫دنبالت میام.
‫تا لحظه مرگم دنبالت میام.
‫خانم توث.
‫شما ایستادید. دیدنش باعث خوشحالیه.
‫- به کمک احتیاج دارید؟ ‫- نه، ممنونم، راحتم.
‫آقای توث هم اینجان؟
‫نه، متاسفانه فقط من هستم.
‫علت این افتخار چیه؟
‫پدرتون هستن؟
‫بله. داشتیم شام می‌خوردیم.
‫اصلا مشکلی نیست، خوشحال میشم صبر کنم
‫تا شما کارتون تموم بشه.
‫دختر خل.
‫از آشپزخونه می‌خوام ‫یه بشقابم برات آماده کنن.
‫لطف داری، مگی. ممنونم.
‫دنبال من بیا.
‫بالاخره می‌تونی نامزد منو ببینی.
‫مطمئنی به کمک احتیاج نداری؟
‫راحتم.
‫خانم توث.
‫شما رو پاهاتون ایستادید.
‫بفرمایید بشینید.
‫لازلو کجاست؟
‫سرما خورده.
‫داره خونه استراحت می‌کنه.
‫خب، الان منطقی شد.
‫جیم سیمپسون گفت که از جمعه‌ی پیش
‫سر ساختمون نبوده.
‫- حیف. ‫- بله.
‫خیلی حیف.
‫ویروسش پخش شده.
‫بفرمایید. بشینید.
‫من ایستاده راحتم.
‫ایستاده راحتید؟
‫خانم توث، مشکلی پیش اومده؟
‫بله. یه مشکلی هست.
‫من امشب اومدم تا یه چیزی رو بهتون بگم
‫که شنیدنش خیلی سخته.
‫برای شماها هم همینطور.
‫من شما رو نمی‌شناسم، اما برای شما هم ‫شنیدنش سخت خواهد بود.
‫اگه این یه مسئله کاریه،
‫شاید بهتر باشه من و شما تو اتاق دیگه صحبت کنیم.
‫پدرتون یه متجاوز جنسیه.
‫ببخشید؟
‫جریان هر چی که هست
‫ازش خوشم نمیاد.
‫به شوهرت زنگ می‌زنم بیاد دنبالت.
‫پدرت یه متجاوز شیطان‌صفته.
‫بابا، داره درباره چی حرف می‌زنه؟
‫بهش نگاه کنید.
‫نمی‌تونه چیزی بگه.
‫بین شما و خانم توث چیزی اتفاق افتاده؟
‫- کار من نبوده. ‫- بسه دیگه!
‫شما میای خونه من و اتهامات مبهم و خنده دار می‌زنی.
‫میخوام همین الان از خونه‌ی ما بری بیرون.
‫بهشون بگو با شوهر من چیکار کردی.
‫بهشون بگو چیکار کردی.
‫شوهرت مریضه.
‫الکلیه. معتاد به مواد مخدر.
‫نمی‌دونم چرا می‌خواد به من آسیب بزنه، منو تحقیر کنه.
‫من جز لطف کاری نکردم.
‫اون یه سگ پیر بیمار و از کار افتاده‌ست
‫و وقتی سگ‌ها مریض میشن،
‫معمولا دستی رو گاز می‌گیرن که بهشون غذا داده،
‫تا اینکه یه نفر با مهربونی اونا رو آروم کنه.
‫حالا، اگه منو ببخشید
‫فکر می‌کنم برای یه شب، ‫به اندازه‌ی کافی اذیت دیدم.
‫به شوهرت میتونی بگی
‫که از الان به بعد و برای همیشه ‫از کار اخراج شده.
‫نمی‌بخشمت!
‫- برو بیرون! ‫- نه!
‫هری! هری، ولش کن!
‫نمی‌بخشمت، هریسون ون بورن!
‫- شرم بر تو! ‫- بیرون!
‫شرم بر تو!
‫خانم توث، متاسفم. خانم توث.
‫بفرمایید.
‫- من خوبم. ‫- متاسفم. خیلی متاسفم.
‫ممکنه کمکم کنید تا ماشینم برم؟
‫بله. حتما.
‫یه تاکسی جلوی در منتظرمه.
‫من بابت
‫این مزاحمت عجیب متاسفم، آقایون.
‫هری، هری، ما میریم.
‫نه! نه، نرید. خواهش می‌کنم.
‫هری، بابات که به هر حال رفته بخوابه.
‫چیکار کردی؟
‫پدر؟
‫تموم شد دیگه.
‫پدر! اون رفت.
‫بابا؟
‫اون کدوم جهنمی رفته؟ ‫بیرون صداش بزنید.
‫بابا؟
‫هریسون؟
‫حتما از خونه رفته، هیچ جا پیداش نمی‌کنم.
‫بابایی؟
‫هریسون؟
‫آقای ون بورن؟
‫هریسون؟
‫آقای ون بورن؟
‫پدر؟
‫بابا؟
‫بابایی؟
‫یه کم نور بیشتر بنداز این سمت.
‫هریسون؟
‫ون بورن؟
‫چیزی می‌بینی؟
‫اونجا یه در هست.
‫قفله! نمیشه رفت تو!
‫یه شماره تلفن
‫از سرایدار جلوی در هست.
‫بیا بریم.
‫اینجا دیگه کجاست؟
‫این سیستم برگشت کندانس‌شده است.
‫پمپ‌های تخلیه.
‫هریسون؟
‫فکر کنم یه چیزی اینجا پیدا کردیم، ستوان.
‫اینجوری قشنگ به نظر میرسن، نه؟
‫ببخشید آقا.
‫عصر بخیر.
‫دایی من، بالاتر از هر چیز، یه هنرمند اصولگراست.
‫هدف زندگی طولانی اون نه تنها تعریف یک دوره،
‫بلکه فراتر رفتن از تمام زمان‌ها بود.
‫اون تو خاطراتش، طرح‌هاشو ماشین‌هایی توصیف کرده
‫که هیچ قطعه‌ی اضافی ندارن.
‫اونا، در بهترین حالت، در بهترین حالت خودش،
‫یه هسته‌ی غیر قابل حرکت دارن،
‫یه هسته‌ی سخت از زیبایی.
‫یه راه برای هدایت درک ساکنانشون
‫به دنیایی که هست.
‫قوانین ذاتی چیزهای ملموس
‫مثل کوه‌ها و صخره‌ها اونا رو تعریف می‌کنن.
‫اونا هیچی رو نشون نمیدن.
‫هیچی نمیگن.
‫اونا فقط هستن.
‫متولد ۱۹۱۱
‫تو یه دهکده‌ی ماهیگیری کوچیک تو اتریش-مجارستان،
‫لازلو توث به دریای آدریاتیک نگاه می‌کرد.
‫اون پسری بود با چشمای کاملا باز، پر از حسرت.
‫مرزهای جدید در نهایت
‫این پهنه‌ی دریا رو ازش جدا می‌کرد،
‫اما هیچوقت از تلاش برای پر کردن جای خالیش دست نکشید.
‫چهل سال بعد، اون از اردوگاه بوخنوالد جون سالم به در برد،
‫همسر مرحومش ‫و خودم تو داخائو هم جون سالم به در بردیم.
‫اولین شاهکار آمریکایی او،
‫مؤسسه ون بورن بیرون فیلادلفیا،
‫تا سال ۱۹۷۳ ناتمام باقی موند.
‫ساختمون به دوران حضورش در بوخنوالد اشاره داشت،
‫همچنین به فقدان عمیق همسرش،
‫زن داییم، ارژبت.
‫برای این پروژه،
‫او سلول‌های داخلی کلاستروفوبیک اردوگاه رو
‫با دقیقاً همون ابعاد
‫محل زندانی شدن خودش بازسازی کرد،
‫به جز یک استثنای تکان دهنده.
‫وقتی بازدیدکننده‌ها ۲۰ متر به بالا نگاه می‌کردن،
‫ارتفاع چشمگیر سقف شیشه‌ای بالای سرشون
‫به تفکر آزاد، آزادی هویت دعوت می‌کرد.
‫اون باز هم بوخنوالد
‫و محل زندانی شدن همسرش، داخائو،
‫تو همون محوطه بازسازی کرد،
‫که توسط هزارتویی از راهروهای مخفی به هم وصل شده بودن،
‫تاریخشون رو دوباره نوشت، از فضا و زمان فراتر رفت،
‫تا اون و ارژبت دیگه هیچوقت از هم جدا نشن.
‫دایی
‫شما و زن دایی ارژبت یه زمانی به جای من حرف می‌زدید.
‫من الان به جای شما حرف می‌زنم و مفتخرم.
‫"نذار کسی گولِت بزنه، زوفیا،" ‫زن دایی اینو وقتی
‫یه مادر جوونِ بودم و دخترمو
‫تو سال‌های اولمون تو اورشلیم بزرگ می‌کردم، می‌گفت.
‫"مهم نیست بقیه چی بخوان بهت بفروشن،
‫مقصد مهمه، نه سفر."
‫متشکرم.
‫♪ یکی برای تو، یکی برای من ♪
‫♪ خواهش می‌کنم نرو ♪
‫♪ من آماده‌ام و توانایی‌شو دارم ♪
‫♪ تا صبح از راه برسه ♪
‫♪ خواهش می‌کنم نرو ‫وقتی شراب روی میزِ ♪
‫♪ فقط بدنت رو رها کن ♪
‫♪ حالا نمی‌دونم چیکار می‌کنم ‫اگه تو بلند شی و بری ♪
‫♪ قلب حسود من ‫عمیقاً درون می‌تپه ♪
‫♪ چون من می‌تونم ‫به دختری مثل تو نشون بدم ♪
‫♪ این همه عشق و محبت رو ♪
‫♪ نمی‌خوام هیچ سخنرانی کنم ♪
‫♪ اینجا هیچ انتخاباتی نیست ♪
‫♪ خواهش می‌کنم نرو ♪
‫♪ عزیزم، نظرت رو عوض کن و بمون ♪
‫♪ عشق سوزان در راهه ♪
‫♪ عزیزم، بذار بشنوم بگی ♪
‫♪ آره، آره، آره ♪
‫♪ یکی برای تو، یکی برای من ♪